"คราม...ลองเดินไปดู
น้องซิลูก แอบไปร้องไห้
อยู่ตรงไหนแล้วไม่รู้"
ลายครามละมือจากกระถางต้นไม้แล้วถอนใจ
เฮือก เปล่า...เขาไม่ได้เบื่อ
หากแต่ ไม่รู้จะหาตรงกลางระหว่างแม่และน้องยัง
ไงต่างหาก
ในความเป็นแม่ เขาเข้าใจ
ดีว่า ไม่มีแม่คนไหนหรอก
ที่อยากเห็นลูกจมอยู่กับ
ความหลังไม่รู้จบ
ในขณะที่ในความรู้สึกของ
น้องเขาก็เข้าใจอีกเช่นกัน
และไม่ตำหนิเลยที่
บัวบุษกร จะปิดหูปิดตาไม่
ยอมมองใครมาหลายปี
ถ้าเขาเจอเรื่องราวแบบน้อง
อาการเขาก็คงไม่ต่างกัน
หรอก
..................
แค่แฟนตายจากไปทั้งที่รัก
กันเหลือเกินก็เศร้าพออยู่
แล้ว แต่นี่สาเหตุการเสีย
ชีวิตยังมาจากการช่วยไม่
ให้เธอถูกรถชน จนคนที่
ต้องตายกลายเป็นเขา
คนหัวใจเจ็บอย่างเธอ
จะรักใครได้อีก
แค่หลับตาลงก็เห็นแต่ความ
ทรงจำเก่าๆที่เธอเคยมีร่วม
กับริมน่าน
"ทำอะไรอยู่จ๊ะหนูบัว"
หน้าทะเล้นๆนั่นยื่นเข้ามา
มองจนจมูกชิดแก้ม กระนั้น
คนทำยังแกล้งไม่รู้ไม่ชี้
"จะถักกล่องทิชชู่ค่ะแต่
เปลี่ยนใจจะฟ้อนเล็บ
แทนแล้ว ถ้าพี่น่านยัง
รุ่มร่ามแบบนี้ บัวจะไม่ทำอะไรให้แล้ว"
"ไหน.. ใคร...ใครทำอะไร
พี่ยังไม่เห็นสักคน"
"ดีค่ะ..ไม่เห็นก็ดี บัวเลิกทำ
ละ"
คนตาโตค้อนขวับริมน่านก็เลยหัวเราะก่อนยื่นมือมาบีบจมูกเล็กอย่างเอ็นดู
"โอ๋..คนแสนงอนของพี่
ไม่แกล้งแล้วก็ได้จ้ะ
เดี๋ยววันนี้พี่จะทำของอร่อย
ให้กินน๊า"
"ทำอะไรคะ"
คนเห็นแก่กินรีบถาม ขณะ
สมองก็เริ่มคิดถึงเมนูอร่อย
ที่ริมน่านเคยทำ
'ปลาเจี๋ยน,คะน้าหมูกรอบ,
แกงเขียวหวานไก่,ผัดเปรี้ยวหวาน,หรือ...'
"ไข่ดาวขอบเกรียมๆ น้ำปลาพริกแซ่บๆ"
"ดีค่ะ บัวชอบ ไข่แดงสุกๆ
นะคะ"
"แต่ห้ามราดน้ำปลาพริก
เยอะนะจ๊ะ พักหลังบัวชักจะ
กินเค็มมากไปแล้ว"
"เป็นห่วงกลัวบัวเป็นโรค
ไตเหรอ"
"หึ...เปลือง"
"พี่น๊าน...."
