คำว่าที่ทำงานของเรา คือหมายถึงแค่บางแผนกในหน่วยงาน (หน่วยงานรัฐ) ก่อนหน้านี้เราทำงานในแผนกที่ไม่มีการเก็บเงินพนักงานแบบนี้ แต่ต่อมาเราย้ายไปอยู่อีกแผนก ซึ่งเขามีกฎเก็บเงินพนักงานเดือนละ 100-
เมื่อก่อนเราพอเข้าใจได้ ว่าเขาเก็บเงินพนักงานไว้เป็นค่าส่วนกลาง ไว้จัดงานปาร์ตี้หรือกิจกรรมต่างๆ ในแผนก (แต่เราก็คิดแหละ ว่าแล้วทำไมบางแผนกเขาสามารถจัดกิจกรรมพวกนี้ได้โดยไม่ต้องเก็บเงินพนักงาน แถมมีสภาพของที่ทำงานดูดีกว่า และมีอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆที่พร้อมมากกว่าแผนกที่เก็บเงินพนักงานอีก)
แต่พอตอนนี้ ด้วยสถานการณ์แบบนี้ มันไม่ควรจะมีการจัดปาร์ตี้หรือกิจกรรมใดๆ ร่วมกัน ดังนั้นแผนกเราก็ไม่จัด แต่ก็ยังเก็บเงินพนักงานทุกเดือนเหมือนเดิม เราไม่เข้าใจเลยว่าจะเก็บทำไม ในเมื่อพนักงานก็ไม่ได้ประโยชน์จากเงินที่จ่ายไป ที่ทำงานก็ไม่ได้ซื้อของกินมาไว้เป็นส่วนกลาง แทบไม่มีอะไรเป็นส่วนกลางเลย แม้แต่น่ำดื่มยังไม่มีเลย (อาจมีพวกกาแฟผง ช้อนชามพลาสติก แต่น้อยคนที่จะใช้มัน) ของกินต่างๆที่มีอยู่ก็มาจากของฝากที่พนักงานเสียเงินซื้อมาเอง เวลาจะซื้อของเยี่ยมไข้คนป่วย ก็มาเก็บเงินพนักงานแยกต่างหากอีก
เราไม่เข้าใจกฎการเก็บเงินแบบนี้เลย ไม่ได้มีปัญหากับจำนวนเงิน 100- หรอก แต่ปัญหาคือจ่ายแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับคืนมา เราทำงานหนักล่วงเวลาทุกวันไม่เคยได้ค่าโอที แล้วยังต้องมาจ่ายเงินให้ที่ทำงานอีก คนที่เก็บเงินก็ไม่รู้เอาเงินไปเก็บดองไว้เฉยๆ หรือเอาไปทำอะไร คนอื่นๆก็ไม่เห็นบ่นอะไรเรื่องนี้กัน เราก็เลยพูดอะไรมากไม่ได้ หัวหน้าก็รู้เห็นเป็นใจอยู่ ที่ทำงานใครเป็นแบบนี้บ้าง มาเล่าหน่อย
ที่ทำงานเก็บเงินพนักงานเดือนละ 100 แต่ไม่รู้เอาไปทำอะไร แปลกไหม
เมื่อก่อนเราพอเข้าใจได้ ว่าเขาเก็บเงินพนักงานไว้เป็นค่าส่วนกลาง ไว้จัดงานปาร์ตี้หรือกิจกรรมต่างๆ ในแผนก (แต่เราก็คิดแหละ ว่าแล้วทำไมบางแผนกเขาสามารถจัดกิจกรรมพวกนี้ได้โดยไม่ต้องเก็บเงินพนักงาน แถมมีสภาพของที่ทำงานดูดีกว่า และมีอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆที่พร้อมมากกว่าแผนกที่เก็บเงินพนักงานอีก)
แต่พอตอนนี้ ด้วยสถานการณ์แบบนี้ มันไม่ควรจะมีการจัดปาร์ตี้หรือกิจกรรมใดๆ ร่วมกัน ดังนั้นแผนกเราก็ไม่จัด แต่ก็ยังเก็บเงินพนักงานทุกเดือนเหมือนเดิม เราไม่เข้าใจเลยว่าจะเก็บทำไม ในเมื่อพนักงานก็ไม่ได้ประโยชน์จากเงินที่จ่ายไป ที่ทำงานก็ไม่ได้ซื้อของกินมาไว้เป็นส่วนกลาง แทบไม่มีอะไรเป็นส่วนกลางเลย แม้แต่น่ำดื่มยังไม่มีเลย (อาจมีพวกกาแฟผง ช้อนชามพลาสติก แต่น้อยคนที่จะใช้มัน) ของกินต่างๆที่มีอยู่ก็มาจากของฝากที่พนักงานเสียเงินซื้อมาเอง เวลาจะซื้อของเยี่ยมไข้คนป่วย ก็มาเก็บเงินพนักงานแยกต่างหากอีก
เราไม่เข้าใจกฎการเก็บเงินแบบนี้เลย ไม่ได้มีปัญหากับจำนวนเงิน 100- หรอก แต่ปัญหาคือจ่ายแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับคืนมา เราทำงานหนักล่วงเวลาทุกวันไม่เคยได้ค่าโอที แล้วยังต้องมาจ่ายเงินให้ที่ทำงานอีก คนที่เก็บเงินก็ไม่รู้เอาเงินไปเก็บดองไว้เฉยๆ หรือเอาไปทำอะไร คนอื่นๆก็ไม่เห็นบ่นอะไรเรื่องนี้กัน เราก็เลยพูดอะไรมากไม่ได้ หัวหน้าก็รู้เห็นเป็นใจอยู่ ที่ทำงานใครเป็นแบบนี้บ้าง มาเล่าหน่อย