เรารักแม่มาก ( ทุกคนก็รักแม่น่ะนะ )
เรามีประวัติเป็นโรคซืมเศร้า เคยหาหมอ แต่ดีขึ้น
และคิดว่าเราควบคุมตัวเองได้ แค่ไม่มีความสุขและต้องพยายามระงับอาการตัวเอง
ตอนนี้ไม่ได้รักษา ไม่ได้กินยา ใช้วิธีทำความเข้าใจตัวเอง
นี่คือข้อมูลเรา
ส่วนแม่
แม่เราน่าจะเป็นโรคทางจิตเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าซึมเศร้าหรืออะไร เพราะแม่ไม่เคยไปหาหมอ เราจะพาไปก็ไม่ไป ไม่ยอมรับ ไม่รักษา
แต่เราคิดว่าน่าจะเป็น
พอเราโตขึ้น เราเริ่มสังเกตพฤติกรรมที่แม่ทำ และเริ่มยอมรับว่าแม่น่าจะไม่ปกติ
ตอนเด็ก ๆ แม่เคยตีเราแบบหนักมาก เคยเอาหมอนอุดปาก เอาหมอนอุดหน้า เคยด่าแรง ๆ
น้องชายเคยเล่าว่าเคยโดนแม่ตีบนรถตอนแม่ขับรถเหมือนกัน ตีแบบไม่มีเหตผลแล้วบอกให้หยุด อย่าบอกใคร
เวลาที่บ้านมีปัญหา แม่จะหนี ไม่ยอมรับ ร้องกรี๊ดและไม่สนใจ
จะอ่านไลน์กลุ่มครอบครัวเฉพาะเรื่องที่ตัวเองอยากอ่าน เรื่องไม่อยากอ่านจะไม่สนใจ
แม่เคยพูดว่า เรื่องไม่สบายใจไม่อยากรับร็
ล่าสุดเราคุยกับป้า พี่สาวแม่
ป้าบอกว่า แม่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก
ไม่พอใจอะไรก็วิ่งหนี
เคยด่ายายด้วยคำพูดที่รุนแรงมาก ครอบครัวแม่ตอนนั้นยังงงว่าไปเอาคำพูดมาจากไหน ด่ายายแบบนั้นได้ยังไง
แม่โดนขัดใจไม่ได้
แต่กับพ่อที่อยู่ด้วยกันได้เพราะพ่อตามใจ
ถ้ามีคนตามใจคือจบไม่เป็นปัญหา
พอแม่มาอยู่กับเรา
เราไม่ได้ตามใจแบบพ่อที่ตามใจแม่
ทำอะไรไม่ถูกเราก็บอกและขอความร่วมมือ
เราเคยลองแล้ว
ลองแบบไม่ต้องไปยุ่งกับแม่
ปล่อยให้เค้าทำ เพราะเค้าเป็นแบบนี้ของเค้ามาตลอดชีวิตเค้าเราคงเปลี่ยนไปได้
แต่เราทำแบบนั้นไม่ได้นาน
เพราะการกระทำของแม่มันกระทบทั้งครอบครัว
เราขอโทษที่ให้ข้อมูลเยอะไม่ได้
แต่สรุปคือ เราทำแบบที่ควรทำไม่ได้คือไม่ต้องไปสนใจ
เปลี่ยนที่มุมมองของเรา
ปล่อยแม่ไป เราทำไม่ได้
คำถามคือ
เราควรทำยังไง
เรามีวิธีจัดการกับความคิด ความรู้สึกของเรายังไง
มีใครพอมีคำแนะนำให้เราบ้างไหม
ทำยังไงกับแม่ หรือทำยังไงกับตัวเองดีคะ
เรามีประวัติเป็นโรคซืมเศร้า เคยหาหมอ แต่ดีขึ้น
และคิดว่าเราควบคุมตัวเองได้ แค่ไม่มีความสุขและต้องพยายามระงับอาการตัวเอง
ตอนนี้ไม่ได้รักษา ไม่ได้กินยา ใช้วิธีทำความเข้าใจตัวเอง
นี่คือข้อมูลเรา
ส่วนแม่
แม่เราน่าจะเป็นโรคทางจิตเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าซึมเศร้าหรืออะไร เพราะแม่ไม่เคยไปหาหมอ เราจะพาไปก็ไม่ไป ไม่ยอมรับ ไม่รักษา
แต่เราคิดว่าน่าจะเป็น
พอเราโตขึ้น เราเริ่มสังเกตพฤติกรรมที่แม่ทำ และเริ่มยอมรับว่าแม่น่าจะไม่ปกติ
ตอนเด็ก ๆ แม่เคยตีเราแบบหนักมาก เคยเอาหมอนอุดปาก เอาหมอนอุดหน้า เคยด่าแรง ๆ
น้องชายเคยเล่าว่าเคยโดนแม่ตีบนรถตอนแม่ขับรถเหมือนกัน ตีแบบไม่มีเหตผลแล้วบอกให้หยุด อย่าบอกใคร
เวลาที่บ้านมีปัญหา แม่จะหนี ไม่ยอมรับ ร้องกรี๊ดและไม่สนใจ
จะอ่านไลน์กลุ่มครอบครัวเฉพาะเรื่องที่ตัวเองอยากอ่าน เรื่องไม่อยากอ่านจะไม่สนใจ
แม่เคยพูดว่า เรื่องไม่สบายใจไม่อยากรับร็
ล่าสุดเราคุยกับป้า พี่สาวแม่
ป้าบอกว่า แม่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก
ไม่พอใจอะไรก็วิ่งหนี
เคยด่ายายด้วยคำพูดที่รุนแรงมาก ครอบครัวแม่ตอนนั้นยังงงว่าไปเอาคำพูดมาจากไหน ด่ายายแบบนั้นได้ยังไง
แม่โดนขัดใจไม่ได้
แต่กับพ่อที่อยู่ด้วยกันได้เพราะพ่อตามใจ
ถ้ามีคนตามใจคือจบไม่เป็นปัญหา
พอแม่มาอยู่กับเรา
เราไม่ได้ตามใจแบบพ่อที่ตามใจแม่
ทำอะไรไม่ถูกเราก็บอกและขอความร่วมมือ
เราเคยลองแล้ว
ลองแบบไม่ต้องไปยุ่งกับแม่
ปล่อยให้เค้าทำ เพราะเค้าเป็นแบบนี้ของเค้ามาตลอดชีวิตเค้าเราคงเปลี่ยนไปได้
แต่เราทำแบบนั้นไม่ได้นาน
เพราะการกระทำของแม่มันกระทบทั้งครอบครัว
เราขอโทษที่ให้ข้อมูลเยอะไม่ได้
แต่สรุปคือ เราทำแบบที่ควรทำไม่ได้คือไม่ต้องไปสนใจ
เปลี่ยนที่มุมมองของเรา
ปล่อยแม่ไป เราทำไม่ได้
คำถามคือ
เราควรทำยังไง
เรามีวิธีจัดการกับความคิด ความรู้สึกของเรายังไง
มีใครพอมีคำแนะนำให้เราบ้างไหม