อยากตายมากๆค่ะ เเต่ยังนึกถึงเพื่อน,เเฟน ที่รักเรา

สวัสดีค่ะ เราอายุ14ค่ะ จะขึ้น ม4 ปีหน้า ขอเริ่มเรื่องจากเรามียายที่เข้มงวดมากค่ะ โดยเฉพาะเรียนการเรียนนี่หนักมากค่ะ เริ่มจากสมัยประถมเรามีเพื่อนที่เก่งมากๆ เรียนไม่เยอะเท่าไหร่ เเต่เก่งมากๆค่ะ เราเป็นคนที่ถือว่าเก่งได้จากการเรียนพิเศษ เเต่ก็ไม่ได้เก่งมากเท่าไหร่หรอกค่ะ พอได้เกรด4ก็ดีใจเเล้วค่ะ พอจะขึ้นม1เราก็ติวหนักมากค่ะ(สำหรับเรา)คือไป รร เเล้วเรียนพิเศษต่อถึง3ทุ่มเกือบทุกวันค่ะ เสาร์ อาทิตย์ ก็เรียนถึง6โมงค่ะ เเต่ตอนนั้นเราตั้งใจมาก อยากเข้า รร ดีๆค่ะ พอถึงมัธยม เราได้เข้า รร ดีค่ะ เเต่ไม่ดีสำหรับยายเรา เพราะเพื่อนเราไปเข้า รร นั้นเเล้วมีเเต่เก่งๆทั้งนั้นเลยค่ะ เนื่องจาก รร นั้นการเเข่งขันสูงค่ะ เราเลยต้องเรียนตามเพื่อน รร นั้น เเต่เราก็ไม่ได้อะไรค่ะ เพราะเราถือว่าเป็นความรู้ใหม่ เเต่มันเริ่มมากกว่าเดิม ยอมรับเลยค่ะ ยิ่งโตเท่าไหร่ เรายิ่งอยากมีอิสระ มีความคิดเป็นของตัวเอง เริ่มติดเพื่อน เเละเริ่มออกห่างจากครอบครัว เเต่เราก็ยังเรียนค่ะเเต่ไม่ได้ตั้งใจมากเท่าไหร่(เพราะว่าเรียนเเบบออนไลน์ด้วยค่ะ)เริ่มลงการเรียนให้เราเเบบไม่คิดเผื่อเวลาพักเลยค่ะ ตอนนี้เราต้องตื่น7โมงทุกวัน เสาร์,อาทิตย์,จันทร์ เริ่มเรียน7โม30 วันอื่นๆเริ่มเรียนเรียน8โมง เราเป็นคนนอนดึกด้วยค่ะ ประมานเที่ยงคืน ตี1 เพราะเราคุยกับเเฟนค่ะ เราไม่ค่อยมีเวลาให้ เลยคุยกันเวลากลางคืนส่วนใหญ่ เราก็ต้องพยายามมากๆค่ะ เพราะเราจะขึ้น ม4 เเต่ยายเรายังไม่พอใจในเวลาตื่นของเราค่ะเราจะตื่นก่อน30นาทีไปอาบน้ำเเต่ยายเราไม่พอใจค่ะ จะให้เราตื่น7โมงเท่านั้น เราก็ตื่นค่ะ เเตาไม่ได้ไปอาบน้ำเลยเเล้วยายเราก็ยังไม่พอใจค่ะ เพราะเราไม่ยอมไปอาบน้ำไม่ยอมลงไปข้างล่าง  พอถึงเวลาเรียนเราก็เรียนเลย ไม่กินข้าวเช้า เรียนตอน8โมงถึงเที่ยงค่ะ พอถึงเวลาพักของเรายายเราจะบ่นเเล้วค่ะ ทั้งๆที่เรากำลังกินข้าว เราเลยเล่นโทรศัพท์เเต่ยายเราชอบบอกว่าให้เร็วๆอย่ามัวเเต่เล่น รีบๆขึ้นไปเรียน ทุกเวลาพักของเรายายจะพูดเเค่เรื่องเรียนค่ะ ให้เรารีบขึ้นไปเรียน เราเลยชักไม่ชอบเวลาพักเเล้วยายเราให้รีบขึ้นไปเรียน ทั้งๆที่เพิ่งจะพัก เราเริ่มอารมณ์เสียบ่อย