แม่ผมอ่ะ คุยอะไรไม่เคยรู้เรื่องเลย อธิบายอะไรไปก็ไม่เคยฟัง บางทีคุยกันเรื่องเดิมจบไปละ ได้ข้อสรุป วันต่อมาทะเลาะกันเรื่องเดิม
ผมอ่ะเคยทำงานหาเงินกินเอง แล้วแม่ก็บอกว่าไม่ให้ทำ จะส่งให้กินเอง ผมก็โอเค ไม่ทำก็ไม่ทำ แล้วต่อมาแม่ก็มาบ่นว่า "น้องทำงานไปเรียนไปมีเงินเป็นแสน ทำไมไม่เอาอย่างน้องบ้าง ไม่ได้เรื่องเลย" ผมก็บอกกลับไปว่า "ก็แม่บอกว่าไม่ให้ทำไง แม่จะส่งค่ากินค่าเรียนเองไม่ใช่หรอ" แม่ก็ตอบแบบไม่รู้ว่าลืมหรือยังไง "บอกตอนไหน แล้วที่เคยทำอ่ะงานอะไร" ผมก็พูดไปว่าตอนไหน แล้วแม่ก็ถามกลับว่า"ทำไมไม่ทำไปล่ะ มาขอเงินทำไม" ผมนี่แบบอะไรวะ
แม่ผมอ่ะไม่เอาใครเลย จะเอาแต่พี่น้อง คือพี่น้องตัวเองทำอะไรก็ชมไปหมด เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรละ เชื่อไหม ขนาดพี่น้องตัวเองไปอยู่ใกล้คนติดโควิด ยังชมพี่น้องตัวเองเลยว่าเขาขยัน ช่วงนี้ผมมีเรียนออนไลน์ทั้งวัน ปกติแม่ผมจะไปขายของที่ตลาดแต่ถ้าผมไปมหาลัย แม่ผมก็จะให้ลุงไปส่ง ผมก็บอกเขาว่า"ช่วงนี้ไปส่งตลาดไม่ได้นะต้องเรียนทั้งวัน แต่เสาร์อาทิตย์ไปส่งได้นะ" แล้วผมก็ให้ดูตารางสอนว่า เนี้ยจันทร์ถึงศุกร์ผมเรียนทั้งวันเลย วันต่อมา แม่มาเคาะห้องบอกให้ไปส่งที่ตลาด ผมก็บอกว่าไม่ว่างเรียนอยู่ แล้วเขาก็ทำหน้าไม่พอใจ แต่พอตอนเย็น ผมก็ไปรับเขาทุกวันนะ ฉุนที่1คือ แม่ถามว่าวันไหนเรียนครึ่งวันบ้าง ผมนี่แบบ ก็ให้ดูว่าจันทร์-ศุกร์ไม่ว่างมันก็น่าจะเข้าใจไม่ยากป้ะ แล้วฉุนที่2 ผมบอกแม่ว่าให้ลุงไปส่งก่อนได้ไหม แม่ตอบกลับมาว่า"ให้เขานอนพักผ่อนเหอะ จะไปรบกวนเขาทำไม" ผมนี่แบบจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม อาจารย์จะเช็คชื่อหรือเรียกถามตอนไหนก็ไม่รู้
แล้วแม่อ่ะจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลย มันไม่ใช่เรื่องที่ไกลตัวเลย เรื่องใกล้ๆตัวยังลืม ลืมอายุผม ลืมปีที่ผมเรียน ลืมวันที่ผมเกิด ลืมว่าผมเก่งเรื่องอะไรทั้งๆที่ผมทั้งบอกทั้งทำบ่อยๆ(ผมเก่งคอม)
เมื่อวาน(28/4)วันเกิดผม แม่ผมก็ไม่ได้อวยพรอะไรเพราะปีที่แล้วก็ลืม แล้วแฟนผมมาหาที่บ้าน ผมเลยฉลองกับแฟน2คน แล้วด้วยความที่ซื้อเค้กมาก้อนใหญ่ผมเลยตัดไปให้แม่ก่อนแล้วผมค่อยกิน ผมเลยบอกแม่ว่า"แม่ เดี๋ยวฉันเรียนจบแล้วฉันไม่อยู่แล้วนะ ฉันจะไปทำงานอยู่กับแฟนแล้วนะ" แทนที่แม่จะพูดดีๆแม่ก็ประชดว่า"ไปที่ชอบที่ชอบเหอะ แม่ตายก็ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องมาเผาผี"
ล่าสุดวันนี้ทะเลาะกันอีกแล้ว
แม่: จะไปไหนก็ไปไม่ต้องกลับมา ไปซะให้สมใจ ไปให้มีความสุขแล้วไม่ต้องกลับมา
ผม: ฉันจะอยากให้แม่เหมือนแม่ปกติ ที่เขาเชื่อในตัวลูก เชื่อในการตัดสินใจ แล้วปล่อยให้ลูกเลือกและคิดเอง ฉันไม่ชอบให้แม่มาบังคับ ฉันอยากมีชีวิตแบบที่ฉันต้องการ
แม่: แม่ก็อยากได้ลูกที่ไม่ดื้อเชื่อฟังแม่เหมือนกัน อยากไปไหนก็ไปเหอะ แม่อยู่คนเดียวได้
ผม: ได้ งั้นก็ไม่ต้องประชดนะแม่
ปล.แม่ไม่เคยเลี้ยงผมแล้วพ่อทิ้งก็เลยไม่เข้าใจผมแล้วก็ไม่เชื่อในความรัก ส่วนผมก็ไม่เคยมีครอบครัวแม่ก็พึ่งเกษียณจากทำงานมาอยู่บ้านผมเลยชินกับการที่ไม่มีแม่มากกว่า
ผมจะออกจากบ้านไปมีครอบครัว เพราะผมไม่ชอบแม่
ผมอ่ะเคยทำงานหาเงินกินเอง แล้วแม่ก็บอกว่าไม่ให้ทำ จะส่งให้กินเอง ผมก็โอเค ไม่ทำก็ไม่ทำ แล้วต่อมาแม่ก็มาบ่นว่า "น้องทำงานไปเรียนไปมีเงินเป็นแสน ทำไมไม่เอาอย่างน้องบ้าง ไม่ได้เรื่องเลย" ผมก็บอกกลับไปว่า "ก็แม่บอกว่าไม่ให้ทำไง แม่จะส่งค่ากินค่าเรียนเองไม่ใช่หรอ" แม่ก็ตอบแบบไม่รู้ว่าลืมหรือยังไง "บอกตอนไหน แล้วที่เคยทำอ่ะงานอะไร" ผมก็พูดไปว่าตอนไหน แล้วแม่ก็ถามกลับว่า"ทำไมไม่ทำไปล่ะ มาขอเงินทำไม" ผมนี่แบบอะไรวะ
แม่ผมอ่ะไม่เอาใครเลย จะเอาแต่พี่น้อง คือพี่น้องตัวเองทำอะไรก็ชมไปหมด เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรละ เชื่อไหม ขนาดพี่น้องตัวเองไปอยู่ใกล้คนติดโควิด ยังชมพี่น้องตัวเองเลยว่าเขาขยัน ช่วงนี้ผมมีเรียนออนไลน์ทั้งวัน ปกติแม่ผมจะไปขายของที่ตลาดแต่ถ้าผมไปมหาลัย แม่ผมก็จะให้ลุงไปส่ง ผมก็บอกเขาว่า"ช่วงนี้ไปส่งตลาดไม่ได้นะต้องเรียนทั้งวัน แต่เสาร์อาทิตย์ไปส่งได้นะ" แล้วผมก็ให้ดูตารางสอนว่า เนี้ยจันทร์ถึงศุกร์ผมเรียนทั้งวันเลย วันต่อมา แม่มาเคาะห้องบอกให้ไปส่งที่ตลาด ผมก็บอกว่าไม่ว่างเรียนอยู่ แล้วเขาก็ทำหน้าไม่พอใจ แต่พอตอนเย็น ผมก็ไปรับเขาทุกวันนะ ฉุนที่1คือ แม่ถามว่าวันไหนเรียนครึ่งวันบ้าง ผมนี่แบบ ก็ให้ดูว่าจันทร์-ศุกร์ไม่ว่างมันก็น่าจะเข้าใจไม่ยากป้ะ แล้วฉุนที่2 ผมบอกแม่ว่าให้ลุงไปส่งก่อนได้ไหม แม่ตอบกลับมาว่า"ให้เขานอนพักผ่อนเหอะ จะไปรบกวนเขาทำไม" ผมนี่แบบจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม อาจารย์จะเช็คชื่อหรือเรียกถามตอนไหนก็ไม่รู้
แล้วแม่อ่ะจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลย มันไม่ใช่เรื่องที่ไกลตัวเลย เรื่องใกล้ๆตัวยังลืม ลืมอายุผม ลืมปีที่ผมเรียน ลืมวันที่ผมเกิด ลืมว่าผมเก่งเรื่องอะไรทั้งๆที่ผมทั้งบอกทั้งทำบ่อยๆ(ผมเก่งคอม)
เมื่อวาน(28/4)วันเกิดผม แม่ผมก็ไม่ได้อวยพรอะไรเพราะปีที่แล้วก็ลืม แล้วแฟนผมมาหาที่บ้าน ผมเลยฉลองกับแฟน2คน แล้วด้วยความที่ซื้อเค้กมาก้อนใหญ่ผมเลยตัดไปให้แม่ก่อนแล้วผมค่อยกิน ผมเลยบอกแม่ว่า"แม่ เดี๋ยวฉันเรียนจบแล้วฉันไม่อยู่แล้วนะ ฉันจะไปทำงานอยู่กับแฟนแล้วนะ" แทนที่แม่จะพูดดีๆแม่ก็ประชดว่า"ไปที่ชอบที่ชอบเหอะ แม่ตายก็ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องมาเผาผี"
ล่าสุดวันนี้ทะเลาะกันอีกแล้ว
แม่: จะไปไหนก็ไปไม่ต้องกลับมา ไปซะให้สมใจ ไปให้มีความสุขแล้วไม่ต้องกลับมา
ผม: ฉันจะอยากให้แม่เหมือนแม่ปกติ ที่เขาเชื่อในตัวลูก เชื่อในการตัดสินใจ แล้วปล่อยให้ลูกเลือกและคิดเอง ฉันไม่ชอบให้แม่มาบังคับ ฉันอยากมีชีวิตแบบที่ฉันต้องการ
แม่: แม่ก็อยากได้ลูกที่ไม่ดื้อเชื่อฟังแม่เหมือนกัน อยากไปไหนก็ไปเหอะ แม่อยู่คนเดียวได้
ผม: ได้ งั้นก็ไม่ต้องประชดนะแม่
ปล.แม่ไม่เคยเลี้ยงผมแล้วพ่อทิ้งก็เลยไม่เข้าใจผมแล้วก็ไม่เชื่อในความรัก ส่วนผมก็ไม่เคยมีครอบครัวแม่ก็พึ่งเกษียณจากทำงานมาอยู่บ้านผมเลยชินกับการที่ไม่มีแม่มากกว่า