เมื่อแหย่ให้เธอโกรธหรืองอนได้ริมน่านก็จะหัวเราะ
สนุกทุกครั้ง ต่อจากนั้น
ก็จะทำของกินมาล่อ
และคนเห็นแก่กินอย่างเธอ
ก็จะหายโกรธในเวลาอัน
รวดเร็ว
"มีแฟนกินเก่งเนี่ยดีจังเลย
โน๊ะ พี่ว่าพี่ขยันหาเมนูมาทำเอาใจแฟนขึ้นอีกเยอะ
เลย กลัวแฟนหิว กลัวแฟน
กินไม่อร่อย กลัวแฟนผอม
เดี๋ยวแก้มไม่ป่องแล้วจะ
น่ารักน้อยลงง่ะ"
"จริงเหรอ ถ้าผอมแล้ว
พี่จะไม่รักบัวเหรอ"
"รักสิ ผอมหรือไม่ผอมก็รัก "
"รักเท่าฟ้ามั้ย"
"ยิ่งกว่า...แล้วสักวันบัวจะเข้าใจ"
.................
บัวบุษกร ก้มหน้านิ่ง เธอไม่อยากนึกถึงเรื่องราวต่อ
จากนั้นอีกเลย เรื่องที่มัน
ตอกย้ำถึงความผิดเธอ
แม้ริมน่านจะชอบดุเธอเสมอ เธอติดโซเชียล
จะกินก็โพสต์ ไปเที่ยวก็
โพสต์ เจออะไรก็โพสต์
ต้องถือโทรศัพท์เตรียม
โพสต์อยู่ตลอดเวลา
เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้น
เมื่อไหร่ ทำอะไรอยู่ก็ต้อง
ดูแม้แต่ขณะกำลังขับรถ
เพราะเธอ เธอทำให้ริมน่าน
ต้องตาย เธอไม่เคยใส่ใจ
เวลาเขาเตือน ทั้งที่ทุกสิ่ง
ที่เขาบอกมันมาจากความ
ห่วงใยล้วนๆ
"บัวจ๋า บัวไม่ต้องรีบดูรีบ
ตอบขนาดนั้นก็ได้ โดย
เฉพาะเวลาข้ามถนน
พลาดนิดเดียว เราก็อาจไม่
ได้กลับมาแก้ตัวเลยนะ
รอให้พ้นเขตอันตรายก่อน
ก็ได้"
"แหม..บัวก็มองอยู่หรอกค่ะ
บ่นเป็นตาแก่เลย บ่นมากๆ
จะแก่เร็วนะคะ"
ถ้าเลือกได้..เธอก็อยากให้
เวลาย้อนกลับ เธอจะไม่ดื้อ
ไม่เถียง จะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่...
ชีวิตไม่ไช่นิยาย
ไม่มีแสตนอิน ทุกชีวิตมีแค่
หนึ่ง เธอไม่อาจย้อนกลับ
ไปแก้ไขอะไรได้ แม้จะรู้ตัว
ว่าผิด แต่มันก็สายเกินไป
วันนั้น พอเลิกงาน ริมน่าน
ก็มารับกลับบ้านอย่างเคย
และเธอก็ร้องจะกินข้าวเหนียวมะม่วงเจ้าอร่อย
"หน้าจะโทรบอกพี่ก่อน จะได้แวะซื้อให้ตั้งแต่ขาไป
พอข้ามมาฝั่งนี้แล้วยูเทิร์น
ยาก ไกลด้วย"
แต่พอหันมามองเห็นหน้า
จ๋อยๆของเธอเขาก็ส่ายหัว
"เอาละๆ พี่ยอมแพ้ เดี๋ยว
พี่วิ่งข้ามฝั่งไปซื้อให้ละกัน"
เขาคงจะกลับมาอย่าง
ปลอดภัย ถ้าเพียงแต่เธอจะ
ไม่วิ่งตามไป เขาทำหน้าเหมือนจะดุเมื่อหันมองเห็น
เธอ
"ตามพี่มาทำไม ก็บอกแล้ว
ว่าให้รอที่รถ"
"บัวจะมาถ่ายบรรยากาศ
ร้านไปโชว์ที่ทำงานค่ะ
พี่ๆที่นั่นชอบข้าวเหนียวมะ
ม่วงหลายคน เขาจะได้แวะ
มาซื้อไงคะ คุณป้าจะได้มี
ลูกค้าเพิ่ม"
แล้วเธอก็หันไปยิ้มหวานกับ
แม่ค้า ริมน่านก็เลยได้แต่
ส่ายหน้ายิ้มๆ
ถ้า...ตอนขากลับเสียงแจ้ง
เตือนไลน์จะไม่ดังขึ้น
เหตุการณ์ร้ายๆนั่นก็คงไม่เกิด แต่...จริงหรือ
เธอต่างหากที่....
