คิดอยู่นานมากว่าจะเอาเรื่องนี้มาเล่าดีไม๊ มันเป็นความทุกข์อย่างนึงที่เราเก็บไว้ในใจมานาน ไปเรียนหนังสือ ไปทำงานก็ไม่กล้าเล่า ไม่กล้าระบายให้ใครฟังเลย ถือซะว่านี่เป็นกระทู้ระบายของ จขคห แล้วกันนะคะ ต้องบอกก่อนว่า พ่อ ของเราเสียไปแล้วเมื่อสองสามปีก่อน คำพูดท้ายๆที่เราพูดกับพ่อคือ เกลียดพ่อ พ่อแม้ง
ทำร้ายผู้หญิง เราเสียใจนะที่พูดแบบนั้น แต่ก็ยังเกลียดท่านมากอยู่ดี
เริ่มเรื่องกันเลยนะ เรามีพี่น้องทั้งหมดสามคน รวมเราเป็นสี่ เราเป็นคนกลาง พ่อของเราเนี่ยเป็นคนที่ชอบดื่มเหล้ามาก ตอนปกติจะเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ ไม่พูดเยอะ ออกไปทำงานก็เหมือนคนปกติทั่วไป ฟังจากปากของเพื่อนพ่อ เขาเล่าว่าพ่อดูเป็นคนน่าคบหาเสียด้วยซ้ำ *แต่ ถ้าเหล้าเข้าปากเมื่อไหร่ แกจะกลายเป็นคนอีกคนนึง ในสายตาเรา เหมือนแกโดนผีสิง เหมือนกลายเป็นสัตว์ร้าย พอเมาได้ที่เมื่อไหร่จะตรงเข้าทำร้ายแม่ทุกครั้ง ชกหน้า กระชากผม จับหัวกระแทกกับกำแพง เอาปืนจ่อหัว เอามีดขู่จะฆ่า การชก การตบนี่เป็นเรื่องธรรมดาไปเลย
ครั้งหนึ่งเราอยู่ในเหตุการณ์ เราเห็นพ่อที่เมาได้ที่ตรงเข้ามาหาแม่ ตอนนั้นเรายังเด็ก แต่ก็รีบหยิบไม้บรรทัดฟุตเหล็กเข้าไปยืนขวาง คิดเอาว่านี่เป็นอาวุธที่ใช้สู้กับพ่อได้ ใจนึงเราหวังว่าพ่อจะเห็นแก่เราบ้าง จะไม่ทำร้ายแม่ให้เราเห็น แต่ไม่ใช่เลย พ่อคว้าไม้บรรทัดไปจากมือเราแล้วหักครึ่ง ผลักเราออก แล้วซัดหมัดเข้าหน้าแม่ จนหน้าแม่ไปกระแทกกับกำแพงจนฟันหัก เราร้องไห้ แต่ก็ถูกพี่ๆรั้งตัวออกมา ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพี่ๆช่วยกันห้ามพ่อ แล้วประตูห้องนอนก็ปิด
เหตุการณ์ต่อมา พ่อก็เมาอีก คราวนี้หยิบมีดมาไล่แทงแม่ แม่ เรา พี่กับน้องวิ่งหนีเข้าห้องนอน พยายามจะล็อคประตูแต่ไม่ทัน พ่อเอาเท้ายันโครมเข้ามาจนประตูพัง แล้วพ่อก็พูดออกมาคำนึง เราจำได้ไม่ลืม เขาบอกว่า"ในเมื่อแม่มึ_รักพวกมึ_มาก กูก็จะฆ่าพวกมึ_ด้วย" พี่ชายเราเข้าไปขวางแม่ทันที บอกว่าถ้าพ่อจะฆ่าก็ฆ่าเลย ตอนนั้นเรายังเด็กมาก จำได้ว่ากอดแม่ร้องไห้อย่างเดียวเลย ไม่รู้รอดตายผ่านคืนนั้นมาได้ยังไง
เนื้อตัวแม่มีแต่รอยถูกทำร้าย ฟันหัก หัวโน เราถามแม่ว่าทำไมไม่หนี ไปแจ้งความ หรือไม่ก็หย่าๆกันไปเลย แต่แม่บอกว่า ถ้าหนี ก็ต้องหนีไปให้ไกลแบบตามไม่เจอ เพราะแม่เคยหนีไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่พ่อไปตาม กลับมาคราวนั้นคือพ่อทำร้ายแม่หนักมาก อย่างที่สอง แม่บอกว่าพอพ่อทำร้ายแม่เสร็จ เมาหมดสภาพ นอนกองคอพับคอย่นกับพื้น แม่จะผลักให้ตกบันไดหรือจะทุบหัวให้ตายๆไปเลยก็ได้ แต่ไม่ทำเพราะแม่รักพ่อมาก
