เครียดเหนื่อยกับชีวิต

อันนี้เป็นกระทู้แรกของเราค่ะถ้าผิดพลาดประการใดขอโทษนะคะวันนี้เป็นวันที่เรารู้สึกไม่ไหวจริงๆค่ะรู้สึกเครียดมากๆเลยตัดสินใจตั้งกระทู้ค่ะ แม่มักจะพูดเสมอๆว่าเราโชคดีที่พ่อแม่มีเวลาให้ไม่จริงเลยค่ะเพราะเราก็เจอพ่อแม่แค่ตอนเช้าแล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันพอกลับบ้านก็ไม่ค่อยได้กินข้าวด้วยกันเลยแล้วก็ชอบพูดว่าแม่เลี้ยงเรามาให้เราแข็งแกร่งตอนเด็กๆเวลาร้องไห้แม่ชอบไม่โอ๋ค่ะอันนี้เข้าใจเพราะจะกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ เคยมีอยู่ครั้งนึงตอนอายุประมาณ4-5ขวบเราไปร้านค้าในหมู่บ้านกับแม่เดินๆอยู่แล้วขากลับเราเท้าพลิกค่ะตอนนั้นเจ็บมากๆก็เลยล้มลงไปค่ะฝนก็ตกอยู่ด้วยตอนนั้นนั่งร้องไห้อยู่กลางซอยในหมู่บ้านค่ะเลยไม่มีรถ แม่ไม่สนใจเราเลยแต่เดินเข้าบ้านไปด้วยความที่เจ็บมากๆเลยนั่งร้องไห้ตากฝนอยู่แบบนั้นสักพักพอหายเจ็บเลยเดินเข้าบ้านแม่คิดว่ามันคือการทำให้ลูกโตมาแบบแข็งแกร่งแต่เปล่าเลยมันกลับเป็นปมในใจจนถึงตอนนี้เรื่องต่อมาคือประมาณ7-8ขวบตอนปิดเทอมชอบไปอยู่กับอาค่ะเพราะรู้สึกสนุกดีแต่พอโตมาอีกหน่อยเราโดน(ไม่เชิงบังคับ)ให้ไปตลอดแต่เราไม่รู้สึกสนุกแล้วไปอยู่ก็ไม่มีความสุขเลยเหมือนเป็นส่วนเกินตลอดแล้วอาเขยก็ชอบพูดเหน็บแนมแล้วเราก็ชอบโดนใช้ด้วยจนมีครั้งนึงทนไม่ไหวเลยโวยวายทั้งน้ำตาเลยว่าทำไมต้องส่งไปด้วยมันเหนื่อยนะรู้มั้ยอยู่ที่นู่นแล้วก็ยาวเลยค่ะแต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือ"คิดกับแม่แบบนี้มันบาปนะรู้มั้ย" ตอนนั้นคือเราศูนย์เลยๆรู้สึกดาวน์กว่าเดิมแต่ก็ปล่อยผ่านไปจนตอนนี้เราอยู่ในวัยสอบเข้าค่ะเลยค่อนข้างเรียนหนักแต่เพราะโควิดเราเลยเรียนออนไลน์เรานั่งเรียนตั้งแต่9โมง-เกือบๆ5โมงเหนื่อยมากๆ แม่เราติดนิสัยขี้บ่นค่ะวันนี้ท่านเลยบ่นเราทำนองว่า"งานบ้านทำไมไม่ทำจานก็ไม่ล้างบ้านก็ไม่รู้จักกวาดวันๆเอาแต่นั่งกินนอนกิน ตอนกูจำความได้น่ะกูก็ทำงานบ้านแล้ว" ตอนนั้นเราจี๊ดมากๆแบบดาวน์สุดเเล้วเราเลยหนีไปอยู่ในห้องน้ำค่ะ(เราอยู่ห้องเช่าบอกให้แม่ย้ายก็ไม่ย้ายเพราะบอกว่าชอบ+ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ดีนัก) ตอนนั้นเรานั่งร้องไห้ในห้องน้ำเลยค่ะเเล้วก็คิดกับตัวเองว่าแค่เรียนก็เหนื่อยมากๆแล้วอยากได้กำลังใจไม่ได้อยากได้คำด่าตอนนั้นอยากหนีออกจากบ้านค่ะพยายามจะไม่คิดเรื่องตายแต่ก็ทำไรไม่ได้ก็เลยตัดสินใจข่วนตัวเองทั้งแขนทั้งขาข่วนให้มันเป็นรอยข่วนไปร้องไปเพราะเราก็ทำได้แค่นั้นแล้วก็ไม่นานมานี้เราชอบร้องไห้แบบไม่มีเหตุผลเลยนั่งๆอยู่ก็ร้อง,มีความคิดว่าไม่อยากรับรู้อะไรแล้วเลยพยายามหาข้อมูลค่ะว่ามันเป็นอะไรรึเปล่าก็เจอหลายโรคแต่ก็ไม่อยากด่วนสรุปอะไรไม่อยากคิดไปเอง เคยคิดจะขอทางบ้านไปหาหมอแต่ก็คงจะโดนว่าๆคิดไปเองเพราะเวลามีอาการอะไรพอบอกพ่อแม่ท่านจะไม่สนใจค่ะเพราะคิดว่าเราคิดไปเองแล้วเราก็มีอาการที่หายใจเข้าแล้วเจ็บกลางหลังบ้างอกบ้างใต้ซี่โครงบ้างเป็นมาจะ2ปีแล้วพ่อแม่รู้ค่ะแต่ไม่พาไปตรวจ เราเคยมีพี่ชายค่ะแต่ว่าเสียไปแล้ว เวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกันชอบเป็นเรื่องการเงินทุกทีเลยตอนเด็กก็ว่าเครียดแล้วพอเริ่มโตก็เครียดมากกว่าค่ะเพราะยิ่งโตก็ยิ่งต้องรับรู้ปัญหาเยอะมากขึ้น เรารู้สึกว่าพ่อแม่เครียดเรื่องงานแล้วมาลงที่เรามากกว่าเพราะการกระทำบางอย่างมันยังทำให้เห็นว่าท่านก็รักเราที่พิมพ์มาบางคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่มันเป็นปมหลายผมที่สะสมมาตั้งแต่เด็กทั้งเรื่องเพื่อน,เรียน,ครอบครัวฯมันทำให้เครียดมากๆ พอได้เขียนกระทู้แล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย