"รักต้องการเวลา" ตอนที่1
.............ครืนๆ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นบ่งบอกผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตเร่งรีบอยู่บนท้องถนนหรือถนนหนทางเดินต่างๆให้รีบหาที่กำบังเพราะอีกไม่นานคงมีเม็ดฝนขนาดใหญ่ตกลงไปให้คนที่หลบไม่ทันหรือหาที่กำบังไม่เจอได้เปียกปอนกันเป็นแถว มุมหนึ่งของแฟลตเก่าในเมือง หยุด!!! หยุดนะ!!! หยุดสิโว้ยยย!!! ตึกๆๆๆ(เสียงฝีเท้าวิ่ง) "หยุด ก้โง่สิวะ" แฮ่กๆๆๆ!! "ขอร้องล่ะหยุดเถอะ นั่นเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่จะทำให้ชีวิตฉันอยู่ต่อไปได้ ฮึกๆๆๆ" ขมิ้น ตะโกนไล่หลังโจรกระชากกระเป๋าพร้อมกับเสียงสะอื้น แต่เจ้าโจรไม่หยุดและยังวิ่งลับตาหายไป ขมิ้นหยุดวิ่งพร้อมกับนั่งลงกับพื้นท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำอย่างหมดอาลัยตายอยากและปล่อยโฮออกมา โดยไม่สนว่าจะมืดและฝนตกแรงขนาดไหน.. ย้อนกลับไปก่อนหน้า...ขมิ้นหญิงสาวผิวขาวเหลืองดุจขมิ้นตากลมโตสูง165 อายุ18ปี เทออาศัยอยู่กับแม่เพียง2คนเพราะผู้เป็นพ่อได้จากทั้ง2คนไปด้วยโรคร้ายตอนขมิ้นอายุได้เพียง11ปี แม่ของขมิ้นทำอาชีพทำขนมขายเลี้ยงดูขมิ้นมา ด้วยความที่เป็นเด็กหัวไวเฉลียวฉลาดบวกกับหน้าตาที่น่ารักขมิ้นมักจะเอาขนมที่แม่ทำไปขายในโรงเรียนวันหยุดก้ไปช่วยแม่ที่ตลาดทำให้ผู้ใหญ่หลายคนเอ็นดูบางคนก้ช่วยซื้อขนมให้เงินเกินก้มี ไม่เอาตังค์ทอนก็มี ลุงนัทก้เป็นคนหนึ่งที่ชอบมาอุดหนุนขนมของขมิ้นกับแม่ด้วยบ้านลุงนัทเป็นค่ายมวยลุงจึงชอบมาซื้อขนมไปเลี้ยงนักมวยและเด็กๆในค่ายบวกกับเอ็นดูขมิ้นที่ช่างพูดช่างเจรจา ขมิ้นมักจะชอบแอบแม่ไปฝึกมวยบ่อยๆด้วยความเอ็นดูลุงนัทให้ลูกชายของตนเป็นคู่ซ้อมและช่วยฝึกให้ขมิ้นทำให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน จริงๆแล้วลุงนัทแอบมีใจให้แม่ขมิ้นแต่แม่ขมิ้นรักพ่อขมิ้นมากทำให้นางตัดใจที่จะมีคนอื่นไม่ได้ ลุงนัทก้เคารพตรงส่วนนั้นจึงไม่ยุ่มย่ามแต่ก้คอยดูแลสองแม่ลูกตลอดมาเพื่อไม่ให้ใครไปรังแก ลุงนัทจึงรักขมิ้นเหมือนกับลูกของตน ลุงนัทก้เป็นคนโสดลูกติดเหมือนแม่ขมิ้น เมียแกหนีไปโดยทิ้งนนท์ ลูกชายวัย8ขวบไว้ใหัแกเลี้ยงโดยลำพัง จึงทำให้ทั้ง2บ้านต่างเข้าใจกันและกันและเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมา ขมิ้นและนนท์ทั้งคู่จึงเหมือนเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้อง นนท์เป็นพี่ขมิ้น2ปี ตอนอยู่ม.6 ขมิ้นม.4 มีสาวๆมาจีบนนท์ นนท์มักจะใช้ขมิ้นมาเป็นไม้กันหมาให้เสมอ ทำให้สาวๆไม่ชอบขมิ้นแต่ก้ไม่กล้าทำอะไรเพราะเทอเป็นมวยยากที่จะต่อกรด้วย แต่นั่นก้ส่งผลเสียให้ขมิ้น เทอไม่มีเพื่อนเลยมีแต่นนท์และพี่พิ้ง เพื่อนของนนท์อีกคนหนึ่ง ที่สนิทกับเทอพอนนท์เรียนจบ ไปต่อมาหาลัยที่กรุงเทพ ทำให้ขมิ้นต้องเรียนคนเดียวเพียงลำพัง2ปี แต่เทอเป็นเด็กที่มองโลกในแง่ดีและคิดบวกเทอจึงไม่ค่อยสนใจคิดแต่ว่าสองปีนี้เทอต้องตั้งใจเรียนเพื่อจะได้ไปเรียนกับนนท์ที่มหาวิทยาลัยได้ จนกระทั่งถึงวันจบการศึกษา ตึกๆๆๆๆๆ(เสียงฝีเท้าวิ่ง) พี่ตรี นักมวยจากค่ายมวยลุงนัทวิ่งหน้าตาตื่นมาหาขมิ้น "ไอ้มิ่น" ไอ้มิ่น" ขมิ้นเห็นดังนั้นรีบวิ่งมาหา "พี่ตรีวิ่งซะหน้าตาตื่นมีอะไรจ๊ะ" "รีบไปดูแม่เอ็ง เร็ว รีบไป" "แม่"!!!! "แม่เป็นรัยพี่ตรี" "แม่เป็นรัย" ขมิ้นถามพร้อมเขย่าแขนไมตรีไปด้วย "ไปเร็วไปดูเอ็งก้จะรู้" ฟังดังนั้นขมิ้นรีบวิ่งกลับบ้านด้วยใจที่ตื่นตระหนก ในใจก้คิดขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นขออย่าให้แม่เป็นอะไร พอไปถึงบ้านเห็นชาวบ้านหลายคนยืนมุงดูและรถพยาบาลเทอรีบถลาเข้าไปในบ้าน เห็นเจ้าหน้าที่ชุดขาวกำลังเอาผ้าคลุมร่างแม่ เทอตกตะลึงพร้อมไปดึงผ้ากระชากออก "แม่!!!!!!!!!!!!" ฮือๆๆๆๆๆ เทอตะโกนทั้งร้องไห้ฟูมฟายพูดจาไม่ได้ศัพท์ กอดร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นแม่ เหมือนใจจะขาดตามไป "แม่ ไม่จริงนะ" "แม่ คุยกับหนูสิ" "แม่ ฮือ แม่จ๋า" ภาพของเทอน่าเวทนาจนชาวบ้านตรงนั้นร้องไห้ตาม จนเจ้าหน้าที่จะมาแยกแม่เทอออกเพื่อนำร่างไปทำตามขั้นตอน แต่ทำอย่างไรก้ไม่ยอม จนลุงนัทซึ่งยืนร้องไห้อยู่มุมหนึ่งเดินเข้ามา ลูบหัวขมิ้น "ขมิ้นแม่หนูไปอยู่กับพ่อแล้วนะ หนูปล่อยให้เจ้าหน้าที่เค้าทำหน้าที่เถอะนะ" "ไม่ ลุงนัทแม่อยู่กับหนูแม่ไม่ได้ไปไหน" ฮืออออ "แม่จ๋า" "แม่ลืมตาสิ" "ขมิ้นลุงขอโทษนะ" ลุงนัทพูดพร้อมกับอุ้มตัวขมิ้นจากด้านหลังให้เจ้าหน้าที่แยกร่างของแม่ออกจากขมิ้น ขมิ้นร้องโวยวายขัดขืน ลุงนัทรัดตัวขมิ้นไว้ทั้งตัวเองก้ร้องไห้ตามขมิ้นอย่างหนัก จนขมิ้นเป็นลมทรุดตัวลงไป จึงต้องพาตัวไปรพ.พร้อมกันกับร่างของแม่ .... "แม่ อย่าไป แม่ อย่าหันหลังให้หนู แม่กลับมา!!!!" ขมิ้นสะดุ้งตื่นลุกพรวดพราดทำให้ลุงนัทคว้าตัวไว้เกือบไม่ทันกลัวเทอจะตกเตียงผู้ป่วย เทอหันหน้ามองลุงนัท "ลุงนัท เกิดอะไรขึ้นกับแม่หนู ฮือออ" เทอถามพร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ลุงนัทลูบหัวและเริ่มเล่าให้เทอฟังว่า ลุงนัทออกมาจากบ้านเพื่อจะไปรับแม่ขมิ้นไปงานปัจฉิมขมิ้นที่โรงเรียน พอไปถึงที่บ้านแม่ขมิ้นเตรียมตัวเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกมาอยู่ๆก้วูปเหมือนคนจะล้มทำให้ลุงนัทรีบเข้าไปพยุงและพาไปนั่งพัก เพื่อดูอาการ แม่ขมิ้นบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยลุงนัทจึงอาสาไปซื้อยาแก้ปวดมาให้ให้แม่ขมิ้นนั่งรอก่อน พอกลับมาเห็นแม่ขมิ้นลงไปนอนที่พื้นจึงรีบเข้าไปดูจึงเห็นว่าไม่หายใจลุงจึงโทรเรียกรถพยาบาลและวิ่งไปตามไมตรีให้ไปตามขมิ้น "เมื่อกี้ตอนหนูหลับคุณหมอมาบอกว่าแม่หนูหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน สาเหตุอาจเป็นเพราะพักผ่อนน้อยหรืออื่นๆหมอก้ยังบอกไม่ได้" ขมิ้นฟังแต่ไม่ได้โต้ตอบอะไรเทอได้แต่ร้องไห้เงียบๆและกอดลุงนัทไว้ลุงนัทก้เจ็บปวดใจไม่แพ้กันได้แต่ยืนลูบหัวขมิ้นพร้อมสะอื้นไปด้วยกัน งานศพคืนแรก ชาวบ้านต่างพากันมาช่วยงานเพราะขมิ้นอยู่กับแม่แค่สองคนไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนดีที่มีลุงนัทคอยเป็นหัวแรงให้ ทุกอย่างผ่านไปด้วยความโศกเศร้า ขมิ้นไม่ยอมกินข้าวจนลุงนัทถอดใจกลัวจะเป็นอะไรไปอีกคนทำได้แต่โทรตามนนท์ให้รีบกลับมา เพราะนอกจากแม่,ลุงนัท ก้ยังมีนนท์ที่ขมิ้นเชื่อฟังไม่ต่อต้าน รุ่งเช้า นนท์มาถึงวัดตอนเก้าโมง เดินเข้าไปไหว้แม่ขมิ้นเสร็จแล้วก้เดินตามหาขมิ้น เห็นน้องนั่งอยู่ตรงข้างสระน้ำจึงเดินเข้าไปจับหัว