สวัสดีค่ะ เราอยากจะขอคำปรึกษาจากพี่น้องชาว Pantip ในมุมมองที่หลากหลาย เพื่อหาทางแก้ปัญหาเรื่องแม่เลี้ยงค่ะ เรื่องราวยาวหน่อยนะคะ
เกริ่นก่อนว่าตอนเด็กๆ เราจะอยู่กับพ่อค่ะ แล้วอยู่มาวันนึงเราอายุราวๆ 9 ขวบ พ่อก็พาแม่เลี้ยงคนนี้มาอยู่ด้วย ซึ่งเค้าไม่ได้มาคนเดียวค่ะ มีลูกสาวมาด้วย อายุมากกว่าเรา ตอนนั้นก็ยังไม่มีอะไรค่ะ แต่พออยู่กันไปสักพัก ก็จะมีเหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้เรารู้สึกไม่โอเคค่ะ ปกติพ่อเราจะให้เงินแม่เลี้ยง แล้วให้แม่เลี้ยง ให้เงินเรากับพี่สาวไป รร. อีกที ทุกๆ ครั้งเค้าจะเอาให้เรา 20 บาท แต่ก็จะแอบเอาให้พี่บางทีก็ 50 บ้าง หรือมากกว่านั้นบ้างค่ะ ซึ่งเราน้อยใจมาก ผ้าจะให้เราซักเองตั้งแต่เด็กๆ แต่พี่สาวแม่เลี้ยงแกจะซักให้ตลอดค่ะ ทั้งกางเกงใน เสื้อผ้าต่างๆ ทุกอย่างเค้าจะต้องให้พี่สาวเราได้ดีกว่าเราทั้งหมดค่ะ ข้าวของเครื่องใช้จะซื้อให้พี่เราดีหมด ส่วนเราอยากได้ เค้าก็จะบอกให้ซื้อเอง หรือบางครั้งก็บอกเปลืองไว้ค่อยซื้อ ทั้งๆ ที่ซื้อให้พี่สาวเราค่ะ จำได้เลยค่ะว่าวันนึงเราอยากกินนมกล่องมาก ขอตังสิบบาทไปซื้อ เค้าบอกไม่ให้ เอาเงินตัวเองไปซื้อสิ เราเสียใจมากค่ะ แค่สิบบาทเอง ทำไมเค้าถึงให้เราไปซื้อนมไม่ได้ เรื่องกินก็ไม่เว้นค่ะ เวลาตักอะไรให้เรากิน จะเอาแต่เศษๆ มาให้เรา ผักหรือเนื้อของดีๆ เค้าจะตักให้พี่สาวเรามากกว่าทุกครั้ง อะไรก็จะต้องให้พี่สาวเราก่อน ส่วนเราไว้ทีหลังค่ะ จริงๆ มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่รวมแล้วมันบั่นทอนจิตใจเราค่ะ เราเคยแม้กระทั่งอยากได้กระเป๋าตังแบบพี่สาวเรามาก เค้าไม่ซื้อให้ เราถึงกับไม่ขโมยเงินในเก๊ะเค้าเลยค่ะ แล้วเอาไปซื้อ จนเค้าจับได้ แต่เค้าก็ไม่บอกพ่อเรานะคะ แต่เค้าเอาเรื่องนี้มาเหมือนคอยกดเราอยู่ตลอด เวลามีหนังอะไรที่คนขโมยของ เค้าก็จะด่าเชิงเหน็บเรา ว่าไอพวกขี้ขโมยนี่มันนิสัยแย่นะ ทำอะไรก็ไม่เจริญ หรือเค้าจะพยายามด่าต่างๆ นาๆ ค่ะ ซึ่งเราสัมผัสได้ว่าเค้าพยายามให้เรารู้สึกแย่ เราตอนนั้นยอมรับว่าเก็บกดมากค่ะ เป็นเด็กดื้อเงียบ มีอะไรเราไม่เคยบอกพ่อเลย เพราะกลัวพ่อเครียดค่ะ แล้วอีกอย่างเค้าจะคอยพูดให้ตัวเองและลูกสาวดูดีในสายตาพ่อและคนรอบข้างเสมอ ส่วนเราทำดีแค่ไหนเค้าก็จะไม่พูดค่ะ เราก็อาศัยว่าอะไรทนได้ก็ทน หลังจากนั้นเราเลยไม่กล้าขโมยของอีกเลยค่ะ ไม่ทำเลย เราตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะไม่ทำอีก แต่เราก็เจอเรื่องราวแบบนี้มาตลอดค่ะ แม่กระทั่งตอนนี้ที่โตแล้ว