ถ้าเพียงแต่มันดังแล้วเธอจะไม่ดู...
เสียงกรีดร้องของคนที่เห็น
เหตุการณ์ดังก้องในประสาทสัมผัส เธอยังไม่ทันรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
ก็ถูกผลักเต็มแรงจนกระ
เด็นเหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นไป
กลิ้งอยู่บนฟุตบาท ยังไม่ทันจะได้รู้สึกเจ็บ
ตาก็ต้องเบิกโพลง เมื่อเห็นร่างหนึ่งลอยขึ้นไปบนอากาศ
ก่อนจะตกลงมาฟาดกับพื้น
ถนนดังสนั่น
"พี่น่านนนนน....กรี๊ดดด"
..........................
"บัว..มาแอบร้องไห้อีกแล้ว"
เสียงทักพร้อมฝ่ามืออุ่น
ที่วางลงบนศรีษะ ถึงไม่
ต้องมองบัวบุษกรก็รู้ว่าใคร
"พี่ไม่อยากเห็นบัวอ่อนแอ
แบบนี้เลย น้องสาวที่แสน
ร่าเริงคนเดิมของพี่หายไปไหนนะ"
"บัว.. ยิ้มไม่ไหวค่ะ"
"มันยากเย็นขนาดนั้นเชียว
หรือ 2ปีแล้วนะ บัวจะจม
อยู่กับกองทุกข์ กับความ
รู้สึกผิดไปถึงเมื่อไหร่"
"บัวไม่รู้"
"มองพี่ แล้วฟังนะ บัวรัก
น่านมั้ย"
"รักค่ะ"
"แล้วน่านรักบัวมั้ย"
เจอคำถามนี้น้ำตาที่แห้งไปแล้วก็เริ่มปริ่มขอบตาขึ้นมา
อีก
"บัวก็รู้ว่าน่านรักบัว รักจน
ไม่เสียดาย ไม่หยุดคิดสัก
นิดว่า ถ้าทำอย่างนั้นลงไปแล้วตัวเองจะเป็นยังไง
แล้วดูบัวสิ บัวตอบแทน
ความรักของน่านอย่างนี้
หรือ ถ้าเขามองลงมาแล้ว
เห็นว่าบัวยังทุกข์ ยังเจ็บปวด ยังไม่ยอมลุกขึ้นยืน
ยังจมอยู่กับอดีต
เขาจะเสียใจแค่ไหน
เขาใช้ชีวิตของเขาต่อชีวิต
ให้บัว เพราะเขารักบัว
เพราะฉะนั้นบัวก็ต้องอยู่ให้มีความสุข พยายามทำชีวิตให้ดี เพื่อที่ว่าเขาจะได้
ไม่ต้องเป็นห่วงบัวไง
ความเจ็บปวดน่ะ เราไม่จำ
เป็นต้องลืมมันก็ได้ แต่เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน
ให้ได้ ถ้าบัวยังเอาแต่โศก
เศร้าเสียใจอยู่แบบนี้ การ
เสียสละของน่านมันจะมีประโยชน์อะไร"
"......."
