แบบนี้เรียกว่ากลัวความรักหรือเรื่องมาก

เรื่องของเรื่องคือเราไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นแบบไหนกันแน่
ระหว่าง
- กลัวความรัก
- เรื่องมาก
คือเราเคยมีแฟนตอนเด็กๆละ ตอนประถมกับมอต้นได้มั้ง แล้วหลังจากนั้นไม่มีอีกเลย
ระหว่างมอต้นถึงเรียนปี 1 ก็ชอบคนๆหนึ่งมานานมากๆ

แล้วระหว่างปี1-4 ไม่มีใครเลย เรียนเสร็จกลับหอนอนวันๆวนลูปแบบนี้

จบมาก็คิดว่าต้องหาแฟนแล้วแหละงี้ สุดท้ายทำงานมา 3 ที่รู้สึกว่าไม่มีใครเลย จริงๆมีคนคิดจะเข้ามาเราก็ปิดกั้น

2-3 ปีที่ผ่านมาก็มีคนคุยๆตลอด แต่แบบคุยได้ไม่นานก็ รู้สึกไม่มีเรื่องคุย

ทุกครั้งที่คิดจะจริงจังกับใครก็หาเหตุผลข้อเสียของคนคุย แล้วรู้สึกว่าจิตมันบอกตัวเองว่าไม่ควรไปไกลกว่านี้นะ คบแล้วมันจะดีจริงไหม แบบนี้ใช่สิ่งที่เราต้องการจริงไหม คิดหมดทุกเรื่องที่จะเกิดขึ้น

บวกกับเรากลัวว่าวันใดวันหนึ่งจะถูกนอกใจหรือวันหนึ่งจะต้องทะเลาะกับคนๆนั้นแล้วมันไปได้ไม่สุด

กลัวตัวเองตัดสินใจผิด
ไม่มั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือก

เพราะว่าเราเคยเจอประสบการณ์ที่ฝั่งใจมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าคนที่ทำงานงกๆสุดท้ายถูกนอกใจ
เรื่องบางเรื่องที่เจอไม่เคยได้บอกใคร เก็บและจำฝั่งใจมาจนถึงทุกวันนี้

เหมือนว่าเราเคยมองคนๆหนึ่งเป็นเหมือนคนเก่งสุดยอดพูดอะไรเราเชื่อหมดอต่สุดท้ายเรามารู้ความจริงว่าสิ่งที่พูดที่กระทำมันเป็นเรื่องโกหกหมดเลย

นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เรื่องที่ฝันและหวังว่าจะมีความรักที่ดีไปได้ไม่ถึงไหน กลางทางก็ไม่ถึงด้วยซ้ำ น่าจะเป็นแค่ต้นทางเองแหละ