ตอนนี้เราว่าเราโตพอสมควรแล้วค่ะอายุ 26 แล้ว ไปเรียนเมืองนอกมาช่วงสั้นๆ ใจคือเราตั้งใจไปพักใจ คิดว่ากลับมาทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ แม่เลี้ยงเรายังเอาเปรียบเราเหมือนเดิม ไม่รักกันเหมือนเดิม พยายามหาจุดด้อยของเรามาพูดทุกวัน แม่จะเรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็ตาม ปกติเราจะเป็นคนซุ่มซ่ามค่ะ บางทีขี้ลืม ลืมปิดไฟห้องน้ำ เค้าจะพูดว่าเราตลอดว่าเมื่อไหร่จะเลิกขี้ลืม ส่งให้พ่อเราดู บอกเมื่อไหร่จะเลิกขี้ลืม ลืมบ่อยมาก ทั้งๆที่เราลืม เดือนละแค่1-2 ครั้ง ถึงว่ามันจะมากกว่าคนปกติ เรายอมรับค่ะ แต่เค้าพูดให้มันเป็นเรื่องเครียดมาก บอกว่าเปลืองไฟ ถ้าเค้าไม่มาเห็นจะเป็นยังไง เค้าจะส่งรูปมาประจานเราให้พ่อดูทุกครั้งค่ะ เวลาเราทำผิด แม่จะเรื่องเล็กน้อย จะคอยบอกว่า เมื่อไหร่จะเลิกทำซักที เมื่อไหร่จะโต ไม่โตซักที เค้าจะพูดแบบนี้กรอกหูเราทุกวันค่ะ พยายามพูดให้พ่อเราฟังว่าเราไม่ยอมโตซักที ดูแลตัวเองไม่ได้ ทั้งๆที่จริงๆ เราไปอยู่เมืองนอกคนเดียวมา 1 ปี ไปเรียนหนังสือ ดูแลตัวเองได้หมด แต่พอมาอยู่บ้านนี้เค้าจะพูดให้เราดูแย่ในสายตาพ่อเสมอ ชมพี่สาวเราตลอดว่าเก่งแบบนั้นแบบนี้ ส่วนเราทำดีแค่ไหนก็เหมือนเดิมค่ะ เงียบ ไม่ชมเรา แล้วก็จะพูดกับพ่อว่าพี่สาวทำแบบนี้เพราะห่วงคุณนะ ไม่อยากให้คุณลำบาก เจอแบบนี้จนเราท้อค่ะ บางทีอยากจะแยกออกไปอยู่ไกลๆ อยู่แล้ว Toxic มากๆ เรากลัวว่าวันนึงเราจะเป็นคนคิดลบจนไม่สามารถกลับมาคิดบวกได้ กลัวว่าตัวเองจะหมดความเชื่อมั่นในตัวเองว่าทำอะไรดีๆ ได้ ดูแลตัวเองได้ แต่ญาติเราก็จะบอกว่าอย่าออกมา ต้องเห็นใจพ่อเลี้ยงเรา ถ้าเราออกไปพ่อจะรู้สึกยังไง มันเลยทำให้เราไม่กล้าแยกออกไปอยู่คนเดียวสักทีค่ะ แต่ถ้าเราอยู่ทุกอย่างมันจะบั่นทอนเราไปเรื่อยๆ ต่อไป จนวันนึงเรากลัวว่าเราจะสุขภาพจิตใจแย่กว่านี้ค่ะ จริงๆ เราก็มีช่วงทีดาวน์มากๆ หลายรอบ แต่เราก็กัดฟันอดทนผ่านมันมาได้ค่ะ