ตอนนั้นเราอยากหนีออกจากบ้าน ไปไหนก็ได้ ไปให้ไกล เราก็เลยมีแฟน คิดว่าจะได้ไปอยู่บ้านแฟนได้ถ้าพ่อเมาอีก พอพ่อรู้เรื่องว่าเรามีแฟน พ่อก็ด่าเรา (ห้องนอนเรากับพ่อติดกัน) แม้แต่ตอนกลางคืน พ่อก็นอนด่าเราทุกคืน คำพูดที่แกใช้กับลูกนะ "อีร่าน จะไปเป็นกะ__แล้ว อีลูกเหี้__ให้ไปเรียนหนังสือ แต่เสือ__จะไปมีผัว" เรานอนร้องไห้เกือบทุกคืน คิดว่าชาติก่อนเราไปทำอะไรเขา ทำไมเขาต้องทำแม่ ทำเราแบบนี้ นึกสงสัยว่า พอพ่อผู้มีพระคุณทำแบบนี้ได้ไม่บาปใช่ไม๊ แต่ถ้าลูกทำพ่อคือบาปหนัก ตายไปกลายเป็นเปรตแบบนี้เหรอ เรื่องบาปบุญแม้งก็ไม่ยุติธรรมแล้ว
ส่วนเหตุการณ์ที่ทำให้เราหลุดปาก ด่าพ่อออกไปคือเหตุการณ์ที่เรารู้สึกว่าหนักหนาที่สุด ตอนนั้นพ่อก็เมาอีก เมาหนักมากถึงขนาดหยิบปืนจากเซฟมาจ่อที่หัวแม่ ลากแม่เข้าไปในห้องน้ำ เรา น้อง พี่อีกสองคนตามเข้าไป เราจำได้ว่าโมโหสุดขีด พยายามจะแย่งปืนมาจากมือพ่อ แต่แกเอาปืนตบหน้าเรา คำพูดนั้นจึงออกจากปากเรา "พ่อแม้งหน้าตัวเมี__ว่ะ ทำร้ายเมีย นี่ยังทำร้ายลูกตัวเองอีก" ตอนนั้นเราคิดนะว่าตายๆไปให้จบๆเรื่อง ตายไปยังดีซะกว่าอยู่เห็นพ่อตีแม่เกือบทุกวัน แต่ครั้งนั้นโชคดีมีเพื่อนบ้านมาช่วยกันห้าม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แจ้งตำรวจ ทั้งๆที่ใจอยากให้พ่อเข้าไปนอนในคุกซักครั้ง
เราไม่เข้าใจเหตุผลของแม่ นับวันยิ่งเกลียดพ่อตัวเองแบบ อยากให้เขาตายๆไปซักที เราไม่มีความทรงจำที่ดีกับพ่อเลย ตอนปกติที่ไม่เมาแกก็ไม่ค่อยพูดกับใคร เราคิดว่าผช ที่จะทำร้าย ผญ ได้ ต้องเลวร้ายขนาดไหน แต่นี่เลวร้ายยิ่งกว่าเพราะทำร้ายลูกในไส้ของตัวเองได้. เราเกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ ตอนหลังท่านป่วย ก็มีอาการซึมลงบ้าง พี่เราตัดปัญหาด้วยการไม่ให้เงิน เพราะจะได้ไม่ต้องกินเหล้า มีครั้งนึงพ่อมาขอเงินเรา เรารู้ว่าพ่อจะเอาเงินไปกินเหล้า เราไม่ให้ แกก็ด่า เราไม่พูดกับพ่ออีกเลย จนกระทั่งท่านเสีย
พอพ่อตาย บ้านเงียบลงมาก สงบสุขขึ้นมาก ไม่มีเสียงด่า เสียงร้องไห้ ไม่มีกลิ่นเลือด แม่ยิ้มบ่อยขึ้น ลูกๆมีงานทำมีครอบครัว แต่สำหรับเรา เหมือนกับว่าชีวิตวัยเด็กจนถึงวัยรุ่นถูกฆ่าไป มันไม่สดใสเหมือนเด็กคนอื่น นึกถึงพ่อเมื่อไหร่จะมีแต่ความเสียใจ ความแค้น เราหลุดออกมาจากตรงนั้นไม่ได้