ขมิ้นสะดุ้งเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นใครเทอก้ร้องไห้ออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งกอด ชานนท์ ไปด้วย ชานนท์ลูบหัวน้องเงียบๆไม่พูดอะไร ขมิ้นร้องไห้ได้สักพักก้กลับมาสงบอีกครั้ง "พี่นนท์มาได้ยังไงคะ" "พ่อโทรไปบอกพี่น่ะ" นนท์กล่าว พร้อมกับจับสองแก้มขมิ้น "ดูสิร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว หมดสวยเลย" ขมิ้นยิ้มออกมานิดหนึ่งและกล่าวต่อ "ถ้าแม่กลับมาได้ไม่สวยก้ไม่เป็นรัยค่ะ" เทอกล่าวพร้อมก้มหน้าลง นนท์เห็นดังนั้นจึงกล่าวปลอบใจเทอต่อ "ขมิ้นน้องเป็นแบบนี้แม่น้องจะเป็นห่วงนะ ให้ท่านหลับให้สบายพี่กับพ่อจะดูแลน้องเอง" ขมิ้นไม่พูดอะไรได้แต่ก้มหน้าพร้อมน้ำตาหยดลงมาอีกครั้ง งานศพผ่านไปหลังจากนั้น1อาทิตย์ ขมิ้นได้มาอยู่บ้านของลุงนัทกับนนท์ด้วยทั้งสองไม่อยากให้ขมิ้นอยู่คนเดียวและเกิดทำอะไรบ้าๆขึ้นมา ทีแรกเทอก้คิดว่าอยู่ได้แต่มองไปทางไหนก้เห็นความทรงจำของเทอกับแม่จนทำให้เทอไม่กินไม่นอนพอวันที่3นนท์ก้มาพูดหว่านล้อมจนเทอไป "ขมิ้นพี่ต้องกลับไปเรียนแล้ว น้องตั้งใจอ่านหนังสือนะ พี่จะไปรอน้องอยู่ที่มหาลัย" ชานนท์กล่าวจบพร้อมกับลูบหัวขมิ้น "ไม่รู้จะสอบติดมหาลัยพี่หรือป่าวไม่มั่นใจเลยค่ะ" ขมิ้นกล่าวพร้อมกับทำหน้าเศร้า "ต้องได้สิพี่ดูแล้วเกรดน้องดีมากผ่านอยู่แล้ว" ^^ ขมิ้นสบตานนท์ พอเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนเทอก้รู้สึกใจเต้นขึ้นแปลกๆมาจึงรีบก้มหน้าหลบตาชานนท์ "พี่กลับเถอะค่ะ หนูไม่เป็นรัยแล้วหนูจะตั้งใจอ่านหนังสือค่ะ" ชานนท์ยิ้มลูบหัวขมิ้นพร้อมตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อให้ขับรถไปส่งที่ท่ารถ ขมิ้นอยู่กับลุงนัทเทอดูแลลุงนัทดุจพ่อแท้ๆส่วนลุงนัทก้เอ็นดูขมิ้นเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆของตน ชีวิตของขมิ้นเทอคิดแต่ว่าไม่เหลือใครแล้วเหลือเพียงลุงนัทกับพี่นนท์เท่านั้น จนถึงวันที่เทอต้องเข้ากรุงเทพไปสอบเข้ามหาลัย ซึ่งเทอตั้งใจไปเรียนที่เดียวกับนนท์ ลุงนัทโทรกำชับให้นนท์มารับน้องที่ท่ารถให้ดูแลน้องให้ดี จนถูกนนท์แซวว่า "สงสัยมรดกผมจะเป็นของขมิ้นละล่ะ" ^^ จนผู้เป็นพ่อหัวเราะออกมา 555 >< ขมิ้นนั่งรถมาถึงกรุงเทพ โทรหาชานนท์เท่าไหร่ก้ไม่ติด แต่ชานนท์ เคยจดที่อยู่ห้องพักไว้ให้เธอ เทอจึงไปถามที่ท่ารถว่าจะเดินทางไปต่อยังไงซึ่งพนักงานบอกให้เลือกสองทางคือ1นั่งรถเมล์แต่ต้องไปต่อรถกับนั่งแท้กซี่แต่จะแพงหน่อยไปถึงเลย เทอจึงตัดสินใจเดินออกไปเรียกแท้กซี่เพราะไม่เคยเข้ากรุงเทพมาก่อนจึงไม่กล้านั่งรถเมล์ แต่แท้กซี่เทอเคยเห็นในทีวี เทอให้แท้กซี่ดูที่อยู่ที่ชานนท์ให้ไว้ แท็กซี่บอกโอเค เทอจึงโล่งใจ เทอตื่นตากับเมืองกรุงแต่ก้รักษากิริยาอย่างดีไม่ตื่นเต้นจนผิดสังเกตุว่าเทอเป็นบ้านนอกเข้ากรุง พร้อมคิดในใจ 'กรุงเทพเป็นแบบนี้สินะพวกหนุ่มสาวที่บ้านถึงอยากมากัน'พอถึงที่หมายแท้กซี่ก้ชี้ให้เทอดูตึกพร้อมบอกว่าเลขที่ห้องเทอต้องไปถามหาเองและบอกราคาค่าโดยสาร เทอจ่ายเงินและกล่าวขอบคุณแท็กซี่ พร้อมหอบกระเป๋า2ใบใหญ่เดินไปที่ตึกเทอเดินไปใต้ตึกมีร้านค้าอยู่จึงเดินเข้าไปถามหาหัอง402 คนขายบอกว่าเทอต้องขึ้นไปชั้น4และดูเลขที่ห้องจากหน้าห้องเอา