ชีวิตคนเราสามารถอยู่คนเดียวตลอดไปได้มั้ย

งงมากๆเลยค่ะ มีใครเป็นบ้างมั่ยค่ะ เป็นเพื่อนสนิทกันแท่ๆ แต่เวลามันมีแฟน มันไม่เคยบอกเราเลย ไม่แนะนำให้เรารู้จาก แล้วจะชอบหายหน้าหายตา ในช่วงที่มันมีแฟน เพราะอะไรอะ ???

อาจจะถามได้ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่จะพยายามพิมพ์ให้ได้ความ อยากถามความเห็นทุกๆ ท่านที่รู้สึกตัวว่าตัวเองไม่นับถือศาสนาอะไร ...เมื่อเกิดความกลัวมากๆ เกิดความเศร้ามากๆ ทุกคนรอบกายไม่เหลือเลย ไม่มีใครที่พึ

คือเรามีเพื่อนสนิทที่สนิทมากๆ แล้ววันนึงเขาไปมีแฟน แล้วไปมีอะไรกัน จากที่เขาเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องนี้เลย เขาเล่าให้เราฟังหมดทุกอย่าง แต่เรากลับรู้สึกเครียดจนไม่อยากทำอะไรเลยในเรื่องที่เขาเล่า อันนี้ควร

ที่จริงนางต้องร้องให้ฟูมฟายเหมือนจะขาดใจมากกว่านี้ แสดงอารมณ์ได้เศร้าโศกกว่านี้ แม่สามีที่เป็นที่พึ่งอันเดียวก็เสียไป สามีก็ไม่รัก ยังต้องมาสูญเสียลูกอันเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายก็ไปอีก ไรวินก็ไม่ให้ผ่

ในวันที่พ่อแม่แยกทางกัน ไม่ได้จบกันด้วยดี  ในวันที่พี่น้องเป็นคนที่พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย  ในวันที่ญาติสนิทมิตรสหายไม่มีความจริงใจให้เราเลยซักนิด ในวันที่เรามีปัญหาถาโถมเข้ามา  ในวันที่เร

เราเป็นผู้หญิงที่ยืนหยัดที่จะโสดไปเรื่อยๆ ดีกว่าเจ็บ เสียตัว เสียใจ ....................แต่ก็ไม่เว้นที่คนได้ใจเราไป เราไม่ได้ชอบใครง่ายดาย แต่มีผู้ชาย1คน มาในช่วงที่เราแย่ที่สุด ซึ้งมันเป็นเวลาและยะส

คือเรามีเพื่อน(ผญ.)อยู่คนนึงค่ะ อยู่แก๊งเดียวกัน ก็ค่อนข้างสนิทกันนะคะ แล้วนางก็มีแฟน ก่อนที่นางกับแฟนจะคบกัน เราก็รู้จักกับแฟนนางมาก่อนด้วยนะคะ ตอนนั้นก็คุยกับแฟนนางมาตลอด ก็แอบชอบก่อนที่เขาจะคบกันแ

ทุกคนคิดว่าไงคะ มีแฟนกับไม่มีแฟน อันไหนดีกว่ากัน สำหรับเรา การมีแฟนมันก็ดีนะคะแต่บางครั้งก็ล้ำเส้นเกินไป หรือเป็นเพราะเราไม่ชอบเขารึเปล่า? แล้วก็ไม่เข้าใจด้วยทำไมต้องมาหย