ใครที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ คิดยังไงกับชีวิตเราก็คอมเม้นได้นะคะ อยากรู้เหมือนกันว่ามีใครเจอแบบเราบ้างไม๊ แล้วควรจะคิดยังไงกับพ่อแบบนี้ แล้วเราบาปมากไม๊ที่ด่าออกไปแบบนั้น
พ่อทำร้ายแม่ เราด่าพ่อว่า “หน้าตัวเมี——” เราจะบาปไม๊
เริ่มเรื่องกันเลยนะ เรามีพี่น้องทั้งหมดสามคน รวมเราเป็นสี่ เราเป็นคนกลาง พ่อของเราเนี่ยเป็นคนที่ชอบดื่มเหล้ามาก ตอนปกติจะเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ ไม่พูดเยอะ ออกไปทำงานก็เหมือนคนปกติทั่วไป ฟังจากปากของเพื่อนพ่อ เขาเล่าว่าพ่อดูเป็นคนน่าคบหาเสียด้วยซ้ำ *แต่ ถ้าเหล้าเข้าปากเมื่อไหร่ แกจะกลายเป็นคนอีกคนนึง ในสายตาเรา เหมือนแกโดนผีสิง เหมือนกลายเป็นสัตว์ร้าย พอเมาได้ที่เมื่อไหร่จะตรงเข้าทำร้ายแม่ทุกครั้ง ชกหน้า กระชากผม จับหัวกระแทกกับกำแพง เอาปืนจ่อหัว เอามีดขู่จะฆ่า การชก การตบนี่เป็นเรื่องธรรมดาไปเลย
ครั้งหนึ่งเราอยู่ในเหตุการณ์ เราเห็นพ่อที่เมาได้ที่ตรงเข้ามาหาแม่ ตอนนั้นเรายังเด็ก แต่ก็รีบหยิบไม้บรรทัดฟุตเหล็กเข้าไปยืนขวาง คิดเอาว่านี่เป็นอาวุธที่ใช้สู้กับพ่อได้ ใจนึงเราหวังว่าพ่อจะเห็นแก่เราบ้าง จะไม่ทำร้ายแม่ให้เราเห็น แต่ไม่ใช่เลย พ่อคว้าไม้บรรทัดไปจากมือเราแล้วหักครึ่ง ผลักเราออก แล้วซัดหมัดเข้าหน้าแม่ จนหน้าแม่ไปกระแทกกับกำแพงจนฟันหัก เราร้องไห้ แต่ก็ถูกพี่ๆรั้งตัวออกมา ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพี่ๆช่วยกันห้ามพ่อ แล้วประตูห้องนอนก็ปิด
เหตุการณ์ต่อมา พ่อก็เมาอีก คราวนี้หยิบมีดมาไล่แทงแม่ แม่ เรา พี่กับน้องวิ่งหนีเข้าห้องนอน พยายามจะล็อคประตูแต่ไม่ทัน พ่อเอาเท้ายันโครมเข้ามาจนประตูพัง แล้วพ่อก็พูดออกมาคำนึง เราจำได้ไม่ลืม เขาบอกว่า"ในเมื่อแม่มึ_รักพวกมึ_มาก กูก็จะฆ่าพวกมึ_ด้วย" พี่ชายเราเข้าไปขวางแม่ทันที บอกว่าถ้าพ่อจะฆ่าก็ฆ่าเลย ตอนนั้นเรายังเด็กมาก จำได้ว่ากอดแม่ร้องไห้อย่างเดียวเลย ไม่รู้รอดตายผ่านคืนนั้นมาได้ยังไง
เนื้อตัวแม่มีแต่รอยถูกทำร้าย ฟันหัก หัวโน เราถามแม่ว่าทำไมไม่หนี ไปแจ้งความ หรือไม่ก็หย่าๆกันไปเลย แต่แม่บอกว่า ถ้าหนี ก็ต้องหนีไปให้ไกลแบบตามไม่เจอ เพราะแม่เคยหนีไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่พ่อไปตาม กลับมาคราวนั้นคือพ่อทำร้ายแม่หนักมาก อย่างที่สอง แม่บอกว่าพอพ่อทำร้ายแม่เสร็จ เมาหมดสภาพ นอนกองคอพับคอย่นกับพื้น แม่จะผลักให้ตกบันไดหรือจะทุบหัวให้ตายๆไปเลยก็ได้ แต่ไม่ทำเพราะแม่รักพ่อมาก
