เราคบกับแฟนมา 6 ปี เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าเลยค่ะ เราไม่เคยเป็นที่หนึ่งสำหรับเขา

สวัสดีค่ะ จขกท.คบกับแฟนมา 6 ปี คบตั้งแต่ยังเด็ก เรากับแฟนห่างกับเป็น10กว่าปี เขาแก่กว่าค่ะ
ตอนเราคบกับเขา ปีกว่า เรามารับรู้เองว่าเขามีลูก มีครอบครัวแล้ว เราเสียใจมากๆ แต่สุดท้ายเขาเลือกเรา
ปัญหาตรงนั้น มันจบนะคะ จบภายใน 2 ปีที่คบกัน ด้วยความที่เราไม่ได้เตรียมใจตั้งแต่แรกว่าเขามีลูกแล้ว
เราบอกตามตรง ว่าเรารู้สึกแย่ เพราะตอนนั้นเราวัยเรียน ไม่ได้ต้องการความรักแบบนั้น
แต่สุดท้ายก็ทำใจยอมรับ และเข้ากับลูกเขาได้ดี แต่ปัญหาคือตั้งแต่คบกันมา6ปี
แฟน ไม่เคยทำงานเลยค่ะ ตั้งแต่เขาเรียนจบ ยันปัจจุบัน เขาไม่เคยทำงานเลย 
เขาอยู่บ้าน อยู่บ้านเฉยๆ ก่อนหน้าที่เขาเจอเรา ก็คือทางฝั่งแฟนเก่าเขาเป็นคนส่งเสีย 
แต่พอเขาเลือกเรา เราก็ต้องหาเงินมาใช้จ่ายของทั้งสอง
**จขกท.ทำงานเองมาตลอดนะคะ ไม่เคยขอเงินที่บ้านตั้งแต่อายุ 14
ช่วง3-4ปีที่คบกัน เราหาเงินเหนื่อยมาก เพราะต้องจ่ายค่าเทอมลูกเขา จ่ายเงินไปรร จ่ายเงินให้เขาใช้ ค่าเน็ต ค่ากิน
ตัวเขาประหยัดค่ะ ไม่ฟุ้มเฟือย กับข้าวทางแม่เขาก็เป็นคนทำให้ทานทุกวัน รวมอะไรต่อเดือนสำหรับเขาก็ไม่เกิน 15,000
และ4-5ปีที่คบเราตัดสินใจซื้อรถกันค่ะ เราเลือกแบบผ่อนปีเดียวหมด(เราเก็บเงินดาวน์ 50%ของรถ )ก็คือเดือนหนึงก็ผ่อนหลายหมื่น
เรารู้สึกเหนื่อยมาก เพราะเราหาเงินคนเดียว แต่ปัจจุบัน คือผ่อนหมดไปละ รถเป็นชื่อเขานะคะ 
เรามีข้อเสียค่ะ เรามีความเป็นเด็ก และโลกส่วนตัวสูง วันๆเราทำงานแต่ในห้องค่ะ ไม่เคยออกมาเจอใครข้างนอก เราเป็นคนขี้อาย ทำให้แฟนเราด่าเราตลอด ว่าจะไม่ออกมาเจอใครเลยหรอ ญาติพี่น้องมา ก็ไม่ออกมาคุย และเราเป็นคนอารมณ์แปรปรวน เราเป็นไบโพล่าห์เพราะเหตุการณ์ที่เรารูว่าเขามีครอบครัว ทำให้เวลาทางแฟนเก่ามาบ้านเขา มาหาลูกเขา เราไม่พอใจมาก เรากริ๊ด เราพยายามจะฆ่าตัวตายตลอด แต่ก็ไม่ตายสักที ที่เป็นแบบนี้เพราะเราน้อยใจที่คนรอบข้างเขารู้ พ่อแม่ ญาติ รู้ว่าเราเป็นแฟน แต่กับแฟนเก่าเขา เขาไม่เคยบอก และเวลามา เราต้องไปหลบอยู๋ในห้อง เพื่อนเขาก็ไม่มีใครร็ว่าเขามีแฟนใหม่ แต่เขาก็เป็นคนไม่ค่อยคุยกับเพื่อนด้วยเช่นกัน และอีกเรื่องที่ที่เราน้อยใจคือ เขาบังคับให้เราอยู่กับเขาค่ะ เราอยู่คนละจังหวัด เราอยู่กทม แต่ตั้งแต่คบกันมา เขามาหาแม่เรา มาหาบ้านเราแค่ครั้งเดียว เขาจะขึ้นมากรุงเทพบ่อยนะคะ แต่เขาจะมาเรื่องส่วนตัวเขาเท่านั้น มาทีก็นอนบ้านญาติเขา เราก็ต้องไปนอนกับเขาด้วย เราถามเขาตั้งแต่แรกๆเลยว่าทำไมไม่มาบ้านเราล่ะ แรกๆเขาตอบว่าอายที่ไม่มีงานทำ กลัวคนถาม พอหลังๆที่เราทำงานเริ่มได้ถึงหลักแสน เราถามเขาอีก เขาบอกเขาอ้วนขึ้น ไม่อยากไป พอเราเรียนจบม.6 เขาก็บังคับให้เราไปอยู่กับเขา แบบ พอจะขอกลับบ้าน เขาไม่เคยให้เรากลับค่ะ จะไม่พอใจ งี่เง่าใส่ตลอด สุดท้ายเราก็กลับบ้านไม่ได้ เราอยู่กับเขามา 2 ปีแล้ว เราได้กลับบ้านแค่ 3 ครั้ง ทั้งๆที่เขาจะไปทำธุระกรุงเทพทุกเดือน แต่เขาก็นอนบ้านญาติ เขามีน้องสะใภ้อยู่ตจว เขาพูดกับที่บ้านว่าเออว่างๆไปเที่ยวบ้านน้องสะใภ้กัน เราน้อยใจ คิดในใจตลอดว่าทีบ้านแฟนตัวเองทำไมไม่ไปบ้าง ตอนนั้นสมัยเราเรียน เขาก็ไม่เคยมาหาเราเลย คือเจอกันที เราเป็นฝ่ายไปตลอด ต้องนั่งรถประจำทาง แต่ตัวเขามีรถขับ แต่เขาไม่มา บอกไปไม่เป็น และให้เหตุผลว่าใครจะเป็นคนดูลูกเขา ถ้าเขามาหาเรา เขาเป็นคนรักครอบครัวนะคะ แต่บ้านเราเขาไม่เคยรัก เวลาเราพูดอนาคต ไม่เคยมีเรา มีบ้านเราอยู่ในนั้น ทั้งๆทีบ้านเรา แม่ส่งของ ส่งอะไรมาให้กินตลอด แม่เราจะนึกถึงแฟนเราตลอด ทั้งๆที่เคยเจอครั้งเดียว เราเคยถามเขาว่าเนี่ย เราจะแต่งงานกันมั้ย เขาก็ให้คำตอบไม่ได้ เราเลยคิดว่าเขาคงอาย เพราะเขาเคยแต่งมาแล้ว มันเลยทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ใช่ที่หนึ่งสำหรับเขาเลย แต่ถ้าถามว่าเขารักเรามั้ย เรารู้สึกว่าเขารักมากค่ะ แต่เขาไม่เคยให้เราเป็นที่หนึ่งค่ะ เราควรจะทำยังไงกับปัญหาตรงนี้ดีคะ 

ปล.เราเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่
สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 5
อ่านจนถึงจุดที่บอกว่าคุณเป็นคนผ่อนหมดแต่รถเป็นชื่อแฟนก็เลิกอ่านต่อละ

ไม่สงสารตัวเองบ้างหรอ ทำไมรักคนอื่นมากกว่าตัวเองขนาดนั้น
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่