เเต่ไม่ถึงขั้นตะคอกใส่ได้เเค่หงุดหงิดอ่ะค่ะ เพราะเเบบนี้เราเลยชอบกินข้าวบนห้องเเล้วก็เรียนต่อ เลยไม่ได้เก็บจานเเล้วจะลงไปเก็บหลังเรียนเสร็จ เเต่ยายเราไม่พอใจค่ะ เขาถือว่าบ้านนี้เป็นบ้านเขา ห้องเราก็คือห้องเขา เขาก็ไม่พอใจเเล้วไปบอกเเม่เราว่าเราไม่ตั้งใจเรียน ตื่นก็สาย พักก็พักนาน เเล้วก็บอกว่าทนไม่ไหวกับเรา ให้เราไปอยู่กับเเม่ ไล่เเบบไม่ถือสาว่าเราเป็นหลานเลยค่ะ ทำไรผิดก็จะไล่เราอย่างเดียวทำให้เเม่เราเครียดไปด้วย เราเริ่มไม่ไหวค่ะ เพราะเหตุการณ์นี้เกิดบ่อยมากๆพอยายเราไม่พอใจก็คิดเเต่จะไล่เรา เราทำให้พ่อเเม่เราทะเลาะกัน จะถือว่าทั้งครอบครัวทะเลาะกันก็ได้ค่ะ มันเกิดเพราะเราไม่ตื่นเช้า ถึงจะตื่นช้าไปเเค่5นาที เขาก็ไม่พอใจเเล้วไล่เราเเล้วค่ะ มันอาจจะไม่ได้รุนเเรงมาก เเต่สำหรับเรามันทำให้เราคิดว่าถ้าไม่มีเราก็คงจะไม่เกิดเรื่องทะเลาะกัน เราทนเรื่องนี้มามากจริงๆค่ะ เยอะมาก ตั้งเเต่เรื่องการเรียน,เรื่องเเฟน,เรื่องต่อม4,เรื่องจะเรียนออนไลน์เเบบไหน จะรู้เรื่องหรือป่าว,ถ้าสอบไม่ติดจะเรียนที่ไหน เราเคยคิดอยากจะตายตั้งเเต่รู้ว่าจะเข้าม4เเล้วค่ะ รู้สึกว่ามีชีวิตมาถ้าการสอนประเทศไทยดีเด็กคงไม่ต้องเรียนพิเศษเยอะหรอกค่ะ จะได้ไปใช้ชีวิตให้คุ้มสำหรับเด็กอายุ14ทำไมต้องมีเเต่เรื่องเรียน เรียน เรียน เเล้วก็เรียน มันอาจจะดูเข้าข้างตัวเองว่าเราจะเเค่เรียนทำไมต้องเรื่องมากจะเรียนก็เรียนไม่เรียนก็ไม่ต้องอยู่บ้านนี้ เเต่สำหรับเรามันคือการเรียน+ครอบครัว ที่ไม่เท่ากันอ่ะค่ะ ครอบครัวไม่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกต่อเรา ให้เเต่ความสำคัญต่ การเรียน ถึงมันอาจจะดีต่อตัวเรา เเต่มันก็ทำร้ายเราจนอยากตายได้

เราขอคำเเนะนำ คำติเตียน หรือจะมาระบายเเบบเรา หน่อยนะคะ 
เรามีความคิดอยากตายเเต่ก็ไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่เพราะนึกถึงคนที่รักเรา,เพื่อนเรา, ยายเราอาจจะรักเราเเต่รักเเบบ
ผิดวิธีทำให้เราเครียดมากๆ เราเลยทนไม่ไหว ถ้าพวกคุณเป็นเราทุกคนจะทำยังไงหรอคะ?!หรือจะจัดการความคิดเเบบนี้?!

****ถ้ามีเขียนผิด,เขียนเเบบเข้าข้างตัวเองมากเกินไปก็ขอโทษด้วยนะคะ😿🥺

****ขอบคุณทุกๆคนที่มาร่วมความคิดเห็นของเด็กอายุ14คนนี้ด้วยนะคะ💕🤗