"พี่ไม่ได้บอกให้บัวลืมน่าน
บัวจะรักน่านสุดหัวใจแค่ไหนก็ได้ แต่ต้องรักอย่าง
มีสติ เพราะน่านช่วยไว้
บัวถึงมีวันนี้ เพราะฉะนั้น
บัวต้องทำให้น่านหมดห่วง
สิว่า บัวดูแลตัวเองได้
เรื่องที่แม่พูดเมื่อกลางวันน่ะ
เพราะแม่เขาห่วง เขากลัว
บัวจะไม่มีคนดูแล
ถ้าบัวไม่อยากให้แม่ห่วง
บัวก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้แม่
เห็น ว่าสามารถอยู่คนเดียว
ได้ และแกร่งพอที่จะเผชิญ
กับอะไรก็แล้วแต่ที่จะผ่าน
เข้ามา
เชื่อพี่เถอะ แม่เค้าทำไปเพราะรัก เพราะห่วงดูแต่
น่านสิ แม่ยังเลือกมาให้
ถูกใจบัวเลย พี่ว่าคุณพบ
แม่ก็คงเลือกไม่ผิดหรอก
แค่บัวยอมเปิดใจมอง
ถ้าลองคุยแล้ว ไม่ถูกใจ
ก็ปฏิเสธได้นี่ คุณพบกับแม่
เค้าคงเข้าใจ โอกาสน่ะมี
เสมอแต่โอกาสดีๆ เราคิดว่า
จะเจอซ้ำ มั้ย เจอแล้วไม่
เลือกยังเสียใจน้อยกว่า
เลือกแบบไม่มีโอกาสได้เจอนะ"
"ค่ะ บัวเข้าใจแล้ว"
"งั้นก็ไปกับพี่"
"ไปไหนคะ"
"ไปทำสัญญากับแม่สิ
พี่จะเป็นกรรมการให้เอง
บอกชกค่อยชก ห้ามซ้ำ
ตอนล้ม ห้ามชกใต้เข็มขัด
ห้ามกัดหู.."
"บ้า บัวไม่ได้ชกมวยนะ"
"ก็ไม่ต่างกันหรอก พี่ว่า
เรากับแม่น่ะชกกันมันส์
ยิ่งกว่ามวยไทยไฟต์อีกนะ"
"พี่ครามบ้า...."
.......จบ........
แลก....
น้องซิลูก แอบไปร้องไห้
อยู่ตรงไหนแล้วไม่รู้"
ลายครามละมือจากกระถางต้นไม้แล้วถอนใจ
เฮือก เปล่า...เขาไม่ได้เบื่อ
หากแต่ ไม่รู้จะหาตรงกลางระหว่างแม่และน้องยัง
ไงต่างหาก
ในความเป็นแม่ เขาเข้าใจ
ดีว่า ไม่มีแม่คนไหนหรอก
ที่อยากเห็นลูกจมอยู่กับ
ความหลังไม่รู้จบ
ในขณะที่ในความรู้สึกของ
น้องเขาก็เข้าใจอีกเช่นกัน
และไม่ตำหนิเลยที่
บัวบุษกร จะปิดหูปิดตาไม่
ยอมมองใครมาหลายปี
ถ้าเขาเจอเรื่องราวแบบน้อง
อาการเขาก็คงไม่ต่างกัน
หรอก
..................