เทอกล่าวขอบคุณพร้อมกับเดินแบกกระเป๋ากำลังจะเดินไปขึ้นบันไดเพราะเทอไม่กล้าขึ้นลิฟท์ ขาเทอต้องหยุดชะงักเพราะเทอได้ยินเสียงคุ้นหู "พิ้ง!! มีเหตุผลหน่อยได้ไหม ขมิ้นเป็นน้องเรานะ" "แต่ไม่ใช่น้องแท้ๆคนละพ่อคนละแม่ ตอนเรียนอยู่เราก้ยอมให้ละนะ ตอนนี้จะมาอยู่ด้วยกันอีก นายจะให้เรายอมหรอ" "แค่ให้มาอยู่ชั่วคราวพอน้องสอบติดเราจะหาหอให้น้องใหม่" "นนท์เราไม่ใช่แม่พระนะขมิ้นอายุ18แล้วแถมหน้าตาก้ดีเกิดวันไหนนายรู้สึกเกินกว่าน้องเราจะทำยังไง" "ทำไมหึงไม่เข้าเรื่องเลยมานี่มาเด็กดี" ชานนท์พูดพร้อมดึงพิ้งเข้ามากอด ทั้งสองสบตากัน "ก็เรารักนายนี่ นายจะไม่ให้เราหึงได้ยัง...อุ๊ปส์!! อื้อ..นนท์" ยังไม่ทันพูดจบ นนท์ก้ก้มลงจูบพิ้ง โดยไม่สังเกตดูเลยว่ามีอีก1คนยืนมองอยู่ ขมิ้นยืนค้างอยู่ตรงนั้นเจ็บแปร๊บที่หน้าอกกระบอกตาร้อนผ่าว เทอก้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ยังไม่ทันได้พูดอะไรขาเทอก้พาเทอวิ่งออกมาจากตรงนั้น วิ่งมาได้สักพักขาเทอก้หยุดยืนอยู่ในซอกมุมหนึ่งของแฟลตเก่า ยังไม่ทันได้คิดอะไรออก ฟรึ่บ!!!! (เสียงกระชากกระเป๋า) วัยรุ่นผอมดำคนหนึ่งวิ่งมากระชากกระเป๋าเทอและวิ่งหนีไปเทอวิ่งตามจนสุดกำลัง.... ย้อนกลับมาปัจจุบัน ขมิ้นนั่งร้องไห้แข่งกับสายฝนที่โปรยปราย ในกระเป๋าใบนั้นมีเงินที่แม่เทอเก็บไว้ให้สำหรับเรียน ถึงแม้ลุงนัทจะดูแลเทออย่างดีแต่เธอก็ปฏิเสธที่จะรับความช่วยเหลือเป็นเงินเพื่อจะได้ไม่รบกวนลุงนัทมากเกินไป เทอคิดว่าถ้าสอบติดเทอจะกู้เงินเรียนและใช้เงินของแม่อย่างมัธยัสถ์พร้อมกับหางานพิเศษทำไปด้วยแต่ความฝันของเทอดูจะริบหรี่เสียแล้วเมื่อมาเจอโจรกระชากกระเป๋าที่ไปแล้วไปลับ พี่ชายที่เทอรักก้มีคนรักข้างกายที่ไม่อยากให้เทอไปเกี่ยวข้องด้วย ขมิ้นร้องไห้แข่งกับฝนจนฝนหยุด เทอตัดสินใจเดินกลับไปเอาสัมภาระที่ทิ้งไว้เพื่อหาทางกลับบ้านโชคดีในกระเป๋ามีเงินของลุงนัทยัดเอาไว้เทอเห็นแล้วแต่เทอรู้ว่าถ้าเอาคืนลุงนัทต้องหาทางให้เทออีกเทอตั้งใจจะไม่ใช้และจะเอากลับไปคืนหลังจากหางานได้แล้วในที่สุดเทอก้ต้องใช้มันสินะ ขมิ้นคิดในใจ .... ถัดมาที่นนท์ นนท์มาถึงท่ารถช้ากว่าที่นัดขมิ้นไว้พอมาถึงก้ไม่เจอขมันโทรเท่าไหร่ก้ไม่ติดหาจนทั่วสถานีก้ไม่เจอน้อง กริ๊งงงงงงง!!! (เสียงโทรศัพท์) "ครับพ่อ" "ฮัลโหล ไอ่นนท์เจอกับน้องยังไม่เห็นโทรมาบอกพ่อ" "เอ่อ... พ่อครับ ผมมาช้ากว่าที่กำหนดมาถึงหาน้องไม่เจอน้องหายไปครับ" "ห๊าาาา!!! หายไป หายไปไหน โทรหาน้องรึยัง" "โทรแล้วครับน้องปิดเครื่อง" "ไปแจ้งตำรวจให้ช่วยหาเลยพ่อจะลงไปกรุงเทพเดี๋ยวนี้ หาน้องไม่เจอพ่อเอาตายแน่ ไปๆหาเดี๋ยวนี้" ลุงนัทร้อนใจตัดสินใจจะลงกรุงเทพแต่เนื่องจากมืดแล้วลูกน้องจึงมาช่วยกันห้ามไม่ให้ไปรอให้เช้าก่อน ด้วยกลัวว่าลุงนัทจะเกิดอุบัติเหตุ ให้รอข่าวจากนนท์ก่อน ... ขมิ้นกลับมาที่หอพักของนนท์เพื่อมาเอาของ เทอเดินคอตกกลับมาเนื้อตัวเปียกปอน แม่ค้าใต้หอเห็นเทอจึงเข้ามาถาม "อ้าวน้อง ไปตากฝนเล่นทำไมเจอห้อง402รึป่าว ไปๆเดี๋ยวพี่ขึ้นไปช่วยหา" ขมิ้นเงยหน้ามองเทอพร้อมหยดน้ำตาพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะหนูจะกลับบ้านแล้ว" แม่ค้าทำหน้างงๆพร้อมกับกล่าวว่า "อ้าวหรอบ้านอยู่ที่ไหนล่ะ ตัวเปียกแบบนี้เข้าไปเปลี่ยนผ
