เรื่องฝังใจ

เรื่องมีอยู่ว่าเราอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กไม่เคยนอนกับแม่ไม่รู้จักพ่อเพราะท่านเลิกกันตั้งแต่เรายังไม่เกิด  เรื่องฝังใจของเรามีอยู่ว่า  แม่ไปมีสามีใหม่ตั้งแต่เราจำความไม่ได้ เราจำได้ว่าเจอหน้าแม่ครั้งแรกแม่มาหาที่โรงเรียนตอนนั้นเราอยู่ป.1 แม่มาถามว่าหนูรู้จักคนชื่อ....คือชื่อเรา  เราก็บอกว่าอ่อหนูเอง  เราเลยเพิ่งรู้ว่าอ่อนี่หรอแม่  แล้วเราก็ไปหาแม่ที่บ้านสามีใหม่แม่ เรามีน้องที่เกิดจากสามีใหม่แม่2คน  เราจำได้ว่าพ่อเลี้ยงเราไม่ยอมให้เราไปหาแม่เจอแม่ หรือแม่ให้เงินเราเขาก็ว่าแม่เราก็ยอมเขา  แค่ข้าวเรายังกินของเขาไม่ได้เลย  ด่าว่าเราสาระพัด  ไม่เคยแม้กะทั่งจะปกป้องเรา  เวลาซื้อของเราก็จะไม่ได้เหมือนน้อง  ได้แต่มองน้องที่ได้รับความอบอุ่นจากแม่  ทุกครั้งที่เราเห็นแบบนี้เราจะวิ่งหนีมาบ้านเราอยู่กับตายาย  เราเป็นคนเรียนไม่เก่งส่วนน้องเราเรียนเก่ง  แม่ก็จะชื่นชมน้อง  แม่ขายที่ดินได้ล้านกว่า  แม่แบ่งให้เรา1000 นอกนั้นเราไม่เคยได้อะไรเลย แม่ทำบ้านหลังใหม่ เขาก็ทำกันให้น้องกับพ่อเลี้ยงอยู่  เราไม่มีที่อยู่  พอตายายเราเสียเราโคตรเคว้งเลย ไม่มีที่พึ่ง เราไปเรื่อยทำตัวเหลวไหล จนมาเจอสามีเรา เรามีลูก2คน  ตอนนี้เราอาย37แล้ว  แต่ทุกกิริยาท่าที ของแม่ที่แสดงออกให้เราเห็นเรายังฝังใจ  และทุกวันนี้ ก็ยังเป็นแบบนั้น  พอเรามีเงินให้เขาก็ดี  พอเราไม่มีเขาก็ไม่สนใจ  แม้กระทั่งเขากินหมูกระทะกันยังไม่เคยชวนเราเลย  ทำยังไงดีคะ  เราถึงจะเลิกคิดเรื่องแบบนี้  ใจก็ไม่อยากยุ่ง  อีกใจก็เป็นห่วงเขา