ตอนที่1..วัยเด็ก
เมื่อ 40ปีที่แล้วมีเด็กชายคนหนึ่งเกิดมาในครอบครัวไทย-จีนที่มีฐานะปานกลางมากๆ แต่ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบระดับหนึ่งที่ประกอบไปด้วยพ่อ แม่ ลูก (เด็กชายคนนี้เกิดมาเป็นลูกคนสุดท้อง และเป็นลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของบ้าน) แน่นอนที่สุดว่าเด็กคนนี้จะเติบโตมาด้วยความคาดหวังต่างๆมากมาย
เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงอม ไม่ใช่เพียงแค่เค้าเป็นลูกชายของบ้าน แต่หากเพราะเค้ามีโรคประจำตัวอย่างหอบหืด จึงทำให้ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น
ครอบครัวนี้มีพ่อเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด ทำให้ลูกทุกคนถูกเลี้ยงโดยผู้เป็นแม่ และแน่นอนที่สุดว่าลูกชายคนเดียวของบ้านก็ต้องเล่นกับบรรดาพี่สาว พี่สาวเล่นอะไรเค้าก็เล่นอันนั้น ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตา ทำกับข้าว หมากเก็บ กระโดดหนังยาง
พอโตขึ้นระดับหนึ่งที่สามารถออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อน ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้ชายด้วยกัน เค้าก็เล่นทุกอย่างตามวิถีของเด็กผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นเตะบอล บาสเก็ตบอล สนุ๊กเกอร์ ยิงนกตกปลา แต่หากความตุ้งติ้งก็แสดงออกมาเป็นระยะระยะโดยที่เค้าไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเริ่มเข้าโรงเรียน ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี จนกระทั่งโตขึ้น โตขึ้นเรื่อยๆมาที่ช่วงประถมปลาย ที่ความตุ้งติ้งเริ่มมากขึ้นจนกลายเป็นโดนเพื่อนบางคนล้อ รวมไปถึงญาติผู้ใหญ่บางคนก็เอากับเค้าด้วย แต่ด้วยความเป็นเด็ก เค้าจึงไม่ได้รู้สึกสนใจ อาจเพราะยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น และอาจเพราะเค้ามีแต่เพื่อนชายหญิง เค้าจึงไม่ได้แสดงออกอะไรมากมาย
เด็กคนนี้ก็ใช้ชีวิต ศึกษาเล่าเรียนตามปกติ จนขึ้นระดับมัธยมต้นก็มีการย้ายโรงเรียน และที่นี่ทำให้เค้าได้เจอเพื่อนที่มีพฤติกรรมคล้ายคลึงกันเป็นครั้งแรก พูดจาภาษาเดียวกัน แล้วพฤติกรรมของเค้าก็แสดงออกชัดขึ้นเรื่อยๆ และแน่นอนที่สุดว่าช่างเป็นช่วงวัยที่โดนล้อ เหยียดหยามหนักมาก ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ ล้อเลียน หรือคำพูดถากถางต่างๆนานๆ แต่โชคดีที่เด็กคนนี้เป็นคนที่ไม่เก็บมาคิดมาก ปล่อยผ่าน และไม่เอามาเป็นปมปัญหาในชีวิตตัวเอง อาจเป็นเพราะความอบอุ่น ความห่วงใยที่ผู้เป็นแม่มอบให้มาโดยตลอด
ในส่วนของชีวิตนอกโรงเรียน นอกจากการวิ่งเล่นกับลูกพี่ลูกน้องแล้ว เค้าก็ช่วยงานบ้าน ช่วยแพคของขาย และต้องเข้าสวนเพื่อถางหญ้า ใส่ปุ๋ย ทำอะไรพลาด อะไรตก อะไรพัง หรือไม่ถูกใจผู้เป็นพ่อ ก็จะโดนด่า ด่าแบบไม่มีชิ้นดี โดยจะเอาความตุ้งติ้งมาเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เกิดความผิดพลาดต่างๆขึ้นเสมอ
บทลงโทษจากผู้เป็นพ่อมีอะไรบ้าง เช่นตอนที่เด็กเค้าเล่นกันอยู่แล้วมีบางครั้งที่ร้องกรี๊ดกร๊าด เค้าก็โดนปาด้วยรองเท้าพร้อมกับเสียงตะโดนด่าจนวงแตก หรือการโดนบังคับให้ยืนอ่านหนังสือต่อหน้าเพียงเพราะเค้าเป็นคนเรียนไม่เก่งเหมือนพี่คนโต หรือการที่ถูกขังอยู่หลังบ้าน(ด้านนอก)แล้วปิดไฟตอนกลางคืนเพราะรู้ว่าเด็กคนนี้กลัวความมืด หรือการตีด้วยด้ามมีดพร้าจนด้ามหลุดออกจากตัวมีดเพียงเพราะเค้ายกลังเบียร์แล้วตกแตกไปขวดสองขวด นี่ยังไม่รวมถึงคำด่าที่หยาบคาย ไม่ใช่เพียงเพราะความตุ้งติ้ง แต่อาจเป็นเพราะความหวังในตัวลูกชาย ว่าจะต้องเข้มแข็ง ต้องอย่างนั้นต้องอย่างนี้ในแบบที่ตัวเองวาดไว้
