ฝันรู้ตัวว่าฝัน ว่าโดนผีอำและเห็นตัวเองอีกคน เป็นตลอดเดือนจะเป็นลางอะไรไหม?

บางช่วงในฝันมันขาดๆหายประติดประต่อกันไม่ถูกโปรดให้อภัย
เราด้วยนะคะ 🙏🙏 

ตั้งแต่เข้าเดือนเมษายนมา แทบทุกคืนตอนนอนพอรู้สึกเหมือนเริ่มจะหลับแต่อยู่ๆร่างกายขยับไม่ได้เหมือนโดนทับโดนกดเหมือนร่างกายมันหนักจนขยับไม่ได้เลย พยายามสวดมนต์แต่ก็ไม่หายเป็นแบบนี้เกือบทุกวันจนไม่กล้าหลับ

ส่วน 1  พอเข้าสองอาทิตย์อาการนั้นก็ยังไม่หายไป แต่ครั้งนี้รู้สึกว่ากำลังหลับอยู่ ตอนนั้นพยายามลุกพยายามสวดมนต์เหมือนที่เคยทำถึงจะไม่ได้ผล พยายามขยับและในตอนนั้นก็รู้สึกขึ้นมาเองว่ากำลังฝันอยู่

คือ..ในฝันตัวเราก็รู้ตัวว่ากำลังฝัน

ส่วน2นี่ทำให้กลัวมากกว่าเดิม  คืนนั้นก็ยังรู้สึกทุกอย่างเหมือนในส่วน1ข้างบน   แต่มันกลับมีอีกส่วนพยายามลุกเปิดไฟแบบรู้ตัวรู้สึกชัดเจนเลยว่าพยายามขืนแข้งขาสั่นๆลุกเกาะผนังห้องแบบลำบากแค่ไหน

(เราไม่รู้ว่าควรจะพูดอธิบายยังไงให้ทุกคนเข้าใจ มันเหมือนกับว่าสมองหรือความรู้สึกมันแยกกัน)

ทั้งสับสนเพราะสองส่วนนั้นมันสลับกันไปมา แบบ..จู่ๆก็รู้ตัวว่านอนอยู่และจู่ๆก็ไปยืนทนเกาะผนังห้องเหมือนภาพมันตัดไปมา สลับมั่วไปหมดตัดไปมา

และยังเป็นแบบนี้แทบทุกวัน   บางวันก็เป็นส่วน1  บางวันก็เป็นส่วน2
สลับกันทุกวันจนเกือนสิ้นเดือน กว่าจะผ่านแต่ละครั้งได้สำหรับเรามันน่ากลัวมากจริง ยิ่งตอนพยายามลุกพยายามขยับมันยิ่งทรมานรู้สึกทั้งหนักทั้งกดดันจนหายใจไม่ออก ยิ่งขยับยิ่งอึดอัด

หลังเปิดไฟในฝันได้ ความรู้สึกที่มันสลับกันไปมาก็หายไปเหลือแค่ส่วนที่ที่นอนขยับไม่ได้ แล้วก็พยายามขยับอีกไม่รู้ว่าใช้เวลาแค่ไหนเราถึงค่อยๆรู้สึกเหมือนว่าเป็นตะคริวแต่เป็นไปทั้งตัวไม่ใช่แค่แขนหรือขา จากขยับไม่ได้ก็ค่อยๆขยับได้จนหลุด

กว่าจะหลุดกว่าจะตื่นขึ้นได้จริงๆก็เล่นจนหมดเเรง เหนื่อยล้าอ่อนเพลียหนัก แรงจะดันตัวขึ้นนั่งก็แทบไม่มีขาแขนสั่นไม่มีแรง กับปวดเนื้อปวดตัวเหมือนไปวิ่งรอบภูเขามาเป็นวันๆ

จนวันถัดๆมาไม่กล้านอนเวลากลางคืนไปนอนกลางวันเอา พอหลายวันเข้าจนร่างกายอ่อนล้าสุดๆ ทั้งสับสนทั้งกลัว พอทนง่วงไม่ไหวคืนถัดมาก็ทนฝืนต่อไม่ไหวพอเริ่มหลับและตัวก็เริ่มหนักขยับอะไรไม่ได้เหมือนครั้งผ่านๆมาเหมือนเดิม

 และครั้งนั้นก็รู้ตัวอยู่ในฝันของตัวเอง.