ตอนนั้นเราอยากหนีออกจากบ้าน ไปไหนก็ได้ ไปให้ไกล เราก็เลยมีแฟน คิดว่าจะได้ไปอยู่บ้านแฟนได้ถ้าพ่อเมาอีก พอพ่อรู้เรื่องว่าเรามีแฟน พ่อก็ด่าเรา (ห้องนอนเรากับพ่อติดกัน) แม้แต่ตอนกลางคืน พ่อก็นอนด่าเราทุกคืน คำพูดที่แกใช้กับลูกนะ "อีร่าน จะไปเป็นกะ__แล้ว อีลูกเหี้__ให้ไปเรียนหนังสือ แต่เสือ__จะไปมีผัว" เรานอนร้องไห้เกือบทุกคืน คิดว่าชาติก่อนเราไปทำอะไรเขา ทำไมเขาต้องทำแม่ ทำเราแบบนี้ นึกสงสัยว่า พอพ่อผู้มีพระคุณทำแบบนี้ได้ไม่บาปใช่ไม๊ แต่ถ้าลูกทำพ่อคือบาปหนัก ตายไปกลายเป็นเปรตแบบนี้เหรอ เรื่องบาปบุญแม้งก็ไม่ยุติธรรมแล้ว
ส่วนเหตุการณ์ที่ทำให้เราหลุดปาก ด่าพ่อออกไปคือเหตุการณ์ที่เรารู้สึกว่าหนักหนาที่สุด ตอนนั้นพ่อก็เมาอีก เมาหนักมากถึงขนาดหยิบปืนจากเซฟมาจ่อที่หัวแม่ ลากแม่เข้าไปในห้องน้ำ เรา น้อง พี่อีกสองคนตามเข้าไป เราจำได้ว่าโมโหสุดขีด พยายามจะแย่งปืนมาจากมือพ่อ แต่แกเอาปืนตบหน้าเรา คำพูดนั้นจึงออกจากปากเรา "พ่อแม้งหน้าตัวเมี__ว่ะ ทำร้ายเมีย นี่ยังทำร้ายลูกตัวเองอีก" ตอนนั้นเราคิดนะว่าตายๆไปให้จบๆเรื่อง ตายไปยังดีซะกว่าอยู่เห็นพ่อตีแม่เกือบทุกวัน แต่ครั้งนั้นโชคดีมีเพื่อนบ้านมาช่วยกันห้าม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แจ้งตำรวจ ทั้งๆที่ใจอยากให้พ่อเข้าไปนอนในคุกซักครั้ง
เราไม่เข้าใจเหตุผลของแม่ นับวันยิ่งเกลียดพ่อตัวเองแบบ อยากให้เขาตายๆไปซักที เราไม่มีความทรงจำที่ดีกับพ่อเลย ตอนปกติที่ไม่เมาแกก็ไม่ค่อยพูดกับใคร เราคิดว่าผช ที่จะทำร้าย ผญ ได้ ต้องเลวร้ายขนาดไหน แต่นี่เลวร้ายยิ่งกว่าเพราะทำร้ายลูกในไส้ของตัวเองได้. เราเกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ ตอนหลังท่านป่วย ก็มีอาการซึมลงบ้าง พี่เราตัดปัญหาด้วยการไม่ให้เงิน เพราะจะได้ไม่ต้องกินเหล้า มีครั้งนึงพ่อมาขอเงินเรา เรารู้ว่าพ่อจะเอาเงินไปกินเหล้า เราไม่ให้ แกก็ด่า เราไม่พูดกับพ่ออีกเลย จนกระทั่งท่านเสีย
พอพ่อตาย บ้านเงียบลงมาก สงบสุขขึ้นมาก ไม่มีเสียงด่า เสียงร้องไห้ ไม่มีกลิ่นเลือด แม่ยิ้มบ่อยขึ้น ลูกๆมีงานทำมีครอบครัว แต่สำหรับเรา เหมือนกับว่าชีวิตวัยเด็กจนถึงวัยรุ่นถูกฆ่าไป มันไม่สดใสเหมือนเด็กคนอื่น นึกถึงพ่อเมื่อไหร่จะมีแต่ความเสียใจ ความแค้น เราหลุดออกมาจากตรงนั้นไม่ได้
ใครที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ คิดยังไงกับชีวิตเราก็คอมเม้นได้นะคะ อยากรู้เหมือนกันว่ามีใครเจอแบบเราบ้างไม๊ แล้วควรจะคิดยังไงกับพ่อแบบนี้ แล้วเราบาปมากไม๊ที่ด่าออกไปแบบนั้น