เราอยากจะถามความคิดเห็นจากทุกคนว่าเราควรทำอย่างไรคะ ควรแยกออกมาไหม หรืออยู่ต่อไป
จริงๆ มันมีเรื่องราวอีกเยอะเลยค่ะ ในชีวิตประจำวันที่เค้าทำกับเราลับหลังพ่อเราแต่เราไม่พูด เก็บเอาไว้ในใจตลอด จริงๆแล้วแม่เลี้ยงเรากับพี่สาวข้อดีเค้าคือรักพ่อเราค่ะ แต่เค้าแค่ไม่รักเราเท่านั้นเอง เราเลยอยากเลี่ยงการเกิดปัญหาเหล่านี้ เราว่าพ่อเราที่เป็นคนกลางก็คงอึดอัด ท่านรับรู้หลายเรื่องแต่คงไม่รู้จะทำยังไง คนนั้นก็เป็นผญ.ที่เค้าเลือกอยู่ด้วย ส่วนเราก็ลูก ใจเราอยากออกไปอยู่คนเดียวมากค่ะ ตั้งใจมาเยี่ยมท่านวันหยุดที่เราจะมาได้ ตอนนี้เราก็มีงานทำแล้ว ถึงแม้เงินเดือนจะยังไม่มาก แต่เราอยากออกไป ไปเริ่มต้นใช้ชีวิตของเรา เราจะต้องประสบความสำเร็จให้ได้ค่ะ ในชีวิตเป้าหมายสำคัญของเราคือ เราอยากเลี้ยงดูพ่อเราให้ได้ค่ะ อยากให้ท่านอยู่สบาย อยากให้ท่านเห็นว่าเราเก่ง เราดูแลตัวเองได้ และเราก็ดูท่านได้ค่ะ
สุดท้ายต้องขอขอบคุณล่วงหน้านะคะ สำหรับคนที่เข้ามาให้กำลังใจหรือให้คำแนะนำ ตอนนี้สิ่งที่เราตั้งใจทำคือ ทำตัวเองให้ดีในทุกๆ ด้าน อย่าไปสนคำพูดที่บั่นทอนจิตใจ ต้องดีขึ้นเรื่อยๆ ให้ได้ค่ะ
ขอคำแนะนำแก้ปัญหา เมื่ออยู่บ้านเดียวกับแม่เลี้ยงที่ไม่รักเราค่ะ
เกริ่นก่อนว่าตอนเด็กๆ เราจะอยู่กับพ่อค่ะ แล้วอยู่มาวันนึงเราอายุราวๆ 9 ขวบ พ่อก็พาแม่เลี้ยงคนนี้มาอยู่ด้วย ซึ่งเค้าไม่ได้มาคนเดียวค่ะ มีลูกสาวมาด้วย อายุมากกว่าเรา ตอนนั้นก็ยังไม่มีอะไรค่ะ แต่พออยู่กันไปสักพัก ก็จะมีเหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้เรารู้สึกไม่โอเคค่ะ ปกติพ่อเราจะให้เงินแม่เลี้ยง แล้วให้แม่เลี้ยง ให้เงินเรากับพี่สาวไป รร. อีกที ทุกๆ ครั้งเค้าจะเอาให้เรา 20 บาท แต่ก็จะแอบเอาให้พี่บางทีก็ 50 บ้าง หรือมากกว่านั้นบ้างค่ะ ซึ่งเราน้อยใจมาก ผ้าจะให้เราซักเองตั้งแต่เด็กๆ แต่พี่สาวแม่เลี้ยงแกจะซักให้ตลอดค่ะ ทั้งกางเกงใน เสื้อผ้าต่างๆ ทุกอย่างเค้าจะต้องให้พี่สาวเราได้ดีกว่าเราทั้งหมดค่ะ ข้าวของเครื่องใช้จะซื้อให้พี่เราดีหมด ส่วนเราอยากได้ เค้าก็จะบอกให้ซื้อเอง หรือบางครั้งก็บอกเปลืองไว้ค่อยซื้อ ทั้งๆ ที่ซื้อให้พี่สาวเราค่ะ จำได้เลยค่ะว่าวันนึงเราอยากกินนมกล่องมาก ขอตังสิบบาทไปซื้อ เค้าบอกไม่ให้ เอาเงินตัวเองไปซื้อสิ เราเสียใจมากค่ะ แค่สิบบาทเอง ทำไมเค้าถึงให้เราไปซื้อนมไม่ได้ เรื่องกินก็ไม่เว้นค่ะ เวลาตักอะไรให้เรากิน จะเอาแต่เศษๆ มาให้เรา ผักหรือเนื้อของดีๆ เค้าจะตักให้พี่สาวเรามากกว่าทุกครั้ง อะไรก็จะต้องให้พี่สาวเราก่อน ส่วนเราไว้ทีหลังค่ะ จริงๆ มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่รวมแล้วมันบั่นทอนจิตใจเราค่ะ เราเคยแม้กระทั่งอยากได้กระเป๋าตังแบบพี่สาวเรามาก เค้าไม่ซื้อให้ เราถึงกับไม่ขโมยเงินในเก๊ะเค้าเลยค่ะ แล้วเอาไปซื้อ จนเค้าจับได้ แต่เค้าก็ไม่บอกพ่อเรานะคะ แต่เค้าเอาเรื่องนี้มาเหมือนคอยกดเราอยู่ตลอด เวลามีหนังอะไรที่คนขโมยของ เค้าก็จะด่าเชิงเหน็บเรา ว่าไอพวกขี้ขโมยนี่มันนิสัยแย่นะ ทำอะไรก็ไม่เจริญ หรือเค้าจะพยายามด่าต่างๆ นาๆ ค่ะ ซึ่งเราสัมผัสได้ว่าเค้าพยายามให้เรารู้สึกแย่ เราตอนนั้นยอมรับว่าเก็บกดมากค่ะ เป็นเด็กดื้อเงียบ มีอะไรเราไม่เคยบอกพ่อเลย เพราะกลัวพ่อเครียดค่ะ แล้วอีกอย่างเค้าจะคอยพูดให้ตัวเองและลูกสาวดูดีในสายตาพ่อและคนรอบข้างเสมอ ส่วนเราทำดีแค่ไหนเค้าก็จะไม่พูดค่ะ เราก็อาศัยว่าอะไรทนได้ก็ทน หลังจากนั้นเราเลยไม่กล้าขโมยของอีกเลยค่ะ ไม่ทำเลย เราตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะไม่ทำอีก แต่เราก็เจอเรื่องราวแบบนี้มาตลอดค่ะ แม่กระทั่งตอนนี้ที่โตแล้ว
ตอนนี้เราว่าเราโตพอสมควรแล้วค่ะอายุ 26 แล้ว ไปเรียนเมืองนอกมาช่วงสั้นๆ ใจคือเราตั้งใจไปพักใจ คิดว่ากลับมาทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ แม่เลี้ยงเรายังเอาเปรียบเราเหมือนเดิม ไม่รักกันเหมือนเดิม พยายามหาจุดด้อยของเรามาพูดทุกวัน แม่จะเรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็ตาม ปกติเราจะเป็นคนซุ่มซ่ามค่ะ บางทีขี้ลืม ลืมปิดไฟห้องน้ำ เค้าจะพูดว่าเราตลอดว่าเมื่อไหร่จะเลิกขี้ลืม ส่งให้พ่อเราดู บอกเมื่อไหร่จะเลิกขี้ลืม ลืมบ่อยมาก ทั้งๆที่เราลืม เดือนละแค่1-2 ครั้ง ถึงว่ามันจะมากกว่าคนปกติ เรายอมรับค่ะ แต่เค้าพูดให้มันเป็นเรื่องเครียดมาก บอกว่าเปลืองไฟ ถ้าเค้าไม่มาเห็นจะเป็นยังไง เค้าจะส่งรูปมาประจานเราให้พ่อดูทุกครั้งค่ะ เวลาเราทำผิด แม่จะเรื่องเล็กน้อย จะคอยบอกว่า เมื่อไหร่จะเลิกทำซักที