ก่อนอื่นเลยต้องขอเกริ่นก่อนว่าเราอายุ 18 กำลังจะขึ้นปีสามละเพราะเรียนเร็ว
ปัญหามันมีมาตั้งแต่เรา14-15มั้งแต่เพิ่งมาหนักขึ้นทุกวันก็ตอน 16-17 (ตอนเข้ามหาลัย)
เรากับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมากเพราะว่ามีความเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้วก็เรื่องที่เขาไม่ยอมเรา
เวลาที่เขาทำผิดอะไรคือเราพูดไรไม่ได้เลยเขาจะพยายามให้เราเป็นฝ่ายผิดตลอด ด่าทอเรา ไล่ให้เราไปตายบ้าง ตบตีบ้างจนเราแบบ
ไม่อยากอยู่หลายครั้งแล้ว เราเคยหนีออกจากบ้านด้วยเพราะเครียดเกินแบบไม่ไหวจริงๆ พ่อเราก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะอยู่ต่างประเทศ
บวกกับแม่เราชอบข่มไม่ให้เราเล่าให้พ่อฟัง ชอบข่มชอบขู่ว่าแบบถ้าเขารู้ระวังจะไม่มีใครมาเลี้ยงมาส่งเสีย
พ่อก็เลยรู้แค่นิดหน่อยตรงที่เขาด่าเราเยอะแต่ไม่รู้เรื่องที่ทำเราเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ ที่แย่กว่านี้อีกคือเขาเอาเราไปพูดเสียๆหายๆ
ให้พ่อฟังทำให้เราดูแย่ทั้งๆที่ไม่เคยทำไรแบบที่เขาว่าเลย เขาก็เอาไปเล่าให้ญาติๆฟังด้วย พอเราไปปรึกษาคนอื่นๆเขาก็บอกว่าแม่เรา
แค่หวงอำนาจ กลัวเสียหน้า เลยชิงด่าเรา discredit เราให้คนในหมู่มากฟังซึ่งเราไม่โอเคเลย เราก็เลยเริ่มมีกริยาที่แบบ
ต่อต้านเขามากขึ้น แต่ก็โดนด่าๆๆๆๆมาเรื่อยๆด่าทุกวัน เขาก็บอกว่าการที่เราทำตัวแบบนี้มันไม่มีวันเจริญหรอก เราก็ไม่ได้คิดอะไรกับจุดนี้
เพราะรู้สึกว่าเราก็ไม่ได้ทำตัวไม่ดีตรงไหนทำไมเราถึงจะไม่เจริญ เราสังเกตุจากเพื่อนคนรอบข้างเราหลายๆคนก็ทีแม่แบบนี้ซึ่งมันทำให้คนที่เป็นลูก
อึดอัดมากๆเลยนะ เราตั้งใจเรียนให้จบไวกว่าคนอื่นๆเพราะหลักๆคือเราอยากทำงาน มีเงิน แล้วออกจากบ้านไปสักทีเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง
คนนี้อีกแล้วแต่มันก็มีเรื่องที่มาตัดกำลังใจเราอยู่ตลอดจนทำให้เรารู้สึกว่าเราอาจจะไปไม่ถึงจุดนั้น อาจจะฟิวขาดหรือคิดสั้น (แบบถี่ถ้วน) ไปก่อนไรงี้
เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงดีถึงจะออกมาจากจุดนี้ได้ คนรอบข้างก็ไม่มีใครมาช่วยเราได้เพราะก็ยังเด็กกันหมด เพื่อนแม่หรือญาติๆก็มองว่าเราเป็นไปอย่างที่เขาพูดหมด มันไม่มีใครมาให้ความช่วยเหลือเราได้จนต้องมาเขียนกระทู้นี้เพื่อมาถามคนอื่นๆว่าเราต้องทำยังไงกับชีวิตดี
ขอคำแนะนำหน่อยนะคะเพราะว่าตอนนี้มันเริ่มแบกรับไม่ไหวแล้วค่ะ