"รักต้องการเวลา" ตอนที่1 (หัดแต่งค่ะ อ่านแล้วเป็นไงขอความเห็นหน่อยนะคะ😊)
.............ครืนๆ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นบ่งบอกผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตเร่งรีบอยู่บนท้องถนนหรือถนนหนทางเดินต่างๆให้รีบหาที่กำบังเพราะอีกไม่นานคงมีเม็ดฝนขนาดใหญ่ตกลงไปให้คนที่หลบไม่ทันหรือหาที่กำบังไม่เจอได้เปียกปอนกันเป็นแถว มุมหนึ่งของแฟลตเก่าในเมือง หยุด!!! หยุดนะ!!! หยุดสิโว้ยยย!!! ตึกๆๆๆ(เสียงฝีเท้าวิ่ง) "หยุด ก้โง่สิวะ" แฮ่กๆๆๆ!! "ขอร้องล่ะหยุดเถอะ นั่นเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่จะทำให้ชีวิตฉันอยู่ต่อไปได้ ฮึกๆๆๆ" ขมิ้น ตะโกนไล่หลังโจรกระชากกระเป๋าพร้อมกับเสียงสะอื้น แต่เจ้าโจรไม่หยุดและยังวิ่งลับตาหายไป ขมิ้นหยุดวิ่งพร้อมกับนั่งลงกับพื้นท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำอย่างหมดอาลัยตายอยากและปล่อยโฮออกมา โดยไม่สนว่าจะมืดและฝนตกแรงขนาดไหน.. ย้อนกลับไปก่อนหน้า...ขมิ้นหญิงสาวผิวขาวเหลืองดุจขมิ้นตากลมโตสูง165 อายุ18ปี เทออาศัยอยู่กับแม่เพียง2คนเพราะผู้เป็นพ่อได้จากทั้ง2คนไปด้วยโรคร้ายตอนขมิ้นอายุได้เพียง11ปี แม่ของขมิ้นทำอาชีพทำขนมขายเลี้ยงดูขมิ้นมา ด้วยความที่เป็นเด็กหัวไวเฉลียวฉลาดบวกกับหน้าตาที่น่ารักขมิ้นมักจะเอาขนมที่แม่ทำไปขายในโรงเรียนวันหยุดก้ไปช่วยแม่ที่ตลาดทำให้ผู้ใหญ่หลายคนเอ็นดูบางคนก้ช่วยซื้อขนมให้เงินเกินก้มี ไม่เอาตังค์ทอนก็มี ลุงนัทก้เป็นคนหนึ่งที่ชอบมาอุดหนุนขนมของขมิ้นกับแม่ด้วยบ้านลุงนัทเป็นค่ายมวยลุงจึงชอบมาซื้อขนมไปเลี้ยงนักมวยและเด็กๆในค่ายบวกกับเอ็นดูขมิ้นที่ช่างพูดช่างเจรจา ขมิ้นมักจะชอบแอบแม่ไปฝึกมวยบ่อยๆด้วยความเอ็นดูลุงนัทให้ลูกชายของตนเป็นคู่ซ้อมและช่วยฝึกให้ขมิ้นทำให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน จริงๆแล้วลุงนัทแอบมีใจให้แม่ขมิ้นแต่แม่ขมิ้นรักพ่อขมิ้นมากทำให้นางตัดใจที่จะมีคนอื่นไม่ได้ ลุงนัทก้เคารพตรงส่วนนั้นจึงไม่ยุ่มย่ามแต่ก้คอยดูแลสองแม่ลูกตลอดมาเพื่อไม่ให้ใครไปรังแก ลุงนัทจึงรักขมิ้นเหมือนกับลูกของตน ลุงนัทก้เป็นคนโสดลูกติดเหมือนแม่ขมิ้น เมียแกหนีไปโดยทิ้งนนท์ ลูกชายวัย8ขวบไว้ใหัแกเลี้ยงโดยลำพัง จึงทำให้ทั้ง2บ้านต่างเข้าใจกันและกันและเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมา ขมิ้นและนนท์ทั้งคู่จึงเหมือนเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้อง นนท์เป็นพี่ขมิ้น2ปี ตอนอยู่ม.6 ขมิ้นม.4 มีสาวๆมาจีบนนท์ นนท์มักจะใช้ขมิ้นมาเป็นไม้กันหมาให้เสมอ ทำให้สาวๆไม่ชอบขมิ้นแต่ก้ไม่กล้าทำอะไรเพราะเทอเป็นมวยยากที่จะต่อกรด้วย แต่นั่นก้ส่งผลเสียให้ขมิ้น เทอไม่มีเพื่อนเลยมีแต่นนท์และพี่พิ้ง เพื่อนของนนท์อีกคนหนึ่ง ที่สนิทกับเทอพอนนท์เรียนจบ ไปต่อมาหาลัยที่กรุงเทพ ทำให้ขมิ้นต้องเรียนคนเดียวเพียงลำพัง2ปี แต่เทอเป็นเด็กที่มองโลกในแง่ดีและคิดบวกเทอจึงไม่ค่อยสนใจคิดแต่ว่าสองปีนี้เทอต้องตั้งใจเรียนเพื่อจะได้ไปเรียนกับนนท์ที่มหาวิทยาลัยได้ จนกระทั่งถึงวันจบการศึกษา ตึกๆๆๆๆๆ(เสียงฝีเท้าวิ่ง) พี่ตรี นักมวยจากค่ายมวยลุงนัทวิ่งหน้าตาตื่นมาหาขมิ้น "ไอ้มิ่น" ไอ้มิ่น" ขมิ้นเห็นดังนั้นรีบวิ่งมาหา "พี่ตรีวิ่งซะหน้าตาตื่นมีอะไรจ๊ะ" "รีบไปดูแม่เอ็ง เร็ว รีบไป" "แม่"!!!! "แม่เป็นรัยพี่ตรี" "แม่เป็นรัย" ขมิ้นถามพร้อมเขย่าแขนไมตรีไปด้วย "ไปเร็วไปดูเอ็งก้จะรู้" ฟังดังนั้นขมิ้นรีบวิ่งกลับบ้านด้วยใจที่ตื่นตระหนก ในใจก้คิดขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นขออย่าให้แม่เป็นอะไร พอไปถึงบ้านเห็นชาวบ้านหลายคนยืนมุงดูและรถพยาบาลเทอรีบถลาเข้าไปในบ้าน เห็นเจ้าหน้าที่ชุดขาวกำลังเอาผ้าคลุมร่างแม่ เทอตกตะลึงพร้อมไปดึงผ้ากระชากออก "แม่!!!!!!!!!!!!" ฮือๆๆๆๆๆ เทอตะโกนทั้งร้องไห้ฟูมฟายพูดจาไม่ได้ศัพท์ กอดร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นแม่ เหมือนใจจะขาดตามไป "แม่ ไม่จริงนะ" "แม่ คุยกับหนูสิ" "แม่ ฮือ แม่จ๋า" ภาพของเทอน่าเวทนาจนชาวบ้านตรงนั้นร้องไห้ตาม จนเจ้าหน้าที่จะมาแยกแม่เทอออกเพื่อนำร่างไปทำตามขั้นตอน แต่ทำอย่างไรก้ไม่ยอม จนลุงนัทซึ่งยืนร้องไห้อยู่มุมหนึ่งเดินเข้ามา ลูบหัวขมิ้น "ขมิ้นแม่หนูไปอยู่กับพ่อแล้วนะ หนูปล่อยให้เจ้าหน้าที่เค้าทำหน้าที่เถอะนะ" "ไม่ ลุงนัทแม่อยู่กับหนูแม่ไม่ได้ไปไหน" ฮืออออ "แม่จ๋า" "แม่ลืมตาสิ" "ขมิ้นลุงขอโทษนะ" ลุงนัทพูดพร้อมกับอุ้มตัวขมิ้นจากด้านหลังให้เจ้าหน้าที่แยกร่างของแม่ออกจากขมิ้น ขมิ้นร้องโวยวายขัดขืน ลุงนัทรัดตัวขมิ้นไว้ทั้งตัวเองก้ร้องไห้ตามขมิ้นอย่างหนัก จนขมิ้นเป็นลมทรุดตัวลงไป จึงต้องพาตัวไปรพ.พร้อมกันกับร่างของแม่ .... "แม่ อย่าไป แม่ อย่าหันหลังให้หนู แม่กลับมา!!!!" ขมิ้นสะดุ้งตื่นลุกพรวดพราดทำให้ลุงนัทคว้าตัวไว้เกือบไม่ทันกลัวเทอจะตกเตียงผู้ป่วย เทอหันหน้ามองลุงนัท "ลุงนัท เกิดอะไรขึ้นกับแม่หนู ฮือออ" เทอถามพร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ลุงนัทลูบหัวและเริ่มเล่าให้เทอฟังว่า ลุงนัทออกมาจากบ้านเพื่อจะไปรับแม่ขมิ้นไปงานปัจฉิมขมิ้นที่โรงเรียน พอไปถึงที่บ้านแม่ขมิ้นเตรียมตัวเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกมาอยู่ๆก้วูปเหมือนคนจะล้มทำให้ลุงนัทรีบเข้าไปพยุงและพาไปนั่งพัก เพื่อดูอาการ แม่ขมิ้นบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยลุงนัทจึงอาสาไปซื้อยาแก้ปวดมาให้ให้แม่ขมิ้นนั่งรอก่อน พอกลับมาเห็นแม่ขมิ้นลงไปนอนที่พื้นจึงรีบเข้าไปดูจึงเห็นว่าไม่หายใจลุงจึงโทรเรียกรถพยาบาลและวิ่งไปตามไมตรีให้ไปตามขมิ้น "เมื่อกี้ตอนหนูหลับคุณหมอมาบอกว่าแม่หนูหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน สาเหตุอาจเป็นเพราะพักผ่อนน้อยหรืออื่นๆหมอก้ยังบอกไม่ได้" ขมิ้นฟังแต่ไม่ได้โต้ตอบอะไรเทอได้แต่ร้องไห้เงียบๆและกอดลุงนัทไว้ลุงนัทก้เจ็บปวดใจไม่แพ้กันได้แต่ยืนลูบหัวขมิ้นพร้อมสะอื้นไปด้วยกัน งานศพคืนแรก ชาวบ้านต่างพากันมาช่วยงานเพราะขมิ้นอยู่กับแม่แค่สองคนไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนดีที่มีลุงนัทคอยเป็นหัวแรงให้ ทุกอย่างผ่านไปด้วยความโศกเศร้า ขมิ้นไม่ยอมกินข้าวจนลุงนัทถอดใจกลัวจะเป็นอะไรไปอีกคนทำได้แต่โทรตามนนท์ให้รีบกลับมา เพราะนอกจากแม่,ลุงนัท ก้ยังมีนนท์ที่ขมิ้นเชื่อฟังไม่ต่อต้าน รุ่งเช้า นนท์มาถึงวัดตอนเก้าโมง เดินเข้าไปไหว้แม่ขมิ้นเสร็จแล้วก้เดินตามหาขมิ้น เห็นน้องนั่งอยู่ตรงข้างสระน้ำจึงเดินเข้าไปจับหัว