เราโตมากับการเห็นพ่อแม่ทำร้ายร่างกายกันทุกวันพ่อทำงานทุกวันส่วนแม่เริ่มกินเหล้าทุกวันไม่สนใจเรา ช่วงที่อยู่อนุบาลแม่จะพาเราไปหน้าปากซอยแล้วโบกรถให้เราไปรรกับคนแปลกหน้าทุกวัน แม่ทำเหมือนเราเป็นสิ้งของที่ใช้เรียกร้องความสนใจจากพ่อ แม่ชอบพาเราออกจากโรงเรียนไปอยู่กับแม่ในวงเหล้า มีหลายเหตุการณ์ในอดีตเราจำได้ดีเช่น วันแม่เราอยากให้แม่ไปสักครั้งแต่แม่ไม่ไป เราเลยลงไปกราบที่พื้นเพื่อขอให้แม่ไป(ตอนประถม) มีครั้งนึงที่เราเถียงแม่ แม่เลยล็อคประตูบ้าน เราเลือกที่จะถือหมอนข้างที่แม่ทิ้งไว้ให้เดินไปนอนบ้านของลุงคนรู้จักแม่ที่เจอในวงเหล้า เราเล่าแค่นี้ทุกคนพอจะนึกภาพออกรึเปล่าว่าเรากลัวแม่มากแค่ไหน เราเชื่อใจคนแปลกหน้าคนนั้นมากกว่าเชื่อว่าถ้าเราร้องขอให้แม่เปิดประตูแม่จะเปิดให้ซะอีก
เวลาผ่านไปเราเริ่มโตขึ้น เราไม่ได้โหยหาความรักจากแม่อีกแล้ว แต่แม่ของเรากลับเริ่มตามติดเราทุกฝีก้าว(ตอนขึ้นมัธยม) ด้วยความที่มันเป็นรรในอำเภอ คิดภาพที่แม่เราไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเรียนทุกวัน เดินตามทั้งวัน เราอายมาก แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกผู้ใหญ่รอบตัวกรอกหูว่าต้องเข้าใจแม่ แม่ก็คือแม่ ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้เราเลยตัดสินใจย้ายโรงเรียนไปที่ๆไกลบ้านขึ้น
แต่ทุกอย่างเริ่มแย่ลง แม่คอยเปิดประตูห้องเราตอนดึกๆเพื่อเช็คว่าเรายังอยู่มั้ย แม่ชอบมานั่งแอบฟังเวลาเราคุยโทรศัพท์ แม่เริ่มพูดจาเลอะเทอะ(จริงๆแล้วแม่เราป่วยเป็นอะไรสักอย่างนี่แหละแต่เราไม่รู้เพราะตอนที่น้าพาแม่ไปรพเรายังเด็กมากๆ) ทุกคนคอยบอกให้เราเข้าใจแม่ แต่เราเริ่มไม่อยากเข้าใกล้แม่อีกต่อไปแล้ว ไม่อยากคุยด้วย ไม่อยากแม้กระทั่งมองหน้า
แม่เริ่มพูดมากขึ้น มากขึ้น จะพูดจนกว่าเราจะยอมหันหน้าไปฟังที่เขาพูดเขาถึงจะหยุด ตอนนี้เราทนมองหน้าแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ แค่เห็นหน้าก็รู้สึกโกรธแล้ว ยิ่งเราคิดถึงสิ่งที่คนอื่นว่าเราเป็นเด็กอกตัญญูเพราะเราไม่คุยกับแม่ ไม่ไหว้แม่ ยิ่งทำให้เราโกรธเข้าไปอีก ทำไมต้องเป็นเราตลอดที่ต้องพยายามเข้าใจแม่ ทำไม!!!!
ตอนนี้เราไม่ได้สนใจว่าใครจะพูดถึงเรายังไงแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าแม่หรือแม้กระได้ยินเสียงการกระทำเล็กๆน้อยของแม่ เรารู้สึกหงุดหงิด โมโหไปหมด พเราแก้ปัญหาด้วยการใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงดังๆแต่บางทีแม่ก็พยายามเรียกร้องความสนใจเราจนได้ โกรธแบบโกรธมาก โกรธจนตัวสั่น หัวใจเต้นแรงมาก เริ่มหายใจไม่ออก เป็นแบบนี้ทุกวันเราเหนื่อยมากๆ แต่เราโต้ตอบอะไรไม่ได้ จนมันเริ่มเกิดความคิดแย่ๆขึ้นมามากมายในหัวของเรา เราเริ่มกลัวตัวเองเพราะเราดันรู้สึกดีที่ได้คิดแบบนั้น มีเส้นบางๆคอยฉุดรั้งเราไว้อยู่ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะขาดตอนไหน เลยตัดสินใจว่าจะไปอยู่ที่อื่นแทน
กระทู้นี้พอเราอ่านดูแล้วเหมือนมาระบายมากกว่าขอตำปรึกษาแหะ เราไม่รู้จะตั้งคำถามว่าอะไรดี เราแค่อยากเล่าสิ่งที่เราเจอ สิ่งที่เรารู้สึกในตอนนี้ ทุกคนคิดว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะตัวเราเองรึเปล่าคะ สารภาพตามตรงว่าเรามีอคติกับแม่จริงๆ เราไม่สามารถเป็นแม่ลูกที่รักกันได้อย่างปกติอีกแล้ว นอกเหนือจากการทำหน้าที่ลูก เราไม่สามารถ รัก เคารพ กโกรธแล้ว เราไม่รู้ว่าการที่เราตัดสินใจตั้งกระทู้แบบนี้เพราะเราต้องการอะไรกันแน่ เราต้องการคำตอบของอะไรหรือต้องการอะไรจริงๆ
