ทำไมไม่ชอบคนที่เขารอเราแต่ดันชอบคนที่ทำให้เราพยายาม

เป็นคนที่ใครๆก็เข้าหาได้ง่ายๆ คุยได้ง่ายๆ แค่ช่วงแรกๆ พอหลังๆจะเริ่มส้รางกำแพงให้ตัวเอง ถ้ายิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีใจให้ ในขณะที่เราคุยกันไม่นาน ตัวเองก็จะรู้สึกไม่อยากคุยกันแล้ว กำแพงก็ก่อสูงขึ้น ในทางกลับกัน ใครที่ปกปิดตัวเองหรือความรู้สึกเขานานๆ เรากับสนใจและอยากรู้จักเขามากๆ และเป็นอะไรที่ทรมาณตัวเองมากๆเช่นกัน ทั้งๆที่คนที่อยากคุยกับเราโดยที่ไม่ต้องพยยามอะไรก็มีอยู่แล้วแต่เรากลับไม่ชอบเขาเลย มีใครเป็น หรือรู้สึกแบบนี้บ้างมั้ยคะ มีวิธีจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ขอบคุณมากๆค่ะ