ขมิ้นสะดุ้งเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นใครเทอก้ร้องไห้ออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งกอด ชานนท์ ไปด้วย ชานนท์ลูบหัวน้องเงียบๆไม่พูดอะไร ขมิ้นร้องไห้ได้สักพักก้กลับมาสงบอีกครั้ง "พี่นนท์มาได้ยังไงคะ" "พ่อโทรไปบอกพี่น่ะ" นนท์กล่าว พร้อมกับจับสองแก้มขมิ้น "ดูสิร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว หมดสวยเลย" ขมิ้นยิ้มออกมานิดหนึ่งและกล่าวต่อ "ถ้าแม่กลับมาได้ไม่สวยก้ไม่เป็นรัยค่ะ" เทอกล่าวพร้อมก้มหน้าลง นนท์เห็นดังนั้นจึงกล่าวปลอบใจเทอต่อ "ขมิ้นน้องเป็นแบบนี้แม่น้องจะเป็นห่วงนะ ให้ท่านหลับให้สบายพี่กับพ่อจะดูแลน้องเอง" ขมิ้นไม่พูดอะไรได้แต่ก้มหน้าพร้อมน้ำตาหยดลงมาอีกครั้ง งานศพผ่านไปหลังจากนั้น1อาทิตย์ ขมิ้นได้มาอยู่บ้านของลุงนัทกับนนท์ด้วยทั้งสองไม่อยากให้ขมิ้นอยู่คนเดียวและเกิดทำอะไรบ้าๆขึ้นมา ทีแรกเทอก้คิดว่าอยู่ได้แต่มองไปทางไหนก้เห็นความทรงจำของเทอกับแม่จนทำให้เทอไม่กินไม่นอนพอวันที่3นนท์ก้มาพูดหว่านล้อมจนเทอไป "ขมิ้นพี่ต้องกลับไปเรียนแล้ว น้องตั้งใจอ่านหนังสือนะ พี่จะไปรอน้องอยู่ที่มหาลัย" ชานนท์กล่าวจบพร้อมกับลูบหัวขมิ้น "ไม่รู้จะสอบติดมหาลัยพี่หรือป่าวไม่มั่นใจเลยค่ะ" ขมิ้นกล่าวพร้อมกับทำหน้าเศร้า "ต้องได้สิพี่ดูแล้วเกรดน้องดีมากผ่านอยู่แล้ว" ^^ ขมิ้นสบตานนท์ พอเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนเทอก้รู้สึกใจเต้นขึ้นแปลกๆมาจึงรีบก้มหน้าหลบตาชานนท์ "พี่กลับเถอะค่ะ หนูไม่เป็นรัยแล้วหนูจะตั้งใจอ่านหนังสือค่ะ" ชานนท์ยิ้มลูบหัวขมิ้นพร้อมตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อให้ขับรถไปส่งที่ท่ารถ ขมิ้นอยู่กับลุงนัทเทอดูแลลุงนัทดุจพ่อแท้ๆส่วนลุงนัทก้เอ็นดูขมิ้นเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆของตน ชีวิตของขมิ้นเทอคิดแต่ว่าไม่เหลือใครแล้วเหลือเพียงลุงนัทกับพี่นนท์เท่านั้น จนถึงวันที่เทอต้องเข้ากรุงเทพไปสอบเข้ามหาลัย ซึ่งเทอตั้งใจไปเรียนที่เดียวกับนนท์ ลุงนัทโทรกำชับให้นนท์มารับน้องที่ท่ารถให้ดูแลน้องให้ดี จนถูกนนท์แซวว่า "สงสัยมรดกผมจะเป็นของขมิ้นละล่ะ" ^^ จนผู้เป็นพ่อหัวเราะออกมา 555 >< ขมิ้นนั่งรถมาถึงกรุงเทพ โทรหาชานนท์เท่าไหร่ก้ไม่ติด แต่ชานนท์ เคยจดที่อยู่ห้องพักไว้ให้เธอ เทอจึงไปถามที่ท่ารถว่าจะเดินทางไปต่อยังไงซึ่งพนักงานบอกให้เลือกสองทางคือ1นั่งรถเมล์แต่ต้องไปต่อรถกับนั่งแท้กซี่แต่จะแพงหน่อยไปถึงเลย เทอจึงตัดสินใจเดินออกไปเรียกแท้กซี่เพราะไม่เคยเข้ากรุงเทพมาก่อนจึงไม่กล้านั่งรถเมล์ แต่แท้กซี่เทอเคยเห็นในทีวี เทอให้แท้กซี่ดูที่อยู่ที่ชานนท์ให้ไว้ แท็กซี่บอกโอเค เทอจึงโล่งใจ เทอตื่นตากับเมืองกรุงแต่ก้รักษากิริยาอย่างดีไม่ตื่นเต้นจนผิดสังเกตุว่าเทอเป็นบ้านนอกเข้ากรุง พร้อมคิดในใจ 'กรุงเทพเป็นแบบนี้สินะพวกหนุ่มสาวที่บ้านถึงอยากมากัน'พอถึงที่หมายแท้กซี่ก้ชี้ให้เทอดูตึกพร้อมบอกว่าเลขที่ห้องเทอต้องไปถามหาเองและบอกราคาค่าโดยสาร เทอจ่ายเงินและกล่าวขอบคุณแท็กซี่ พร้อมหอบกระเป๋า2ใบใหญ่เดินไปที่ตึกเทอเดินไปใต้ตึกมีร้านค้าอยู่จึงเดินเข้าไปถามหาหัอง402 คนขายบอกว่าเทอต้องขึ้นไปชั้น4และดูเลขที่ห้องจากหน้าห้องเอา