...มันเป็นเรื่องของเพื่อนรุ่นพี่เราค่ะ เรียนด้วยกัน เค้าก็ใช้เงินลักษณะนี้มาแต่ไหนแต่ไร เค้าเรียนจบก่อนไปทำงานก็ยังมายืมเงินเราซึ่งยังต้องกู้เงินเรียน จำนวนแค่หลักร้อยแต่ทวงยันกันเป็นปีๆ แต่ตอนนั้น ด้วยวัยเรียนก็อาจจะพอเข้าใจได้ว่ายังไม่รู้จักใช้เงิน เราก็เคยใช้เงินฟุ่มเฟือยเหมือนกัน ตามประสาวัยรุ่นค่ะ...
...แต่ตอนนี้ เรา 30 แล้วค่ะ มีลูกมีภาระ แม่ไม่มีรายได้ เราเป็นเสาหลักของบ้าน ก็เริ่มรู้จักการที่จะเก็บเงินมากขึ้น ก็มีบ้างที่บางครั้ง กินเที่ยวช๊อป ก็หลุดๆเกินเงินเดือน ไปบ้าง เล่นหวยบ้างตามประสามนุษย์เงินเดือนทั่วไป แต่เราไม่สร้างหนี้เยอะแบบนี้ค่ะ ยอมรับหยิบยืมไปบ้าง คืน
ตรงเวลา ทุกครั้ง
ไม่ทุกเดือน มีเงินเก็บนะคะ แยกเอาไว้ส่วนนึง ไม่มีบัตรเพราะติดแบล็คลิส ไม่ได้มีเพื่อนหรือสังคมอะไรกับใครที่ไหน เลยไม่มีปัญหาเรื่องยืมเงิน แต่เพื่อนคนนี้ เป็นยังไงจนวันนี้ ผ่านมา 10 ปี ก็ยังคือเดิม ลูกคนโตก็อยู่พ่อของลูกเค้าก็ไม่ได้ส่งเสียอะไร คนเล็กก็ฝากให้พ่อตัวเองเลี้ยง เค้าว่าก็ส่งให้พ่อบ้างเดือนละ 2 พัน ออกมาเช่าห้องต่างหาก เค้าทำงานโรงงานค่ะ เปลี่ยนงานเป็นว่าเล่น ไม่ทนงาน...
...ตอนเราเดือดร้อนเค้าก็ไปหากู้เสียดอกมาให้ เราก็จ่ายตรงตลอด วันที่เรามี เราก็ให้ยืมไปบ้าง เราก็คิดๆว่า ไม่เป็นไร ถึงจะไม่ใช่เงินเค้า แต่ก็มีน้ำใจที่จะหาเงินมาให้เรา เราได้คืนทุกครั้งค่ะ
แต่ไม่ตรงเวลา เราให้ยืมเงินก้อนนึง เราบอกว่าให้ผ่อนเดือน ละ500 ก็จ่ายบ้างไม่จ่ายบ้าง จนเหลือแค่ไม่กี่พัน เราก็เห็นว่ามีปัญหา เช่น ย้ายที่อยู่ เริ่มงานใหม่ เราเลยไม่อยากทวง จนล่วงเลยมาเป็นปี ก็มีมายืมอีกแต่ก็คืนแบบเดิม และชอบชวนเที่ยว นู่นนี่นั่น เคยเอ่ยปากไปว่า ถ้าเก็บตังที่ยังค้างอยู่ได้ ก็จะไปนะ ก็เออๆ รับปากไป...
...ล่าสุดคือ ยืมถี่มาก จนรู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่ค่ะ หนี้เก่าไม่ใช้จะสร้างหนี้ใหม่เพิ่ม 3พันบ้าง เราว่าไม่มี อีกวัน พันนึงบ้าง อีกวัน ยืม100นึง เอาไปเติมเงิน เรา งง ว่า ไม่มีเงินแม้กระทั่งเติมโทรศัพท์เลยหรอ...
...เราโอนกลับไปให้ 100 บาท คือ ค่าดอกที่เค้าให้มา เราบอกไปตรงๆว่า
ใช้หนี้เก่าให้หมดก่อนเถอะ ถ้าจะยืมใหม่ค่อยว่ากัน เราว่ายังเหลือ เท่านี้นะ ไม่มีให้ยืมแล้วนะต้องเก็บตังให้ลูก...
...เค้าเคยยอมรับค่ะว่า เค้ามีหนี้ ที่โรงงาน เป็นแสน จนกลับบ้านไม่ได้มาเป็นปี
เราถามแล้วนะคะว่าเอาเงินไปใช้อะไรขนาดนี้ ได้แต่บอกว่า ก็เอาไปใช้นู้นนี่นั่น แหละ ...
