เราไม่เข้าใจว่าตั้งแต่เล็กจนโตเนี่ยทำไมเราต้องถูกกดดันว่า ต้องเรียนเป็นหมอให้ได้นะ จะได้มีหน้ามีตากับคนอื่นเขาบ้าง ดูอย่างคนนั้นสิคนนี้สิ คือเราฝังใจมานานมากๆแล้วนะ ตอนเด็กๆที่ตอบว่าได้ค่ะๆเนี่ยเรายังไม่รู้เรื่องว่าสังคมอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆกับเป็นความรู้สึกที่กดดัน ไม่ชอบที่คนอื่นบังคับเรา
ตอนนั้นเราได้ไปค้างที่บ้านอาม่าประมาณ1เดือน แล้วอาม่าก็พูดถึงเรื่องต้องเรียนเป็นหมอทุกวัน ตอนนั้นในสมองเราบอกว่าพอ..พอได้มั้ย...ไม่พูดเรื่องนี้ได้มั้ย จนบางวันเราเคยแอบร้องไห้ในห้องน้ำแล้วถามตัวเองว่าทำไม...ทำไมต้องบังคับเราด้วย แต่เราก็ไม่กล้าที่จะปรึกษาใครเลยจนถึงตอนนี้ เราพยายามค้นหาตัวเองจนพบว่าชอบอะไรแล้วลองไปปรึกษาพ่อแม่แต่พ่อแม่เราไม่เห็นด้วยเรารู้สึกผิดหวัง แต่ถึงยังไงนั้นเราก็ไม่ค่อยอยากเรียนหมอซักเท่าไหร่ เราคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี ต้องทำยังไงดีคะ
ทำยังไงให้คนอื่นเลิกบังคับเรา
ตอนนั้นเราได้ไปค้างที่บ้านอาม่าประมาณ1เดือน แล้วอาม่าก็พูดถึงเรื่องต้องเรียนเป็นหมอทุกวัน ตอนนั้นในสมองเราบอกว่าพอ..พอได้มั้ย...ไม่พูดเรื่องนี้ได้มั้ย จนบางวันเราเคยแอบร้องไห้ในห้องน้ำแล้วถามตัวเองว่าทำไม...ทำไมต้องบังคับเราด้วย แต่เราก็ไม่กล้าที่จะปรึกษาใครเลยจนถึงตอนนี้ เราพยายามค้นหาตัวเองจนพบว่าชอบอะไรแล้วลองไปปรึกษาพ่อแม่แต่พ่อแม่เราไม่เห็นด้วยเรารู้สึกผิดหวัง แต่ถึงยังไงนั้นเราก็ไม่ค่อยอยากเรียนหมอซักเท่าไหร่ เราคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี ต้องทำยังไงดีคะ