สวัสดีค่ะ
เราอยู่กับคุณพ่อสองคน คุณแม่เสียไปตั้งแต่เราเด็กๆ
ช่วงมัธยมพ่อเลี้ยงเราเหมือนผู้ชาย ไม่ค่อยสนใจเรา
เราชวนคุยก็ไม่ใส่ใจ
พอเรียนมหาวิทยาลัยที่ต่างจังหวัด 4 ปี กลับมาบ้าน
เรารู้สึกว่าพ่อโลกส่วนสูงมาก เวลาเราคุยด้วยท่านเหมือนไม่อยากคุยด้วย
พอเราอยากพูดเล่นด้วยท่านก็โมโหใส่ ตกใจมาก ทำให้ไม่อยากคุยกันนับจากนั้น
กลับจากทำงานเราก็ทักทายนะ แต่พ่ออารมณ์เสียใส่เรา บางทีก็รู้สึกอึดอัดนะ
ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เลยเลือกวิธีการที่ไม่คุย
ตอนนี้เรากำลังเรียนปริญญาโท มีบางครั้งเราก็เครียดมาก เลยอยากคุยกับพ่อ
แต่ท่านก็ไม่สนใจ
ตอนนี้รู้สึกลำบากใจที่จะอยู่กับพ่อมากเลย
มีใครเป็นแบบเรามั้งคะ จะรับมืออย่างไรดี 🙂
เราอยู่คุณพ่อ เรารู้สึกเครียด
เราอยู่กับคุณพ่อสองคน คุณแม่เสียไปตั้งแต่เราเด็กๆ
ช่วงมัธยมพ่อเลี้ยงเราเหมือนผู้ชาย ไม่ค่อยสนใจเรา
เราชวนคุยก็ไม่ใส่ใจ
พอเรียนมหาวิทยาลัยที่ต่างจังหวัด 4 ปี กลับมาบ้าน
เรารู้สึกว่าพ่อโลกส่วนสูงมาก เวลาเราคุยด้วยท่านเหมือนไม่อยากคุยด้วย
พอเราอยากพูดเล่นด้วยท่านก็โมโหใส่ ตกใจมาก ทำให้ไม่อยากคุยกันนับจากนั้น
กลับจากทำงานเราก็ทักทายนะ แต่พ่ออารมณ์เสียใส่เรา บางทีก็รู้สึกอึดอัดนะ
ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เลยเลือกวิธีการที่ไม่คุย
ตอนนี้เรากำลังเรียนปริญญาโท มีบางครั้งเราก็เครียดมาก เลยอยากคุยกับพ่อ
แต่ท่านก็ไม่สนใจ
ตอนนี้รู้สึกลำบากใจที่จะอยู่กับพ่อมากเลย
มีใครเป็นแบบเรามั้งคะ จะรับมืออย่างไรดี 🙂