กระทู้นี้ตั้งขึ้นมาเพื่อระบายและอยากให้เหล่าเพื่อนๆในพันทิปแนะนะวิธีการจัดการกับสิ่งทีมันเกิดขึ้นยังไงดี
ขอเล่าเรื่องเลยแล้วกันนะค่ะ ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้อายุยี่สิบกว่าๆๆ จะมีญาติคนหนึ่งที่มาคลุกคลี่กับชีวิตของเรา เขามักจะอยู่กับแม่เราเป็นส่วนใหญ่ นั่นก็ทำให้เราต้องใกล้ชิดเขาไปด้วย เราโดนญาติคนนี้ทำร้ายจิตใจมาตั้งแต่เด็กจนโต เขาชอบวิจารณ์เราต่างๆนาๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา การใช้ชีวิต ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ขอยกตัวอย่างคร่าวๆละกัน เช่น
เหตุการณ์ที่ 1 ญาติๆที่อยู่ตจว.มาเยี่ยมบ้านเรา พอญาติๆเขาถามถึงชีวิตเรา โดยส่วนใหญ่จะเป็นการถามเรื่องเรียน แต่ญาติคนนั้นก็พูดดักขึ้นมาว่า เพื่อนคนอื่นเขาไปรร.มีฟงมีแฟนกันหมดแล้ว แต่เรายังไม่มีเหมือนเพื่อนเขามั่ง ญาติตจว.จึงพูดว่าเดี๋ยวมันมาเองแระไม่ต้องรีบ เจ๊แกก็หัวเราะ แล้วพูดว่าคงจะมีหรอกนะ สิวเขรอะขนาดนี้ ทุกคนหันมามองเรา เราอายมากตอนนั้น ได้เพียงข่มเอาไว
เหตุการณ์ 2 ตอนเรียนมหาลัยเราเรียนกทม. ตอนกลับบ้าน เราก็ไปสวัสดีทุกคน เจ๊แกบอกว่าทำไมผอมอย่างนั้น พร้อมทำท่าท้าวสะเอว แล้วก็เดินมาจ้องหน้า พร้อมบอกว่า ก็อยู่เหมือนเดิม
เหตุการณ์ 3 ตอนเราทำงานใหม่ๆเรามายุต่างจังหวัด มาแรกๆด้วยความอยากเที่ยวเราเที่ยวกระจาย ผิวคล้ำลง แต่เราก็ไม่รุ้สึกอะไรนะ พอถึงวันกลับบ้าน นางกรูมาหาเรา แล้วบอกว่าตัวดำจัง ไหนบอกทำงานอยู่ห้องแอร์
เหตุการณ์ 4 พอทำงานได้สักระยะนานๆกลัลล้านที พอกลับบ้านนางมาหา แล้วพูดกับเราซึ่งตอนนั้นมีญาติๆคนอื่นยุด้วย นางพูดว่า ทำงานแล้วก็ยังอยู่เหมือนเดิม ในความหมายของนางคงเป็นหน้าตาเรามั้ง
นี้แค่เปนเหตุการณ์เพียงบางส่วน ยังมีอีกเยอะ เราโดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต ตอนเด็กๆทำอะไรไม่ได้มาก เพียงแค่โกรธ แล้วกลับมานอนร้องไห้ พอเริ่มโตเราไม่เถียงนะ แต่ใช้วิธีออกห่าง จะได้ไม่กระทบกระทั่ง ทุกอย่างหล่อหลอมให้เราไม่มีความมั่นใจ แม้แต่สมัยเรียนจะไปชอบใคร ยังไม่กล้าเลยคิดอยู่เพียงว่าคนแบบเราคงไม่สวยพอ จนตอนนี้เราโตพอที่จะคิดอะไรได้แล้ว แยกแยะได้แล้วว่าสิ่งใดที่ควรจะสนใจ แต่พอย้อนๆๆกลับไปปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเหตุการณ์ต่างๆในอดีตมันมีส่วนทำให้เราเป็นคนไม่มั่นใจ เราพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น พยายามจะเป็นคนที่มีความมั่นใจมีความกล้าให้มากกว่านี้ พยายามที่จะไม่สนอดีต แต่มันก็อดคิดไม่ได้
ประเด็นหนึ่งที่เรายังจัดการไม่ได้คือความแค้นตลอด10กว่าปีที่ผ่านมา เราเกลียดญาติคนนี้มากก เราภาวนาทุกครั้งเมื่อนึกถึงอดีตขอให้ หลานเขาลูกเขา ได้เจอเรื่องแย่ๆที่เขายัดเหยียดมาให้เราตลอด พอมีสติเราก็บอกตัวเองให้ปลงชาติหน้าจะได้ไม่เจอกันอีก แต่พอมันนึกหรือเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก เราอดไม่ได้ที่จะหาทางเล่นงานเขา และหากเขาล้มเราจะเหยียบเขา เหมือนที่เขาเหยียบเรา เรสควรจะจัดการปัญหาแบบนี้ยังไงนี้ ควรนิ่งหรือต้องพูดต่อสู้บ้า