แค่แฟนตายจากไปทั้งที่รัก
กันเหลือเกินก็เศร้าพออยู่
แล้ว แต่นี่สาเหตุการเสีย
ชีวิตยังมาจากการช่วยไม่
ให้เธอถูกรถชน จนคนที่
ต้องตายกลายเป็นเขา
คนหัวใจเจ็บอย่างเธอ
จะรักใครได้อีก
แค่หลับตาลงก็เห็นแต่ความ
ทรงจำเก่าๆที่เธอเคยมีร่วม
กับริมน่าน
"ทำอะไรอยู่จ๊ะหนูบัว"
หน้าทะเล้นๆนั่นยื่นเข้ามา
มองจนจมูกชิดแก้ม กระนั้น
คนทำยังแกล้งไม่รู้ไม่ชี้
"จะถักกล่องทิชชู่ค่ะแต่
เปลี่ยนใจจะฟ้อนเล็บ
แทนแล้ว ถ้าพี่น่านยัง
รุ่มร่ามแบบนี้ บัวจะไม่ทำอะไรให้แล้ว"
"ไหน.. ใคร...ใครทำอะไร
พี่ยังไม่เห็นสักคน"
"ดีค่ะ..ไม่เห็นก็ดี บัวเลิกทำ
ละ"
คนตาโตค้อนขวับริมน่านก็เลยหัวเราะก่อนยื่นมือมาบีบจมูกเล็กอย่างเอ็นดู
"โอ๋..คนแสนงอนของพี่
ไม่แกล้งแล้วก็ได้จ้ะ
เดี๋ยววันนี้พี่จะทำของอร่อย
ให้กินน๊า"
"ทำอะไรคะ"
คนเห็นแก่กินรีบถาม ขณะ
สมองก็เริ่มคิดถึงเมนูอร่อย
ที่ริมน่านเคยทำ
'ปลาเจี๋ยน,คะน้าหมูกรอบ,
แกงเขียวหวานไก่,ผัดเปรี้ยวหวาน,หรือ...'
"ไข่ดาวขอบเกรียมๆ น้ำปลาพริกแซ่บๆ"
"ดีค่ะ บัวชอบ ไข่แดงสุกๆ
นะคะ"
"แต่ห้ามราดน้ำปลาพริก
เยอะนะจ๊ะ พักหลังบัวชักจะ
กินเค็มมากไปแล้ว"
"เป็นห่วงกลัวบัวเป็นโรค
ไตเหรอ"
"หึ...เปลือง"
"พี่น๊าน...."
เมื่อแหย่ให้เธอโกรธหรืองอนได้ริมน่านก็จะหัวเราะ
สนุกทุกครั้ง ต่อจากนั้น
ก็จะทำของกินมาล่อ
และคนเห็นแก่กินอย่างเธอ
ก็จะหายโกรธในเวลาอัน
รวดเร็ว
"มีแฟนกินเก่งเนี่ยดีจังเลย
โน๊ะ พี่ว่าพี่ขยันหาเมนูมาทำเอาใจแฟนขึ้นอีกเยอะ
เลย กลัวแฟนหิว กลัวแฟน
กินไม่อร่อย กลัวแฟนผอม
เดี๋ยวแก้มไม่ป่องแล้วจะ
น่ารักน้อยลงง่ะ"
"จริงเหรอ ถ้าผอมแล้ว
พี่จะไม่รักบัวเหรอ"
"รักสิ ผอมหรือไม่ผอมก็รัก "
"รักเท่าฟ้ามั้ย"
"ยิ่งกว่า...แล้วสักวันบัวจะเข้าใจ"
.................
บัวบุษกร ก้มหน้านิ่ง เธอไม่อยากนึกถึงเรื่องราวต่อ
จากนั้นอีกเลย เรื่องที่มัน
ตอกย้ำถึงความผิดเธอ
แม้ริมน่านจะชอบดุเธอเสมอ เธอติดโซเชียล
จะกินก็โพสต์ ไปเที่ยวก็
โพสต์ เจออะไรก็โพสต์
ต้องถือโทรศัพท์เตรียม
โพสต์อยู่ตลอดเวลา
เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้น
เมื่อไหร่ ทำอะไรอยู่ก็ต้อง
ดูแม้แต่ขณะกำลังขับรถ
เพราะเธอ เธอทำให้ริมน่าน
ต้องตาย เธอไม่เคยใส่ใจ
เวลาเขาเตือน ทั้งที่ทุกสิ่ง
ที่เขาบอกมันมาจากความ
ห่วงใยล้วนๆ
"บัวจ๋า บัวไม่ต้องรีบดูรีบ
ตอบขนาดนั้นก็ได้ โดย
เฉพาะเวลาข้ามถนน
พลาดนิดเดียว เราก็อาจไม่
ได้กลับมาแก้ตัวเลยนะ
รอให้พ้นเขตอันตรายก่อน
ก็ได้"
"แหม..บัวก็มองอยู่หรอกค่ะ
บ่นเป็นตาแก่เลย บ่นมากๆ
จะแก่เร็วนะคะ"
ถ้าเลือกได้..เธอก็อยากให้
เวลาย้อนกลับ เธอจะไม่ดื้อ
ไม่เถียง จะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่...