สุดท้ายนี้อยากขอให้ทุกคนที่กำลังจะคอมเม้นกรุณาอย่าพูดถึงเรื่องกตัญญู บุญคุณแม่อะไรทำนองนี้เลยนะคะ เราเอียนแล้วจริงๆ เราไม่ได้ขอให้ทุกคนมาเข้าใจเรา เราแค่อยากให้ทุกคนให้ความร่วมมือในการไม่พูดถึงเรื่องบุญคุณบ้าๆนี่ในกระทู้ของเรา
สับสน
เวลาผ่านไปเราเริ่มโตขึ้น เราไม่ได้โหยหาความรักจากแม่อีกแล้ว แต่แม่ของเรากลับเริ่มตามติดเราทุกฝีก้าว(ตอนขึ้นมัธยม) ด้วยความที่มันเป็นรรในอำเภอ คิดภาพที่แม่เราไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเรียนทุกวัน เดินตามทั้งวัน เราอายมาก แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกผู้ใหญ่รอบตัวกรอกหูว่าต้องเข้าใจแม่ แม่ก็คือแม่ ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้เราเลยตัดสินใจย้ายโรงเรียนไปที่ๆไกลบ้านขึ้น
แต่ทุกอย่างเริ่มแย่ลง แม่คอยเปิดประตูห้องเราตอนดึกๆเพื่อเช็คว่าเรายังอยู่มั้ย แม่ชอบมานั่งแอบฟังเวลาเราคุยโทรศัพท์ แม่เริ่มพูดจาเลอะเทอะ(จริงๆแล้วแม่เราป่วยเป็นอะไรสักอย่างนี่แหละแต่เราไม่รู้เพราะตอนที่น้าพาแม่ไปรพเรายังเด็กมากๆ) ทุกคนคอยบอกให้เราเข้าใจแม่ แต่เราเริ่มไม่อยากเข้าใกล้แม่อีกต่อไปแล้ว ไม่อยากคุยด้วย ไม่อยากแม้กระทั่งมองหน้า
แม่เริ่มพูดมากขึ้น มากขึ้น จะพูดจนกว่าเราจะยอมหันหน้าไปฟังที่เขาพูดเขาถึงจะหยุด ตอนนี้เราทนมองหน้าแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ แค่เห็นหน้าก็รู้สึกโกรธแล้ว ยิ่งเราคิดถึงสิ่งที่คนอื่นว่าเราเป็นเด็กอกตัญญูเพราะเราไม่คุยกับแม่ ไม่ไหว้แม่ ยิ่งทำให้เราโกรธเข้าไปอีก ทำไมต้องเป็นเราตลอดที่ต้องพยายามเข้าใจแม่ ทำไม!!!!
ตอนนี้เราไม่ได้สนใจว่าใครจะพูดถึงเรายังไงแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าแม่หรือแม้กระได้ยินเสียงการกระทำเล็กๆน้อยของแม่ เรารู้สึกหงุดหงิด โมโหไปหมด พเราแก้ปัญหาด้วยการใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงดังๆแต่บางทีแม่ก็พยายามเรียกร้องความสนใจเราจนได้ โกรธแบบโกรธมาก โกรธจนตัวสั่น หัวใจเต้นแรงมาก เริ่มหายใจไม่ออก เป็นแบบนี้ทุกวันเราเหนื่อยมากๆ แต่เราโต้ตอบอะไรไม่ได้ จนมันเริ่มเกิดความคิดแย่ๆขึ้นมามากมายในหัวของเรา เราเริ่มกลัวตัวเองเพราะเราดันรู้สึกดีที่ได้คิดแบบนั้น มีเส้นบางๆคอยฉุดรั้งเราไว้อยู่ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะขาดตอนไหน เลยตัดสินใจว่าจะไปอยู่ที่อื่นแทน
กระทู้นี้พอเราอ่านดูแล้วเหมือนมาระบายมากกว่าขอตำปรึกษาแหะ เราไม่รู้จะตั้งคำถามว่าอะไรดี เราแค่อยากเล่าสิ่งที่เราเจอ สิ่งที่เรารู้สึกในตอนนี้ ทุกคนคิดว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะตัวเราเองรึเปล่าคะ สารภาพตามตรงว่าเรามีอคติกับแม่จริงๆ เราไม่สามารถเป็นแม่ลูกที่รักกันได้อย่างปกติอีกแล้ว นอกเหนือจากการทำหน้าที่ลูก เราไม่สามารถ รัก เคารพ กโกรธแล้ว เราไม่รู้ว่าการที่เราตัดสินใจตั้งกระทู้แบบนี้เพราะเราต้องการอะไรกันแน่ เราต้องการคำตอบของอะไรหรือต้องการอะไรจริงๆ
สุดท้ายนี้อยากขอให้ทุกคนที่กำลังจะคอมเม้นกรุณาอย่าพูดถึงเรื่องกตัญญู บุญคุณแม่อะไรทำนองนี้เลยนะคะ เราเอียนแล้วจริงๆ เราไม่ได้ขอให้ทุกคนมาเข้าใจเรา เราแค่อยากให้ทุกคนให้ความร่วมมือในการไม่พูดถึงเรื่องบุญคุณบ้าๆนี่ในกระทู้ของเรา