จัดการกับเจ้ากรรมนายเวรที่มาในรูปแบบญาติยังไงดี
ขอเล่าเรื่องเลยแล้วกันนะค่ะ ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้อายุยี่สิบกว่าๆๆ จะมีญาติคนหนึ่งที่มาคลุกคลี่กับชีวิตของเรา เขามักจะอยู่กับแม่เราเป็นส่วนใหญ่ นั่นก็ทำให้เราต้องใกล้ชิดเขาไปด้วย เราโดนญาติคนนี้ทำร้ายจิตใจมาตั้งแต่เด็กจนโต เขาชอบวิจารณ์เราต่างๆนาๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา การใช้ชีวิต ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ขอยกตัวอย่างคร่าวๆละกัน เช่น
เหตุการณ์ที่ 1 ญาติๆที่อยู่ตจว.มาเยี่ยมบ้านเรา พอญาติๆเขาถามถึงชีวิตเรา โดยส่วนใหญ่จะเป็นการถามเรื่องเรียน แต่ญาติคนนั้นก็พูดดักขึ้นมาว่า เพื่อนคนอื่นเขาไปรร.มีฟงมีแฟนกันหมดแล้ว แต่เรายังไม่มีเหมือนเพื่อนเขามั่ง ญาติตจว.จึงพูดว่าเดี๋ยวมันมาเองแระไม่ต้องรีบ เจ๊แกก็หัวเราะ แล้วพูดว่าคงจะมีหรอกนะ สิวเขรอะขนาดนี้ ทุกคนหันมามองเรา เราอายมากตอนนั้น ได้เพียงข่มเอาไว
เหตุการณ์ 2 ตอนเรียนมหาลัยเราเรียนกทม. ตอนกลับบ้าน เราก็ไปสวัสดีทุกคน เจ๊แกบอกว่าทำไมผอมอย่างนั้น พร้อมทำท่าท้าวสะเอว แล้วก็เดินมาจ้องหน้า พร้อมบอกว่า ก็อยู่เหมือนเดิม
เหตุการณ์ 3 ตอนเราทำงานใหม่ๆเรามายุต่างจังหวัด มาแรกๆด้วยความอยากเที่ยวเราเที่ยวกระจาย ผิวคล้ำลง แต่เราก็ไม่รุ้สึกอะไรนะ พอถึงวันกลับบ้าน นางกรูมาหาเรา แล้วบอกว่าตัวดำจัง ไหนบอกทำงานอยู่ห้องแอร์
เหตุการณ์ 4 พอทำงานได้สักระยะนานๆกลัลล้านที พอกลับบ้านนางมาหา แล้วพูดกับเราซึ่งตอนนั้นมีญาติๆคนอื่นยุด้วย นางพูดว่า ทำงานแล้วก็ยังอยู่เหมือนเดิม ในความหมายของนางคงเป็นหน้าตาเรามั้ง
นี้แค่เปนเหตุการณ์เพียงบางส่วน ยังมีอีกเยอะ เราโดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต ตอนเด็กๆทำอะไรไม่ได้มาก เพียงแค่โกรธ แล้วกลับมานอนร้องไห้ พอเริ่มโตเราไม่เถียงนะ แต่ใช้วิธีออกห่าง จะได้ไม่กระทบกระทั่ง ทุกอย่างหล่อหลอมให้เราไม่มีความมั่นใจ แม้แต่สมัยเรียนจะไปชอบใคร ยังไม่กล้าเลยคิดอยู่เพียงว่าคนแบบเราคงไม่สวยพอ จนตอนนี้เราโตพอที่จะคิดอะไรได้แล้ว แยกแยะได้แล้วว่าสิ่งใดที่ควรจะสนใจ แต่พอย้อนๆๆกลับไปปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเหตุการณ์ต่างๆในอดีตมันมีส่วนทำให้เราเป็นคนไม่มั่นใจ เราพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น พยายามจะเป็นคนที่มีความมั่นใจมีความกล้าให้มากกว่านี้ พยายามที่จะไม่สนอดีต แต่มันก็อดคิดไม่ได้
ประเด็นหนึ่งที่เรายังจัดการไม่ได้คือความแค้นตลอด10กว่าปีที่ผ่านมา เราเกลียดญาติคนนี้มากก เราภาวนาทุกครั้งเมื่อนึกถึงอดีตขอให้ หลานเขาลูกเขา ได้เจอเรื่องแย่ๆที่เขายัดเหยียดมาให้เราตลอด พอมีสติเราก็บอกตัวเองให้ปลงชาติหน้าจะได้ไม่เจอกันอีก แต่พอมันนึกหรือเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก เราอดไม่ได้ที่จะหาทางเล่นงานเขา และหากเขาล้มเราจะเหยียบเขา เหมือนที่เขาเหยียบเรา เรสควรจะจัดการปัญหาแบบนี้ยังไงนี้ ควรนิ่งหรือต้องพูดต่อสู้บ้า