อาการเหมือนเดิม ขยับไม่ได้หนักอึดอัดหายใจไม่ออกและพยายามลุกไปเปิดไฟเหมือนฝันครั้งที่ผ่านมา  แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว

ครั้งนี้ภาพไม่ตัดความรู้สึกไม่ได้สลับไปมาจนมั่ว รู้ว่าตัวนอนขยับไม่ได้อย่างเดียวไม่ได้พยายามไปเปิดไฟสลับไปๆมาๆเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว แต่ว่ามีอีกคนไปทำแทน  

ตอนนั้นเริ่มรู้เลยทันทีว่าคนที่ลุกไปเปิดไฟไม่ใช่เราแน่ๆ เป็นใครก็ไม่รู้แต่การกระทำการเคลื่อนไหวที่เห็นทุกอย่างมันเหมือนครั้งเดิมไม่ผิดแน่ ในฝันตอนนั้นทุกอย่างมันมืดแต่พอเห็นแผ่นหลังของอีกคนพี่พยายามเดินเกาะค้ำยันผนังไปเปิดไฟ

แต่ว่าในครั้งก่อนๆทุกคนเข้าใจไหมว่าเรารู้ว่าเป็นตัวเราเองที่พยายามลุกไปแต่ว่าครั้งนี้ไม่ใช่  พอเปิดไฟได้ทุกอย่างก็เหมือนเดิม คนนั้นหายไปและเราก็เป็นตระคริวกินไปทั้งตัวเหมือนเดิม พอลุกขึ้นได้หน้ามืดตาลาย 

หลังจากครั้งนั้นเราก็กลัวหนักขึ้นจนไม่อยากนอน ข้างนอกก็ไม่อยากออกไป ปกติเราชอบอยู่แต่ในห้องวันๆไม่ออกไปไหนสุดท้ายก็พยายามฝืนเขียนนิยาย แต่ใครจะทนได้ พอตกกลางคืนก็เหมือนเดิมจนเบื่อจนท้อไม่มีความสุขเหมือนกำลังโดนความฝันแย่งความเป็นส่วนตัวไป 

คืนทั้งคืนเราเปิดไฟสว่างไว้ทั่วเปิดม่านทิ้งไว้ทั้งวันทั้งคืน พอเขียนนิยายนานๆเข้าก็รู้ตัวว่าทนความง่วงความเพลียไม่ไหวจึงต้องพักพอเริ่มหลับอาการนั้นก็เริ่มแทรกเข้ามา แต่ว่าครั้งนั้นเราอาจจะกลัวอาจจะระวังมากขึ้น

พอตัวเริ่มหนักขยับไม่ได้ ในฝันเหมือนเราสั่งตัวเองตื่นทุกทีที่กำลังโดนอำ และก็เป็นแบบนี้ทั้งคืนไม่รู้เลยว่าใช้เวลาไปนานมากแค่ไหนกับการหลับๆตื่นๆทุกครั้งที่กำลังจะหลับลงจนเช้า มันเหนื่อยมากเหนื่อยสุดๆจนตัวสั่นจนแทบคลานไปอาบน้ำสระผม พอแดดออกถึงกล้านอนหลับจริงๆ

จนเมื่อคืนนี้.. มันทำให้เรากลัวหนักยิ่งกว่าครั้งก่อนๆหลังๆมานี้เราไม่ปิดไฟไม่ปิดม่านถึงไม่ช่วยอะไรแต่ก็พอช่วยให้เบาใจได้มานิดๆไม่ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน จริงๆเป็นคนที่กลัวผีขึ้นสมองอยู่แล้ว

เมื่อคืนนี้เราหลังจากเขียนหนังสือตอนสุดท้ายจบ อาบน้ำกินข้าวก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องผีอำนั่นแล้ว เพราะไม่โดนมาสองสามคืนแล้ว พอหักโหมทำงานไปก็ลืมไปเอง 

แล้วเมื่อคืนก็เข้าสู่โหมดเดิม เหมือนเดิมทุกอย่างอย่างไม่ผิดเพี้ยน  ในฝันมันทำให้ไม่มั่นใจว่าที่เห็นตอนนี้คืออะไรกันแน่เพราะทั้งไฟห้องไฟหัวเตียงทั้งม่านก็ยังเห็นเปิดไว้ ทุกๆอย่างมันเหมือนไม่ได้ฝันมันเหมือนจริงเกินไปแม้กระทั่งสีไฟหัวเตียง มีสิ่งเดียวที่ยืนยันได้ว่าเราฝันอยู่คือการโดนผีอำ

เรากลัว กลัวมาก คิดอะไรไม่ออก มันอึดอัด หายใจไม่ออก ขยับไม่ได้ในใจ ได้แต่สวดภาวนาในใจสวดผิดสวดถูกตอนนั้นรู้สึกเหมือนกำลังร้องไห้แต่มันไม่ชัดเจน เหมือนร้องไห้น้ำตาตกใน