ชีวิตไม่ไช่นิยาย
ไม่มีแสตนอิน ทุกชีวิตมีแค่
หนึ่ง เธอไม่อาจย้อนกลับ
ไปแก้ไขอะไรได้ แม้จะรู้ตัว
ว่าผิด แต่มันก็สายเกินไป
วันนั้น พอเลิกงาน ริมน่าน
ก็มารับกลับบ้านอย่างเคย
และเธอก็ร้องจะกินข้าวเหนียวมะม่วงเจ้าอร่อย
"หน้าจะโทรบอกพี่ก่อน จะได้แวะซื้อให้ตั้งแต่ขาไป
พอข้ามมาฝั่งนี้แล้วยูเทิร์น
ยาก ไกลด้วย"
แต่พอหันมามองเห็นหน้า
จ๋อยๆของเธอเขาก็ส่ายหัว
"เอาละๆ พี่ยอมแพ้ เดี๋ยว
พี่วิ่งข้ามฝั่งไปซื้อให้ละกัน"
เขาคงจะกลับมาอย่าง
ปลอดภัย ถ้าเพียงแต่เธอจะ
ไม่วิ่งตามไป เขาทำหน้าเหมือนจะดุเมื่อหันมองเห็น
เธอ
"ตามพี่มาทำไม ก็บอกแล้ว
ว่าให้รอที่รถ"
"บัวจะมาถ่ายบรรยากาศ
ร้านไปโชว์ที่ทำงานค่ะ
พี่ๆที่นั่นชอบข้าวเหนียวมะ
ม่วงหลายคน เขาจะได้แวะ
มาซื้อไงคะ คุณป้าจะได้มี
ลูกค้าเพิ่ม"
แล้วเธอก็หันไปยิ้มหวานกับ
แม่ค้า ริมน่านก็เลยได้แต่
ส่ายหน้ายิ้มๆ
ถ้า...ตอนขากลับเสียงแจ้ง
เตือนไลน์จะไม่ดังขึ้น
เหตุการณ์ร้ายๆนั่นก็คงไม่เกิด แต่...จริงหรือ
เธอต่างหากที่....
ถ้าเพียงแต่มันดังแล้วเธอจะไม่ดู...
เสียงกรีดร้องของคนที่เห็น
เหตุการณ์ดังก้องในประสาทสัมผัส เธอยังไม่ทันรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
ก็ถูกผลักเต็มแรงจนกระ
เด็นเหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นไป
กลิ้งอยู่บนฟุตบาท ยังไม่ทันจะได้รู้สึกเจ็บ
ตาก็ต้องเบิกโพลง เมื่อเห็นร่างหนึ่งลอยขึ้นไปบนอากาศ
ก่อนจะตกลงมาฟาดกับพื้น
ถนนดังสนั่น
"พี่น่านนนนน....กรี๊ดดด"
..........................
