มีใครที่รู้สึกโดดเดี่ยว ทั้งๆ ที่มีคนอยู่รอบตัวมั้ย

คุณแม่เสียไปได้ปีกว่าๆแล้วค่ะ ยังมีวันที่ร้องไห้คิดถึงแบบทรมานมากๆ คิดถึงแต่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเป็นลูกคนเดียว พ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เลยต้องดูแลตัวเองเอง หันไปบางทีก็ไม่เจอใคร เพราะแม่เป็นเซฟโซนเด

ตอนนี้ผมอายุ 31ปีแล้วครับแต่ผมก็ยังไม่เคยมีเพื่อนมีแฟน แม้แต่คนคุยด้วยก็ไม่มี ผมอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเข้าหาใครคนก็รังเกียจ สมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับจนกลายเป็นคนที่ไร้ความสามารถ สุขภาพร่างกายตอนนี้ก็เ

ผมอยากรู้ว่าถ้าเป็นทุกคนน่ะจะทำยังไงอาการนี้ผมมีจุดหนึ่งที่ผมรับไม่ได้แล้วผมจะเล่าเขาคงให้ฟังมันยังมีตอนแรกผมทักไปคุยเล่นกับเขาผมยอมรับว่าผมแค่เป็นคนคุยเมื่อก่อนก็คุยกันยังดีๆคุยกันต่อไปตอบมาแต่ช่วงนี

ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้มาแชร์ประสบการณ์กันหน่อยค่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งๆที่มีคนอยู่ข้างกาย แต่ทำไม กลับรู้สึกว่ามันอ้างว้าง โดดเดี่ยว เคว้งคว้างอยู่ในใจ บางทีก็ร้องไห้ น้ำตาซึม มันรู้สึกไม่โอเครม

เวลาอยู่คนเดียวจะเศร้าค่ะ บางครั้งก็ร้องไห้ทั้งๆที่ไม่มีเรื่องที่ต้องร้อง รู้สึกโดดเดี่ยวถึงแม้จะมีคนอยู่ข้างๆ รู้นะคะว่ามีคนอยู่คอยให้กำลังใจ แต่มันไม่รู้สึกถึงความรู้สึกเขาเลย เหมือนเขาส่งมาแล้วทะลุ

เบื่อชีวิตโดดเดี่ยวที่ไม่มีเพื่อนคู่คิด.. ใช้ชีวิตคนเดียวซะจนเบื่ออยากมีคนอยู่ด้วยสร้างอนาคตใหม่ไปด้วยกัน เน้นว่าต้องเป็นคนอ้วนเหมือนกันเป็นความชอบส่วนตัวหน้าตาเป็นยังไงไม่สนอะ ขอนิสัยดีไม่ทำตัวเป็นภา

พอดีช่วงนี้เราร้องไห้บ่อยมาก เราทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลย เราเบื่อไปหมดทุกอย่าง ช่วงนี้แม่เราเครียดเรื่องเงินจนทำให้เราเครียดตามและทำให้แม่เราวีนอยู่ตลอดบางทีเราก็ไม่อยากฟังเพราะเราเป็นคนที่ชอบเก็บมาคิด