ผมเป็นคนเมืองกรุงที่โตมาในสังคมที่คิดทุกอย่างแต่เงิน เงิน ถูกสอนให้รู้สึกว่าเงินคือความสุขในชีวิต ยิ่งมีมากความสุขมาก
กว่า 10 ปีที่ผ่านมาในวัยทำงาน ลงทุนทำอะไรก็แล้วแต่ ทั้งได้กำไร ทั้งขาดทุน (ธุรกิจเล็กๆ) แต่ระหว่างทางที่ทำ
ผมสัจธรรมในชีวิต เรื่องหนึ่ง บางทีชีวิตไม่ได้ซับซ้อนมากมายขนาดนั้น 
มาถึงจุดนี้ไม่ใช่ว่าจะปฏิเสธ โลกทุนนิยมแบบกรุงเทพ จ๋าแบบปัจจุบัน เพราะผมไม่สามารถหันหลังได้เนื่องจากมีครอบครัว ยังมีภาระ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมพบ และอยากเล่าสู่ให้ฟังเฉยๆครับ
ชีวิตแสนสั้น เศษเสี้ยวหนึ่งของโลก และไม่มีใครมาจดจำกัน
ชีวิตที่เรียบง่าย ทางสายกลางดีที่สุดครับ 
อย่าสร้างเงื่อนไขมาผูกมัดชีวิตมากเกินไปครับ
โลกนี้ อยู่ให้เป็น แล้วทุกวันจะมีความสุขครับ
บางเรื่อง บางสิ่ง ไม่รู้ ดีกว่าครับ

บางอย่างถือไว้เหนื่อย ปล่อยวางมันซะครับ 
อย่าฝืน อย่าหลอกตัวเอง
อย่ามั่นใจในตัวเองสูงมากไป (อันนี้เจอมากับตัวครับ)
หลายอย่างไม่เป็นแบบที่คิดครับ
การได้มีชีวิต คือ สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดครับ