อยากกลับไปรู้สึกเหมือนเดิมครับ

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาในช่วง 3ปี ได้พักใจไปเต็มๆเลยครับ ไม่มีใคร ไม่มีคนคุย รู้สึกดีมากเเต่ตอนนี้มัน....เราเเอบชอบคนๆหนึ่ง รอเขาตอบเเชตทั้งที่คืดว่าตัวเองไม่รอนะ เเต่ลึกๆเเล้วเรารอเเละ ความคิดไปเอง มโน ไปเอง รู้สึกไม่สบายใจ ไม่อยากเป็นเเบบนี้เลย คิดว่าตัวเองโตพอเเล้วที่จะเข้าใจความรักดี เเต่เหมือนหยุดรัก3ปีไปไม่ได้อะไรเลย กลับมากังวลเหมือนเดิม ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นเเบบนี้เลย พอเขาตอบเเชตเรา เราก็มีความสุขนะ เเต่พอเขาหายไป เราก็มานั่งคิดคนเดียว เราคงคิดไปเองเเละว่าเขาชอบเรา เป็นคนมโน คิดมาก คิดไปเองบ่อย จนร้องไห้ออกมา คุยกับใครไม่เคยได้คบกัน เพราะเวลามันถึงช่วงเวลาหนึ่งที่เราคุยกับเขา เราจะคิดว่าเขาชอบเรา พอเรารู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเดิม หรือเขาเหมือนเดิมเเต่เราเนี่ยเเละที่ไม่เหมือนเดิม ยิ่งคุยยิ่งชอบยิ่งคุยยิ่งรัก ยิ่งอยากคุย จนคิดไปเองว่าเขาไม่อยากตอบเเชตเราหรอก เพราะเราไม่สำคัญกับใคร คิดไปทุกอย่าง จนร้องไห้ ออกมา เเละอยากเลิกคุยกับเขา ทั้งที่ เขาไม่ได้ทำไรผิด  เเต่พอเขาตอบเเชต เราก็กลับมาดีเหมือนเดิม อยากคุยเหมือนเดิม มันคืออะไรอ่า คืองง ตัวเอง อยากรู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร  ไม่เคยมีเเฟนมาก่อน เลย เคยเเต่เเอบชอบ มาตลอดไม่เคยสมหวังด้วย เพราะไม่บอก เเต่อันนี้เราคุยกับรุ่นพี่ที่เราเเอบชอบ เรา2คนตอบเวลาไม่ค่อยตรงกัน เขาว่างเราไม่ว่าง พอได้คุยเเล้วรู้สึกดี ด้วย เเต่เราเดาเขาไม่ออก เพราะเป็นคนเฟรนลี่ มาก คิดว่าน่าจะคุยเเบบนี้กับทุกคน ไม่ใช่เเค่เรา คุยมันก็รู้สึกดีด้วย เเต่เเบบเวลาเขาหายไป เราก็เศร้า เเอบเอาเรื่องเขามาคิดมาก ยังไม่เคยบอกชอบเขาหรอก เเต่เขาน่าจะรู้นะ ไม่เเน่ใจเหมือนกัน เเต่เราไม่อยากเป็นคนคิดมาก ไม่อยากคิดไปเอง เราพยายามออกไปจากตรงนี้เเล้ว เเต่เมื่อเห็นเเชตพี่เขาเด้งมาก็กลับไปตอบอยู่ดี ไม่ได้อยากเลิกชอบ เราหวังดีกับพี่เสมอ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร สับสน ไม่ได้อยากได้เขาเป็นเเฟน เเต่อยากคุยเเบบนี้ตลอด ห่วงใย เขา อยากให้เขาได้ดี ผ่านไปเจอคนดีๆ เราคิดว่าเราไม่เหมาะกับเขา เขาอยู่สูงกว่าเรามาก เรียนเก่ง ฐานะ หน้าตา คนรู้จักเยอะ เเต่มันก็มีช่วงเวลาที่เเอบหวัง ว่าสักวันหนึ่งเราคงได้เป็นเเฟนเขา เเต่ความคิดเเบบนี้ มันก็ผุดขึ้นมา ทำให้เราเลิกหวัง เเละเป็นเเบบนี้กับทุกคนที่เราคุย จะจบด้วยการเราออกมาเอง