40ปีที่ผ่านมากับชีวิตคนคนหนึ่ง (ตอนที่1)
เมื่อ 40ปีที่แล้วมีเด็กชายคนหนึ่งเกิดมาในครอบครัวไทย-จีนที่มีฐานะปานกลางมากๆ แต่ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบระดับหนึ่งที่ประกอบไปด้วยพ่อ แม่ ลูก (เด็กชายคนนี้เกิดมาเป็นลูกคนสุดท้อง และเป็นลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของบ้าน) แน่นอนที่สุดว่าเด็กคนนี้จะเติบโตมาด้วยความคาดหวังต่างๆมากมาย
เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงอม ไม่ใช่เพียงแค่เค้าเป็นลูกชายของบ้าน แต่หากเพราะเค้ามีโรคประจำตัวอย่างหอบหืด จึงทำให้ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น
ครอบครัวนี้มีพ่อเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด ทำให้ลูกทุกคนถูกเลี้ยงโดยผู้เป็นแม่ และแน่นอนที่สุดว่าลูกชายคนเดียวของบ้านก็ต้องเล่นกับบรรดาพี่สาว พี่สาวเล่นอะไรเค้าก็เล่นอันนั้น ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตา ทำกับข้าว หมากเก็บ กระโดดหนังยาง
พอโตขึ้นระดับหนึ่งที่สามารถออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อน ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้ชายด้วยกัน เค้าก็เล่นทุกอย่างตามวิถีของเด็กผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นเตะบอล บาสเก็ตบอล สนุ๊กเกอร์ ยิงนกตกปลา แต่หากความตุ้งติ้งก็แสดงออกมาเป็นระยะระยะโดยที่เค้าไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเริ่มเข้าโรงเรียน ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี จนกระทั่งโตขึ้น โตขึ้นเรื่อยๆมาที่ช่วงประถมปลาย ที่ความตุ้งติ้งเริ่มมากขึ้นจนกลายเป็นโดนเพื่อนบางคนล้อ รวมไปถึงญาติผู้ใหญ่บางคนก็เอากับเค้าด้วย แต่ด้วยความเป็นเด็ก เค้าจึงไม่ได้รู้สึกสนใจ อาจเพราะยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น และอาจเพราะเค้ามีแต่เพื่อนชายหญิง เค้าจึงไม่ได้แสดงออกอะไรมากมาย
เด็กคนนี้ก็ใช้ชีวิต ศึกษาเล่าเรียนตามปกติ จนขึ้นระดับมัธยมต้นก็มีการย้ายโรงเรียน และที่นี่ทำให้เค้าได้เจอเพื่อนที่มีพฤติกรรมคล้ายคลึงกันเป็นครั้งแรก พูดจาภาษาเดียวกัน แล้วพฤติกรรมของเค้าก็แสดงออกชัดขึ้นเรื่อยๆ และแน่นอนที่สุดว่าช่างเป็นช่วงวัยที่โดนล้อ เหยียดหยามหนักมาก ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ ล้อเลียน หรือคำพูดถากถางต่างๆนานๆ แต่โชคดีที่เด็กคนนี้เป็นคนที่ไม่เก็บมาคิดมาก ปล่อยผ่าน และไม่เอามาเป็นปมปัญหาในชีวิตตัวเอง อาจเป็นเพราะความอบอุ่น ความห่วงใยที่ผู้เป็นแม่มอบให้มาโดยตลอด
ในส่วนของชีวิตนอกโรงเรียน นอกจากการวิ่งเล่นกับลูกพี่ลูกน้องแล้ว เค้าก็ช่วยงานบ้าน ช่วยแพคของขาย และต้องเข้าสวนเพื่อถางหญ้า ใส่ปุ๋ย ทำอะไรพลาด อะไรตก อะไรพัง หรือไม่ถูกใจผู้เป็นพ่อ ก็จะโดนด่า ด่าแบบไม่มีชิ้นดี โดยจะเอาความตุ้งติ้งมาเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เกิดความผิดพลาดต่างๆขึ้นเสมอ
บทลงโทษจากผู้เป็นพ่อมีอะไรบ้าง เช่นตอนที่เด็กเค้าเล่นกันอยู่แล้วมีบางครั้งที่ร้องกรี๊ดกร๊าด เค้าก็โดนปาด้วยรองเท้าพร้อมกับเสียงตะโดนด่าจนวงแตก หรือการโดนบังคับให้ยืนอ่านหนังสือต่อหน้าเพียงเพราะเค้าเป็นคนเรียนไม่เก่งเหมือนพี่คนโต หรือการที่ถูกขังอยู่หลังบ้าน(ด้านนอก)แล้วปิดไฟตอนกลางคืนเพราะรู้ว่าเด็กคนนี้กลัวความมืด หรือการตีด้วยด้ามมีดพร้าจนด้ามหลุดออกจากตัวมีดเพียงเพราะเค้ายกลังเบียร์แล้วตกแตกไปขวดสองขวด นี่ยังไม่รวมถึงคำด่าที่หยาบคาย ไม่ใช่เพียงเพราะความตุ้งติ้ง แต่อาจเป็นเพราะความหวังในตัวลูกชาย ว่าจะต้องเข้มแข็ง ต้องอย่างนั้นต้องอย่างนี้ในแบบที่ตัวเองวาดไว้