คิดอะไรไม่ออกทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามฝืนขยับตัวที่หนักตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า วินาทีนั้นเราทั้งท้อทั้งเหนื่อยล้าทั้งหวาดกลัว ภายในเหมือนร้องไห้เศร้า เสียใจ เหมือนมีคนอื่นทำมันอยู่ในความรู้สึกของเราอีกที แต่ตอนนั้นก็เราก็เหมือนกำลังพูดในใจว่าแค่ฝัน แค่ฝัน มันงงมันสบสนอยู่ในความรู้สึกมันตีกันมั่ว เหมือนไม่ใช่ตัวเองจนรู้สึกยอมแพ้จริงๆ ยอมจริงๆ 

ช่วงแว๊บหนึ่งที่เรารู้สึกร้องไห้ให้ชีวิตตัวเองในความรู้สึก แล้วภาพมันก็ตัดฉับไปที่ไหนไม่รู้ มันไม่ค่อยชัดเจนแต่พอรู้ว่าเป็นบ่อน้ำตื้นกว้างมากแค่นั้น แต่ตอนนั้นความรู้สึกเราก็ยังหนักยังอึดอัดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังนั่งหรือนอนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในอิริยาบถไหน 

แต่ว่าตอนนั้นใต้จิตสำนึกเราเหมือนคอยคิดตลอดว่ากำลังฝัน กำลังฝันอยู่  แต่เราเกลียดที่ความรู้สึกมันชัดเจนเเบบนี้ แล้วจู่ๆภาพก็ตัดอีกรอบ รอบนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืด มืด ที่มืดจริงๆมืดจนไม่เห็นอะไร

และหลอนสุดก็ตอนมีคนเรียกชื่อ และหลอนยิ่งกว่าคือเห็นตัวเองยิ้มให้ตรงหน้า ในฝันที่โดนผีอำทำอะไรไม่ได้จริงๆนอกจากยอมมองแต่สิ่งตรงหน้า ในฝันเรายิ้มมาให้เรา ตอนนั้นในฝันเอาจริงๆเราไม่ได้คิดอะไรคือมองแต่เราอีกคนที่เหมือนเราทุกอย่างแต่มันมีอะไรที่ไม่ใช่  ชื่อเราถูกเรียกอยู่สองหรือสามครั้งนี่แหละ รู้สึกอยากจะขานตอบแต่ปากมันเหมือนขยับไม่ได้นอกจากนึกในใจพยายามดิ้นให้หลุดจากการโดนบังโดนทับแต่ก็อย่างที่พูดไปว่าพอเรายิ่งพยายามดิ้นยิ่งอึดอัดหายใจไม่ออก

ตอนที่เราพยายามดิ้นถึงแม้ความรู้สึกจะจะบอกว่าไม่กระดิกก็ตามแต่ในเวลาที่เรากำลังอึดอัดสุดๆ  อีตัวเราตรงหน้ามันเอาแต่ยิ้มหลอนๆให้เห็นแล้วอยากร้องไห้

แต่พอถึงบทจะหลุดก็หลุดกลับมาง่ายๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก 

สุดท้ายตอนตีสี่เราต้องมาต้องมาคิดทบทวนกับความฝันเมื่อกี้อีกรอบ ว่าเมื่อกี้ฝันจริงๆใช่ไหม มันเลือนๆลางๆแต่จำได้ละเอียดมากว่าเมื่อกี้เรากลัวหนักมากแค่ไหนตั้งแต่รู้ตัวว่าฝันโดนผีอำอีกแล้ว  

ความจริงก่อนจะถึงเมื่อคืนคือมันมีเหตุการณ์เยอะและละเอียดมากกว่านี้เราฝันแทบทุกวัน อาทิตย์หนึ่งจะมีสักวันที่ไม่โดนอำ ความรู้สึกในตอนนั้นมันแปลกจริงๆ แปลกมากๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไรเราถึงฝันเรื่องเดิมโครงเดิมมาเป็นเดือนแบบนี้ 

โดนผีอำ  เกิดจากผีอำจริงๆใช่ไหมค่ะ

แล้วอาการรู้ตัวว่ากำลังฝันมีอะไรน่ากลัวไหมค่ะ

ฝันเห็นตัวเองอีกคนแต่เหมือนไม่ใช่จะไม่เป็นอะไรใช้ไหมค่ะ

มีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหมค่ะ ว่าโดยรวมแล้วเกิดขึ้นจากอะไรขืนเป็นโดนอำต่อๆแบบนี้เราคงได้จากโลกนี้ไปพน้อมตาหมีแพนด้าแน่ๆ   ท้อ เหนื่อย ไม่อยากให้มืดแล้วด้วย  กว่าจะออกมาได้แต่ละรอบยากเย็นมากๆ พอออกมาได้ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับอาการเจ็บปวดไปทั่วกายแบบนี้   

🥺🥺🥺 ขอขอบคุณทุกคนล่วงหน้านะคะ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่