"บัว..มาแอบร้องไห้อีกแล้ว"
เสียงทักพร้อมฝ่ามืออุ่น
ที่วางลงบนศรีษะ ถึงไม่
ต้องมองบัวบุษกรก็รู้ว่าใคร
"พี่ไม่อยากเห็นบัวอ่อนแอ
แบบนี้เลย น้องสาวที่แสน
ร่าเริงคนเดิมของพี่หายไปไหนนะ"
"บัว.. ยิ้มไม่ไหวค่ะ"
"มันยากเย็นขนาดนั้นเชียว
หรือ 2ปีแล้วนะ บัวจะจม
อยู่กับกองทุกข์ กับความ
รู้สึกผิดไปถึงเมื่อไหร่"
"บัวไม่รู้"
"มองพี่ แล้วฟังนะ บัวรัก
น่านมั้ย"
"รักค่ะ"
"แล้วน่านรักบัวมั้ย"
เจอคำถามนี้น้ำตาที่แห้งไปแล้วก็เริ่มปริ่มขอบตาขึ้นมา
อีก
"บัวก็รู้ว่าน่านรักบัว รักจน
ไม่เสียดาย ไม่หยุดคิดสัก
นิดว่า ถ้าทำอย่างนั้นลงไปแล้วตัวเองจะเป็นยังไง
แล้วดูบัวสิ บัวตอบแทน
ความรักของน่านอย่างนี้
หรือ ถ้าเขามองลงมาแล้ว
เห็นว่าบัวยังทุกข์ ยังเจ็บปวด ยังไม่ยอมลุกขึ้นยืน
ยังจมอยู่กับอดีต
เขาจะเสียใจแค่ไหน
เขาใช้ชีวิตของเขาต่อชีวิต
ให้บัว เพราะเขารักบัว
เพราะฉะนั้นบัวก็ต้องอยู่ให้มีความสุข พยายามทำชีวิตให้ดี เพื่อที่ว่าเขาจะได้
ไม่ต้องเป็นห่วงบัวไง
ความเจ็บปวดน่ะ เราไม่จำ
เป็นต้องลืมมันก็ได้ แต่เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน
ให้ได้ ถ้าบัวยังเอาแต่โศก
เศร้าเสียใจอยู่แบบนี้ การ
เสียสละของน่านมันจะมีประโยชน์อะไร"
"......."
"พี่ไม่ได้บอกให้บัวลืมน่าน
บัวจะรักน่านสุดหัวใจแค่ไหนก็ได้ แต่ต้องรักอย่าง
มีสติ เพราะน่านช่วยไว้
บัวถึงมีวันนี้ เพราะฉะนั้น
บัวต้องทำให้น่านหมดห่วง
สิว่า บัวดูแลตัวเองได้
เรื่องที่แม่พูดเมื่อกลางวันน่ะ
เพราะแม่เขาห่วง เขากลัว
บัวจะไม่มีคนดูแล
ถ้าบัวไม่อยากให้แม่ห่วง
บัวก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้แม่
เห็น ว่าสามารถอยู่คนเดียว
ได้ และแกร่งพอที่จะเผชิญ
กับอะไรก็แล้วแต่ที่จะผ่าน
เข้ามา
เชื่อพี่เถอะ แม่เค้าทำไปเพราะรัก เพราะห่วงดูแต่
น่านสิ แม่ยังเลือกมาให้
ถูกใจบัวเลย พี่ว่าคุณพบ
แม่ก็คงเลือกไม่ผิดหรอก
แค่บัวยอมเปิดใจมอง
ถ้าลองคุยแล้ว ไม่ถูกใจ
ก็ปฏิเสธได้นี่ คุณพบกับแม่
เค้าคงเข้าใจ โอกาสน่ะมี
เสมอแต่โอกาสดีๆ เราคิดว่า
จะเจอซ้ำ มั้ย เจอแล้วไม่
เลือกยังเสียใจน้อยกว่า
เลือกแบบไม่มีโอกาสได้เจอนะ"
"ค่ะ บัวเข้าใจแล้ว"
"งั้นก็ไปกับพี่"
"ไปไหนคะ"
"ไปทำสัญญากับแม่สิ
พี่จะเป็นกรรมการให้เอง
บอกชกค่อยชก ห้ามซ้ำ
ตอนล้ม ห้ามชกใต้เข็มขัด
ห้ามกัดหู.."
"บ้า บัวไม่ได้ชกมวยนะ"
"ก็ไม่ต่างกันหรอก พี่ว่า
เรากับแม่น่ะชกกันมันส์
ยิ่งกว่ามวยไทยไฟต์อีกนะ"
"พี่ครามบ้า...."
.......จบ........