เมื่อไหร่จะโต ไม่โตซักที เค้าจะพูดแบบนี้กรอกหูเราทุกวันค่ะ พยายามพูดให้พ่อเราฟังว่าเราไม่ยอมโตซักที ดูแลตัวเองไม่ได้ ทั้งๆที่จริงๆ เราไปอยู่เมืองนอกคนเดียวมา 1 ปี ไปเรียนหนังสือ ดูแลตัวเองได้หมด แต่พอมาอยู่บ้านนี้เค้าจะพูดให้เราดูแย่ในสายตาพ่อเสมอ ชมพี่สาวเราตลอดว่าเก่งแบบนั้นแบบนี้ ส่วนเราทำดีแค่ไหนก็เหมือนเดิมค่ะ เงียบ ไม่ชมเรา แล้วก็จะพูดกับพ่อว่าพี่สาวทำแบบนี้เพราะห่วงคุณนะ ไม่อยากให้คุณลำบาก เจอแบบนี้จนเราท้อค่ะ บางทีอยากจะแยกออกไปอยู่ไกลๆ อยู่แล้ว Toxic มากๆ เรากลัวว่าวันนึงเราจะเป็นคนคิดลบจนไม่สามารถกลับมาคิดบวกได้ กลัวว่าตัวเองจะหมดความเชื่อมั่นในตัวเองว่าทำอะไรดีๆ ได้ ดูแลตัวเองได้ แต่ญาติเราก็จะบอกว่าอย่าออกมา ต้องเห็นใจพ่อเลี้ยงเรา ถ้าเราออกไปพ่อจะรู้สึกยังไง มันเลยทำให้เราไม่กล้าแยกออกไปอยู่คนเดียวสักทีค่ะ แต่ถ้าเราอยู่ทุกอย่างมันจะบั่นทอนเราไปเรื่อยๆ ต่อไป จนวันนึงเรากลัวว่าเราจะสุขภาพจิตใจแย่กว่านี้ค่ะ จริงๆ เราก็มีช่วงทีดาวน์มากๆ หลายรอบ แต่เราก็กัดฟันอดทนผ่านมันมาได้ค่ะ
เราอยากจะถามความคิดเห็นจากทุกคนว่าเราควรทำอย่างไรคะ ควรแยกออกมาไหม หรืออยู่ต่อไป
จริงๆ มันมีเรื่องราวอีกเยอะเลยค่ะ ในชีวิตประจำวันที่เค้าทำกับเราลับหลังพ่อเราแต่เราไม่พูด เก็บเอาไว้ในใจตลอด จริงๆแล้วแม่เลี้ยงเรากับพี่สาวข้อดีเค้าคือรักพ่อเราค่ะ แต่เค้าแค่ไม่รักเราเท่านั้นเอง เราเลยอยากเลี่ยงการเกิดปัญหาเหล่านี้ เราว่าพ่อเราที่เป็นคนกลางก็คงอึดอัด ท่านรับรู้หลายเรื่องแต่คงไม่รู้จะทำยังไง คนนั้นก็เป็นผญ.ที่เค้าเลือกอยู่ด้วย ส่วนเราก็ลูก ใจเราอยากออกไปอยู่คนเดียวมากค่ะ ตั้งใจมาเยี่ยมท่านวันหยุดที่เราจะมาได้ ตอนนี้เราก็มีงานทำแล้ว ถึงแม้เงินเดือนจะยังไม่มาก แต่เราอยากออกไป ไปเริ่มต้นใช้ชีวิตของเรา เราจะต้องประสบความสำเร็จให้ได้ค่ะ ในชีวิตเป้าหมายสำคัญของเราคือ เราอยากเลี้ยงดูพ่อเราให้ได้ค่ะ อยากให้ท่านอยู่สบาย อยากให้ท่านเห็นว่าเราเก่ง เราดูแลตัวเองได้ และเราก็ดูท่านได้ค่ะ
สุดท้ายต้องขอขอบคุณล่วงหน้านะคะ สำหรับคนที่เข้ามาให้กำลังใจหรือให้คำแนะนำ ตอนนี้สิ่งที่เราตั้งใจทำคือ ทำตัวเองให้ดีในทุกๆ ด้าน อย่าไปสนคำพูดที่บั่นทอนจิตใจ ต้องดีขึ้นเรื่อยๆ ให้ได้ค่ะ