เราคบกับเพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่ป.2 คบตอนม.ต้นจนถึงตอนนี้มหาลัย มันก็ 6 ปีได้แล้ว พ่อแม่ก็เข้าหากันหมด พ่อแม่เราจากไม่เคยปล่อย เขาก็ปล่อยเรา เพราะคนนี้เขาก็เห็นที่รร.ตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เขาก็มั่นใจว่าเป็นคนนี้แหละที่จะฝากลูกเราได้ เขาไม่ได้อยากให้เราเริ่มต้นใหม่แล้ว ทางพ่อแม่ผู้ชายก็ดีกับเราเหลือเกิน แต่กลายเป็นว่าเรามานั่งคิดกลัวว่า อนาคตถ้าเขาไม่ใช่ขึ้นมา เราจะทำยังไง เราจะอยู่ได้ไหม แล้วที่ผ่านมาหละ เราไม่เคยเปิดโอกาสให้กับคนอื่นเลย มีเขาอยู่ในชีวิตก็แทบจะครึ่งของอายุได้เลย พูดง่ายๆคือก็ยังมีความคิดที่เห็นแก่ตัว กลัวตัวเองจะเจ็บ อยากจะเซฟตัวเอง แต่ตอนนี้คือก็ตัวติดกัน ต่างคนต่างติดกัน ไปไหนไปกัน เพื่อนที่มหาลัยชวนเราไปร้านเหล้า เราก็ไม่ไป เพราะห่วงว่าเออแฟนเราจะอยู่คอนโดคนเดียว งั้นงี้ พูดง่ายๆก็คือติดนั่นแหละค่ะ ไปไหนก็ไม่มีความสุขถ้าไม่มีเขาไปด้วย ซึ่งเขาก็ไม่ไปกับเพื่อนเขาเช่นกัน ส่วนมากจะกินเหล้ากับเพื่อนอยู่บ้าน เพื่อความสบายใจของเราด้วย แต่บางทีเราก็แอบน้อยใจที่ไม่ได้หวาน ไม่ได้พูดคำว่ารักให้ฟัง ยังมีนิสัยผู้หญิงนิดหน่อยอะพูดง่ายๆ 55555 แต่ก็ด้วยความที่เราเป็นคนแบบนี้ด้วย ถามว่าต้องการแค่นี้หรอ เราก็ไม่ได้ต้องการขนาดนั้นอะ เพราะบางคู่หวาน แต่เลิกกับโครมๆก็มีเยอะแยะไป
ปล.เขาก็มีพูดเรื่องหมั้นหรือแต่งงานอยู่นะ พูดแบบแนวขำๆ เพราะคู่เราพูดจาหวานๆใส่กันแล้วมันอี๋อะ คนมันเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน ซึ่งเรายังไม่ได้มั่นใจเรื่องแต่งงานหรอก มันต้องมีอะไรอีกมากมายในชีวิตที่ต้องพร้อม และทำให้มั่นใจในชีวิตคู่ แต่บางทีก็แอบสงสัย ว่าเขาอยากที่จะจบที่เรารึเปล่า