...เค้าพูดแค่นี้ค่ะ เรารู้ค่ะว่าเค้าพูดไม่หมด ถ้าถามว่าทำไมเราไม่เลิกคบกับเพื่อนคนนี้ ก็เพราะ เวลาเรามีอะไร ทุกข์ใจอะไร เราคุยกันได้ค่ะ ตามประสาผู้หญิง เราไม่มีที่ปรึกษาค่ะ เราร้องไห้กับเพื่อนคนนี้ได้ค่ะ แต่ยกเว้นเรื่องเงินที่คงจะคุยไม่ได้...
สงสัยคนที่มีหนี้ เยอะเป็นแสนๆ แต่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เค้าเอาไปใช้อะไรกันคะ
...แต่ตอนนี้ เรา 30 แล้วค่ะ มีลูกมีภาระ แม่ไม่มีรายได้ เราเป็นเสาหลักของบ้าน ก็เริ่มรู้จักการที่จะเก็บเงินมากขึ้น ก็มีบ้างที่บางครั้ง กินเที่ยวช๊อป ก็หลุดๆเกินเงินเดือน ไปบ้าง เล่นหวยบ้างตามประสามนุษย์เงินเดือนทั่วไป แต่เราไม่สร้างหนี้เยอะแบบนี้ค่ะ ยอมรับหยิบยืมไปบ้าง คืน ตรงเวลา ทุกครั้ง ไม่ทุกเดือน มีเงินเก็บนะคะ แยกเอาไว้ส่วนนึง ไม่มีบัตรเพราะติดแบล็คลิส ไม่ได้มีเพื่อนหรือสังคมอะไรกับใครที่ไหน เลยไม่มีปัญหาเรื่องยืมเงิน แต่เพื่อนคนนี้ เป็นยังไงจนวันนี้ ผ่านมา 10 ปี ก็ยังคือเดิม ลูกคนโตก็อยู่พ่อของลูกเค้าก็ไม่ได้ส่งเสียอะไร คนเล็กก็ฝากให้พ่อตัวเองเลี้ยง เค้าว่าก็ส่งให้พ่อบ้างเดือนละ 2 พัน ออกมาเช่าห้องต่างหาก เค้าทำงานโรงงานค่ะ เปลี่ยนงานเป็นว่าเล่น ไม่ทนงาน...
...ตอนเราเดือดร้อนเค้าก็ไปหากู้เสียดอกมาให้ เราก็จ่ายตรงตลอด วันที่เรามี เราก็ให้ยืมไปบ้าง เราก็คิดๆว่า ไม่เป็นไร ถึงจะไม่ใช่เงินเค้า แต่ก็มีน้ำใจที่จะหาเงินมาให้เรา เราได้คืนทุกครั้งค่ะ แต่ไม่ตรงเวลา เราให้ยืมเงินก้อนนึง เราบอกว่าให้ผ่อนเดือน ละ500 ก็จ่ายบ้างไม่จ่ายบ้าง จนเหลือแค่ไม่กี่พัน เราก็เห็นว่ามีปัญหา เช่น ย้ายที่อยู่ เริ่มงานใหม่ เราเลยไม่อยากทวง จนล่วงเลยมาเป็นปี ก็มีมายืมอีกแต่ก็คืนแบบเดิม และชอบชวนเที่ยว นู่นนี่นั่น เคยเอ่ยปากไปว่า ถ้าเก็บตังที่ยังค้างอยู่ได้ ก็จะไปนะ ก็เออๆ รับปากไป...
...ล่าสุดคือ ยืมถี่มาก จนรู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่ค่ะ หนี้เก่าไม่ใช้จะสร้างหนี้ใหม่เพิ่ม 3พันบ้าง เราว่าไม่มี อีกวัน พันนึงบ้าง อีกวัน ยืม100นึง เอาไปเติมเงิน เรา งง ว่า ไม่มีเงินแม้กระทั่งเติมโทรศัพท์เลยหรอ...
...เราโอนกลับไปให้ 100 บาท คือ ค่าดอกที่เค้าให้มา เราบอกไปตรงๆว่า ใช้หนี้เก่าให้หมดก่อนเถอะ ถ้าจะยืมใหม่ค่อยว่ากัน เราว่ายังเหลือ เท่านี้นะ ไม่มีให้ยืมแล้วนะต้องเก็บตังให้ลูก...
...เค้าเคยยอมรับค่ะว่า เค้ามีหนี้ ที่โรงงาน เป็นแสน จนกลับบ้านไม่ได้มาเป็นปี เราถามแล้วนะคะว่าเอาเงินไปใช้อะไรขนาดนี้ ได้แต่บอกว่า ก็เอาไปใช้นู้นนี่นั่น แหละ ...
...เค้าพูดแค่นี้ค่ะ เรารู้ค่ะว่าเค้าพูดไม่หมด ถ้าถามว่าทำไมเราไม่เลิกคบกับเพื่อนคนนี้ ก็เพราะ เวลาเรามีอะไร ทุกข์ใจอะไร เราคุยกันได้ค่ะ ตามประสาผู้หญิง เราไม่มีที่ปรึกษาค่ะ เราร้องไห้กับเพื่อนคนนี้ได้ค่ะ แต่ยกเว้นเรื่องเงินที่คงจะคุยไม่ได้...