เทอกล่าวขอบคุณพร้อมกับเดินแบกกระเป๋ากำลังจะเดินไปขึ้นบันไดเพราะเทอไม่กล้าขึ้นลิฟท์ ขาเทอต้องหยุดชะงักเพราะเทอได้ยินเสียงคุ้นหู "พิ้ง!! มีเหตุผลหน่อยได้ไหม ขมิ้นเป็นน้องเรานะ" "แต่ไม่ใช่น้องแท้ๆคนละพ่อคนละแม่ ตอนเรียนอยู่เราก้ยอมให้ละนะ ตอนนี้จะมาอยู่ด้วยกันอีก นายจะให้เรายอมหรอ" "แค่ให้มาอยู่ชั่วคราวพอน้องสอบติดเราจะหาหอให้น้องใหม่" "นนท์เราไม่ใช่แม่พระนะขมิ้นอายุ18แล้วแถมหน้าตาก้ดีเกิดวันไหนนายรู้สึกเกินกว่าน้องเราจะทำยังไง" "ทำไมหึงไม่เข้าเรื่องเลยมานี่มาเด็กดี" ชานนท์พูดพร้อมดึงพิ้งเข้ามากอด ทั้งสองสบตากัน "ก็เรารักนายนี่ นายจะไม่ให้เราหึงได้ยัง...อุ๊ปส์!! อื้อ..นนท์" ยังไม่ทันพูดจบ นนท์ก้ก้มลงจูบพิ้ง โดยไม่สังเกตดูเลยว่ามีอีก1คนยืนมองอยู่ ขมิ้นยืนค้างอยู่ตรงนั้นเจ็บแปร๊บที่หน้าอกกระบอกตาร้อนผ่าว เทอก้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ยังไม่ทันได้พูดอะไรขาเทอก้พาเทอวิ่งออกมาจากตรงนั้น วิ่งมาได้สักพักขาเทอก้หยุดยืนอยู่ในซอกมุมหนึ่งของแฟลตเก่า ยังไม่ทันได้คิดอะไรออก ฟรึ่บ!!!! (เสียงกระชากกระเป๋า) วัยรุ่นผอมดำคนหนึ่งวิ่งมากระชากกระเป๋าเทอและวิ่งหนีไปเทอวิ่งตามจนสุดกำลัง.... ย้อนกลับมาปัจจุบัน ขมิ้นนั่งร้องไห้แข่งกับสายฝนที่โปรยปราย ในกระเป๋าใบนั้นมีเงินที่แม่เทอเก็บไว้ให้สำหรับเรียน ถึงแม้ลุงนัทจะดูแลเทออย่างดีแต่เธอก็ปฏิเสธที่จะรับความช่วยเหลือเป็นเงินเพื่อจะได้ไม่รบกวนลุงนัทมากเกินไป เทอคิดว่าถ้าสอบติดเทอจะกู้เงินเรียนและใช้เงินของแม่อย่างมัธยัสถ์พร้อมกับหางานพิเศษทำไปด้วยแต่ความฝันของเทอดูจะริบหรี่เสียแล้วเมื่อมาเจอโจรกระชากกระเป๋าที่ไปแล้วไปลับ พี่ชายที่เทอรักก้มีคนรักข้างกายที่ไม่อยากให้เทอไปเกี่ยวข้องด้วย ขมิ้นร้องไห้แข่งกับฝนจนฝนหยุด เทอตัดสินใจเดินกลับไปเอาสัมภาระที่ทิ้งไว้เพื่อหาทางกลับบ้านโชคดีในกระเป๋ามีเงินของลุงนัทยัดเอาไว้เทอเห็นแล้วแต่เทอรู้ว่าถ้าเอาคืนลุงนัทต้องหาทางให้เทออีกเทอตั้งใจจะไม่ใช้และจะเอากลับไปคืนหลังจากหางานได้แล้วในที่สุดเทอก้ต้องใช้มันสินะ ขมิ้นคิดในใจ .... ถัดมาที่นนท์ นนท์มาถึงท่ารถช้ากว่าที่นัดขมิ้นไว้พอมาถึงก้ไม่เจอขมันโทรเท่าไหร่ก้ไม่ติดหาจนทั่วสถานีก้ไม่เจอน้อง กริ๊งงงงงงง!!! (เสียงโทรศัพท์) "ครับพ่อ" "ฮัลโหล ไอ่นนท์เจอกับน้องยังไม่เห็นโทรมาบอกพ่อ" "เอ่อ... พ่อครับ ผมมาช้ากว่าที่กำหนดมาถึงหาน้องไม่เจอน้องหายไปครับ" "ห๊าาาา!!! หายไป หายไปไหน โทรหาน้องรึยัง" "โทรแล้วครับน้องปิดเครื่อง" "ไปแจ้งตำรวจให้ช่วยหาเลยพ่อจะลงไปกรุงเทพเดี๋ยวนี้ หาน้องไม่เจอพ่อเอาตายแน่ ไปๆหาเดี๋ยวนี้" ลุงนัทร้อนใจตัดสินใจจะลงกรุงเทพแต่เนื่องจากมืดแล้วลูกน้องจึงมาช่วยกันห้ามไม่ให้ไปรอให้เช้าก่อน ด้วยกลัวว่าลุงนัทจะเกิดอุบัติเหตุ ให้รอข่าวจากนนท์ก่อน ... ขมิ้นกลับมาที่หอพักของนนท์เพื่อมาเอาของ เทอเดินคอตกกลับมาเนื้อตัวเปียกปอน แม่ค้าใต้หอเห็นเทอจึงเข้ามาถาม "อ้าวน้อง ไปตากฝนเล่นทำไมเจอห้อง402รึป่าว ไปๆเดี๋ยวพี่ขึ้นไปช่วยหา" ขมิ้นเงยหน้ามองเทอพร้อมหยดน้ำตาพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะหนูจะกลับบ้านแล้ว" แม่ค้าทำหน้างงๆพร้อมกับกล่าวว่า "อ้าวหรอบ้านอยู่ที่ไหนล่ะ ตัวเปียกแบบนี้เข้าไปเปลี่ยนผ