ดีครับ ตอนนี้ผมอายุ 29 ผมตัวเล็กๆครับ ผิวเข้มๆ ครับ ผมเป็นเกย์นะ เป็นรับครับ
ผมเป็นคน ตจว. ครับ เข้ามาเรียน กรุงเทพฯ ครับ ซื่อๆโง่ๆเลยนะตอนนั้น
ผมอยากลองแชร์ประสบการณ์ ตอนที่รู้ว่าติดเชื้อให้ฟังครับ
ย้อนกลับไปสมัยตอนที่ผมยังเรียนอยู่มหาฯลัยอยู่ ....
ผมพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับ HIV อยู่บ้าง แต่ไม่ได้ลึกอะไร พอมาเจอกับตัวเท่านั้นแหละTT^TT
ตอนนั้นผมอายุ สัก 19 ได้ครับ ที่รู้ตัวว่าติดเชื้อ วันนั้นผมไม่สบายแฟนผมพาไปหาหมอ แล้วก็ได้ตรวจพอดี
ผมมั่นใจมากนะตอนนั้น ว่าคงไม่ติด เพราะผมก็มีแค่แฟนผมคนเดียว แต่มันก็ผิดคาดล่ะซิ
..."ผมจำวันที่หมอคุยกับผมได้ในวันนั้น (ผลตรวจออกมาแล้ว )หมอถามผมว่า คิดว่าผลเป็นบวกไม๊ ผมยิ้มแล้วก็ตอบหมออย่างมั่นใจว่า ผมคงไม่ติดหรอกครับ
ใบหน้าดูมั่นใจ อย่างสุดๆ แล้วหมอก็ถามต่อแล้วถ้าผลออกมาเป็นบวกล่ะ เราจะทำยังไง ผมก็ยิ้มให้หมอเหมือนเดิม หมอก็จับมือผลแล้วพูดออกมา ผลออกมาเป็นบวกนะ"... เท่านั้นและครับ หมอก็พูดอะไรต่อหลายอย่างอยู่เหมือนกัน แต่ผมไม่ได้ยินอะไรแล้วนะครับ หูดับ หน้าช้า น้าตาไหล จนเดินออกมาจากห้องตรวจ เดินจาก รพ. มาจนถึงห้องพัก ซึ่งน่าจะห่างกันประมาณ 3-4 กม. ระหว่างทางผมก็รู้สึกว่าแฟนผมถามผมตลอดทางนะ แต่ผมกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นี้คงเป็นครั้งแรกที่รู้สึกไม่มีเรียวแรงเลยล่ะมั้ง ผมคบกับแฟนได้ประมาณ 2 ปี แล้วเราก็เลิกกันไป ด้วยเหตุผล 108
ตั้งแต่รักครั้งนั้นพัง ผมก็ไม่เคยเชื่อใจใครก่อนอีกเลย ไม่เคยรู้สึกว่าใครจะรับผมได้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้คบกับใครหลังจากนั้นนะ ก็มีคบ มีคุยตามปกติ
พอเราเจอคนที่เข้ารักเรามากๆ เรากลับรู้สึกว่า เราแมร่งงไม่คู่ควรกับเขาสักนิด เขาต้องเจอคนที่ดูกว่าเราซิ
ความคิดแบบนี้มันตามหลอกหลอนผมจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ
ผมก็พยายามมีความสุขในทุกๆวันนะ พยามให้คนรอบข้างเห็นว่าผมเป็นคนสนุกสนานแค่ไหน (มีแค่เพื่อนผม คน1ที่รู้เรื่องของผม)
จะคบกับใครก็อึดอัด จะรักกับใครก็รู้สึกผิด คุยกับใครก็ไม่ได้นาน อยู่กับใครก็ไม่ได้กลัวคนอื่นเคค้ารู้เรื่องเรา
ทุกวันนี้ผมอยู่ตัวเดียวครับ ยอมรับครับ ไม่ได้มีความสุขอะไร แค่ใช่ชีวิตไปวันๆแหละมั้ง ก็เลยอยากจะมีคนที่ค่อยเป็นกำลังใจให้กันและกัน พึ่งพากัน
ขอบคุณที่ฟังผมนะครับ Have a good deam ^^
หาเพื่อน หามิตรภาพ คนที่ติดเชื้อ HIV อยากมีคนมาแชร์ความจริงๆจังๆ
ผมเป็นคน ตจว. ครับ เข้ามาเรียน กรุงเทพฯ ครับ ซื่อๆโง่ๆเลยนะตอนนั้น
ผมอยากลองแชร์ประสบการณ์ ตอนที่รู้ว่าติดเชื้อให้ฟังครับ
ย้อนกลับไปสมัยตอนที่ผมยังเรียนอยู่มหาฯลัยอยู่ ....
ผมพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับ HIV อยู่บ้าง แต่ไม่ได้ลึกอะไร พอมาเจอกับตัวเท่านั้นแหละTT^TT
ตอนนั้นผมอายุ สัก 19 ได้ครับ ที่รู้ตัวว่าติดเชื้อ วันนั้นผมไม่สบายแฟนผมพาไปหาหมอ แล้วก็ได้ตรวจพอดี
ผมมั่นใจมากนะตอนนั้น ว่าคงไม่ติด เพราะผมก็มีแค่แฟนผมคนเดียว แต่มันก็ผิดคาดล่ะซิ
..."ผมจำวันที่หมอคุยกับผมได้ในวันนั้น (ผลตรวจออกมาแล้ว )หมอถามผมว่า คิดว่าผลเป็นบวกไม๊ ผมยิ้มแล้วก็ตอบหมออย่างมั่นใจว่า ผมคงไม่ติดหรอกครับ
ใบหน้าดูมั่นใจ อย่างสุดๆ แล้วหมอก็ถามต่อแล้วถ้าผลออกมาเป็นบวกล่ะ เราจะทำยังไง ผมก็ยิ้มให้หมอเหมือนเดิม หมอก็จับมือผลแล้วพูดออกมา ผลออกมาเป็นบวกนะ"... เท่านั้นและครับ หมอก็พูดอะไรต่อหลายอย่างอยู่เหมือนกัน แต่ผมไม่ได้ยินอะไรแล้วนะครับ หูดับ หน้าช้า น้าตาไหล จนเดินออกมาจากห้องตรวจ เดินจาก รพ. มาจนถึงห้องพัก ซึ่งน่าจะห่างกันประมาณ 3-4 กม. ระหว่างทางผมก็รู้สึกว่าแฟนผมถามผมตลอดทางนะ แต่ผมกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นี้คงเป็นครั้งแรกที่รู้สึกไม่มีเรียวแรงเลยล่ะมั้ง ผมคบกับแฟนได้ประมาณ 2 ปี แล้วเราก็เลิกกันไป ด้วยเหตุผล 108
ตั้งแต่รักครั้งนั้นพัง ผมก็ไม่เคยเชื่อใจใครก่อนอีกเลย ไม่เคยรู้สึกว่าใครจะรับผมได้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้คบกับใครหลังจากนั้นนะ ก็มีคบ มีคุยตามปกติ
พอเราเจอคนที่เข้ารักเรามากๆ เรากลับรู้สึกว่า เราแมร่งงไม่คู่ควรกับเขาสักนิด เขาต้องเจอคนที่ดูกว่าเราซิ
ความคิดแบบนี้มันตามหลอกหลอนผมจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ
ผมก็พยายามมีความสุขในทุกๆวันนะ พยามให้คนรอบข้างเห็นว่าผมเป็นคนสนุกสนานแค่ไหน (มีแค่เพื่อนผม คน1ที่รู้เรื่องของผม)
จะคบกับใครก็อึดอัด จะรักกับใครก็รู้สึกผิด คุยกับใครก็ไม่ได้นาน อยู่กับใครก็ไม่ได้กลัวคนอื่นเคค้ารู้เรื่องเรา
ทุกวันนี้ผมอยู่ตัวเดียวครับ ยอมรับครับ ไม่ได้มีความสุขอะไร แค่ใช่ชีวิตไปวันๆแหละมั้ง ก็เลยอยากจะมีคนที่ค่อยเป็นกำลังใจให้กันและกัน พึ่งพากัน
ขอบคุณที่ฟังผมนะครับ Have a good deam ^^