เราโดนแม่ว่า

คือวันนี้เราโดนแม่ว่าค่ะ เกี่ยวกับว่าทำไมเราไม่ใส่ใจคนรอบข้าง คือเรื่องเกิดจากวันนี้คือวันปกติค่ะ แม่พาพ่อไปอุบลเพื่อไปรักษามะเร็ง แล้วเราก็อยู่บ้าน เราทำงานบ้านโดยที่ไม่ต้องมีใครบอกค่ะ เราทำทั้งรีดผ้า กวาดบ้าน ซักผ้า ให้ยาแมว ทำทุกอย่างที่วันนี้ต้องทำค่ะ แล้วพอแม่กลับบ้านมา เราก็เปิดทีวีให้ท่าน แล้วก็บอกว่ากินข้าวกันไปก่อนเลยเพราะเราพึ่งทำงานบ้านเสร็จ พอเราอาบน้ำเสร็จเราก็มากินข้าวตามหลังแม่กับพ่อค่ะแล้วก็ล้างตานตามปกติ พอเราจะสั่งอาหารเซเว่นเราก็ถามแม่กับพ่อว่าจะกินอะไรมั้ย เราก็ถามทุกครั้งที่เราจะทำอะไรค่ะ แต่พอตอนเย็น เราก็อยู่ในห้องตามปกติเล่นเกมลงแรงค์กับคนในเกม แล้วอยู่ๆแม่ก็โทรมาว่า เอาข้างให้น้อง(แมว)กินรึยัง เราก็ตอบไปตามตรงว่า ยังเลยเพราะยังไม่เห็นน้อง แล้วแม่บอกว่าทำไมไม่ตามหาน้อง รู้มั้ยว่าน้องต้องกินข้าวเวลาไหน ทำไมไม่เอาข้าวให้น้อง เราเลยถามว่า แล้วน้องได้อยู่กับแม่มั้ยตอนนี้ แม่บอกว่าไม่ เราก็บอกแม่เหมือนกันว่า น้องก็ไม่ได้อยู่กับหนู หนูไม่รู้ว่าน้องอยู่ไหน ถ้าเราเห็นน้องคือเราให้น้องกินค่ะแต่ตอนนี้ไม่เห็น แล้วแม่เราก็บอกว่าทำไมไม่มีความรับผิดชอบ แล้วผ้าที่แช่ไว้จะเอาให้เน่าเลยรึไง เราบอกว่าผ้าที่แช่ไว้มียังมีคราบติด แม่ก็บ่นๆเรา แล้วเราก็ออกนอกห้องไปดูแม่ แล้วแม่ก็บ่นให้เราว่า พัดลมก็ไม่รู้จักปิดทั้งๆคนเปิดนี้ก็แม่เป็นคนเปิดเอง แถมเรายังอยู่แค่ในห้องเราเลยไม่รู้ แล้วพอมาตอน6เย็นโมงจะ1ทุ่ม แม่เราโทรมาหา แล้วเราเลยเดินไปหาแม่ว่า แม่โทรมามีอะไรหรอ แม่ก็บ่นว่าทำไมถึงติดเกมนัก เกมมีอะไรดี แล้วคนที่เล่นด้วยนี้ใคร เราบอกว่า เพื่อนในเกมหนูเอง แม่บอกว่าเพื่อนในเกมกับคนรอบตัวนี้ให้ควาสำคัญกับคนในเกมมากกว่าคนรอบตัวใช่มั้ย เราก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วพอแม่บอกว่า ถ้าเล่นทรศแล้วไม่ใส่แว่นตา ถ้าสายตาสั้นขึ้นมาจะไม่ทำแว่นให้ จะปล่อยให้เห็นลายๆแบบนั้นนั้นแหละ เราเลยบอกว่า ตอนที่กนุเล่นในห้องหนูใส่แต่ตอนเดินมาหาแม่หนูไม่ได้ใส่ แม่เลยบอกว่า สักวันเราจะคุยกันเรื่องนี้ คือเราไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิด แต่ถ้าต้นเหตุเกิดมาจากการไม่ให้อาหารแมวเราว่าอันนี้ก็เกินนะ เพราะเราไม่รู้ว่าแทวเราอยู่ไหน เพราะบางทีถ้าเราให้แล้วมันไม่กินมันจะมดขึ้นเราเลยให้กินตอนที่แมวเรามาเลยอ่ะค่ะ