ใครมีปัญหาแบบนี้บ้างคะ ขอคำแนะนำหน่อยว่าจะทำยังไงดี
ปัญหามันมีมาตั้งแต่เรา14-15มั้งแต่เพิ่งมาหนักขึ้นทุกวันก็ตอน 16-17 (ตอนเข้ามหาลัย)
เรากับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมากเพราะว่ามีความเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้วก็เรื่องที่เขาไม่ยอมเรา
เวลาที่เขาทำผิดอะไรคือเราพูดไรไม่ได้เลยเขาจะพยายามให้เราเป็นฝ่ายผิดตลอด ด่าทอเรา ไล่ให้เราไปตายบ้าง ตบตีบ้างจนเราแบบ
ไม่อยากอยู่หลายครั้งแล้ว เราเคยหนีออกจากบ้านด้วยเพราะเครียดเกินแบบไม่ไหวจริงๆ พ่อเราก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะอยู่ต่างประเทศ
บวกกับแม่เราชอบข่มไม่ให้เราเล่าให้พ่อฟัง ชอบข่มชอบขู่ว่าแบบถ้าเขารู้ระวังจะไม่มีใครมาเลี้ยงมาส่งเสีย
พ่อก็เลยรู้แค่นิดหน่อยตรงที่เขาด่าเราเยอะแต่ไม่รู้เรื่องที่ทำเราเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ ที่แย่กว่านี้อีกคือเขาเอาเราไปพูดเสียๆหายๆ
ให้พ่อฟังทำให้เราดูแย่ทั้งๆที่ไม่เคยทำไรแบบที่เขาว่าเลย เขาก็เอาไปเล่าให้ญาติๆฟังด้วย พอเราไปปรึกษาคนอื่นๆเขาก็บอกว่าแม่เรา
แค่หวงอำนาจ กลัวเสียหน้า เลยชิงด่าเรา discredit เราให้คนในหมู่มากฟังซึ่งเราไม่โอเคเลย เราก็เลยเริ่มมีกริยาที่แบบ
ต่อต้านเขามากขึ้น แต่ก็โดนด่าๆๆๆๆมาเรื่อยๆด่าทุกวัน เขาก็บอกว่าการที่เราทำตัวแบบนี้มันไม่มีวันเจริญหรอก เราก็ไม่ได้คิดอะไรกับจุดนี้
เพราะรู้สึกว่าเราก็ไม่ได้ทำตัวไม่ดีตรงไหนทำไมเราถึงจะไม่เจริญ เราสังเกตุจากเพื่อนคนรอบข้างเราหลายๆคนก็ทีแม่แบบนี้ซึ่งมันทำให้คนที่เป็นลูก
อึดอัดมากๆเลยนะ เราตั้งใจเรียนให้จบไวกว่าคนอื่นๆเพราะหลักๆคือเราอยากทำงาน มีเงิน แล้วออกจากบ้านไปสักทีเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง
คนนี้อีกแล้วแต่มันก็มีเรื่องที่มาตัดกำลังใจเราอยู่ตลอดจนทำให้เรารู้สึกว่าเราอาจจะไปไม่ถึงจุดนั้น อาจจะฟิวขาดหรือคิดสั้น (แบบถี่ถ้วน) ไปก่อนไรงี้
เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงดีถึงจะออกมาจากจุดนี้ได้ คนรอบข้างก็ไม่มีใครมาช่วยเราได้เพราะก็ยังเด็กกันหมด เพื่อนแม่หรือญาติๆก็มองว่าเราเป็นไปอย่างที่เขาพูดหมด มันไม่มีใครมาให้ความช่วยเหลือเราได้จนต้องมาเขียนกระทู้นี้เพื่อมาถามคนอื่นๆว่าเราต้องทำยังไงกับชีวิตดี
ขอคำแนะนำหน่อยนะคะเพราะว่าตอนนี้มันเริ่มแบกรับไม่ไหวแล้วค่ะ