เกลียดแม่แต่พูดกับใครไม่ได้

พ่อแม่ผมแยกทางกันตั้งแต่ผมยังเด็กโดยผมอยู่กับญาติทางแม่ แม่ผมไปทำงานที่ฮ่องกงฐานะจัดว่าดี แม่ผมชอบพูดว่าที่ต้องไปทำงานเพื่อครอบครัวเพื่อลูก แต่แม่ก็ทิ้งพ่อแล้วไปมีครอบครัวใหม่ กว่าผมจะเจอแม่ผมก็6-7ขวบ ผมไม่มีความผูกพันกับแม่ แม่ไม่เคยกอดไม่เคยหอมไม่เคยแสดงความรัก แม่ผมชอบช่วยเหลือญาติพี่น้องของแม่ทุกคนหวังผึ่งแม่หมด แม่เงินก็ไปช่วยแต่ทางญาติ แต่เลี้ยงผมแบบตามมีตามเกิดอยู่กับป้า โดยแม่ชอบอวดชาวบ้านว่าอะไรที่เป็นของแม่ก็คือของผม แต่ผมก็ไม่เคยได้อะไรจากแม่เลย แม้กระทั้งรถก็ยังไม่ไห้ไช้ แต่กับพวกน้าอะไรก็ได้อยากทำอะไรก็ช่วย ผมคิดว่ผมเหมือนโดนแย่งทุกอยางไป แต่บางทีผมก็มาคิดว่าแม่นั้นแหละที่ไม่ได้ไห้ความสำคัญ ผมกับแม่ไม่สนิดกันเลย แล้วผมคิดว่าแม่ไม่ได้รักผมเหมื่อนลูก ผมคิดว่านะคนเราครอดลูกออกมาแล้วควรรับผิดชอบบ้างไห้อะไรนิดหน่อยก็คิดเล็กคิดน้อยคนเป็นแม่ไม่น่าคิดยิบย่อยกับลูก ปัจจุบันผมโดนไล่ออกจากบ้านเพราะไปทะเลาะกับน้าแม่ผังทางน้าฝ่ายเดี่ยว ตั้งแต่ออกบ้านมาไม่เคยไประบายความในใจกับใครเลยกลัวเขาหาว่าเลวผมอยู่ในสังคมที่ลูกพูดไม่ได้ แต่ผมก็รู้นะอะไรควรอะไรไม่ควร ผมมีสติ มีสามัญสำนึกพอที่จะไม่ตอบโต้ทั้งที่โดนกระทำ ทุกคนในครอบครัวชอบพูดกับแม่ว่ารักผมเป็นห่วงผม แต่ตั้งแต่ผมออกจากบ้านมาก็ไม่มีใครติดต่อผมสักคน ผมคิดว่าผมจะไม่กลับไปที่บ้านแล้ว ตอนนี้ชีวิตผมเหลื่อแค่แม่คนเดียว พ่อผมก็ตายแล้ว ตัวผมเองก็ป่วยเป็นโรคหัวใจแต่ยังแข็งแรงดีอยู่ทุกคนในบ้านก็รู้ว่าผมป่วย ผมเห็นน้ำใจคนในบ้านแล้วตอนนี้