แอบชอบแต่ไม่สมหวัง???

เอาจริงๆเราเป็นคนนึงที่จะไม่ค่อยแอบชอบใครก่อน ช่วงที่ผ่านมาความรักเราก็ดีมากๆ แต่สุดท้ายเราก็ต้องจบความสัมพันธ์กับคนๆนั้นอยู่ดี แต่ช่วงหลังๆมานี้เราแอบชอบรุ่นน้องคนนึงค่ะ เป็นรุ่นน้องม.3 ที่จริงไม่ได้ตั้งใจชอบน้องเค้าด้วยซ้ำ เราเจอน้องเค้าในเฟส แต่อยู่โรงเรียนเดียวกันนะคะ คือเราไม่เคยเห็นน้องคนนี้ในโรงเรียนมาก่อนเลย คือไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีน้องคนนี้ในโรงเรียน เราก็แคปเฟสนี้ส่งให้ในกลุ่มเพื่อนๆดูค่ะ แล้วก็ถามว่าเคยเจอรุ่นน้องคนนี้ไหม ทำไมเราไม่คุ้นเลย เพื่อนๆก็บอกว่าเจอบ่อยนะน้องคนนี้ เราก็ไม่อะไรมากค่ะเลยลองแอดไป น้องเค้าก็รับปกตินะคะ แล้วบังเอิญมันมีไอจีน้องด้วย เราก็เลยกดฟอลไปเช่นเดียวกันค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้อะไรมาก ก็คือปล่อยน้องเค้าผ่านๆไป แล้วอยู่ๆวันนึงกลับมาจากโรงเรียน เราก็อาบน้ำก่อนเลยเป็นอันดับแรก แล้วก็ว่าจะมานั่งทำการบ้าน เราเลยแอบจับโทรศัพท์ก่อน น้องคนนี้เค้าก็ลงสตอรี่ค่ะ น้องลงสตอรี่แมวของน้อง ซึ่งแมวน้องน่ารักมากๆ เราก็กะจะรีพลายสตอรี่น้องเค้าไปแล้ว แต่คิดอีกทีก็แบบ กลัวไม่มีเรื่องชวนน้องเค้าคุย เลยไม่รีพลายดีกว่า แต่ตอนนั้นผีเข้าหรืออะไรไม่รู้นะคะ คือเรากดทักน้องเค้าไปในเฟส เริ่มแรกเราก็ส่งสติ๊กเกอร์ไปค่ะ น้องก็คงงงๆ แล้วก็ถามเราว่ามีอะไรรึเปล่า เราก็ตอบไปตรงๆเลยค่ะว่าไม่มี ทักแค่อยากคุยเฉยๆ หลังจากนั้นเราก็ได้คุยกับน้องเค้ามาเรื่อยๆ คือน้องเค้าดีมากนะคะ ทำให้เรายิ้มได้ในช่วงหนึ่งของตอนนั้นเลย เราเคยคุยเรื่องความรู้สึกกับน้องเค้าไปนะคะ แต่จริงๆคือน้องเค้าไม่ได้รู้สึกกับเรามากขนาดนั้น มันก็ทำให้เราเฟลไปนิดนึงค่ะ แต่การกระทำน้องคือเหมือนน้องรู้สึกกับเรามากกว่านั้น แต่บางทีอาจจะเป็นเรามากกว่าที่คิดไปเอง ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกของเรากับน้องก็จบลงค่ะ เพียงแค่เดือนกว่าๆเท่านั้นที่เราได้คุยกัน น้องเป็นคนตัดความสัมพันธ์นี้ค่ะ น้องให้เหตุผลว่าน้องอยู่คนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว น้องยังไม่ต้องการใครเข้ามาเติมเต็มเพราะน้องไม่ได้ขาดส่วนนั้น เราก็เลิกคุยกันได้วันเดียว เราก็ต้องเจอน้องที่โรงเรียนอยู่ คือเราไม่เลือกที่จะหลบน้องนะคะ แค่ตอนเจอแล้วรู้สึกแปลกๆ วันนั้นเรากลับจากโรงเรียนเกือบสามทุ่มได้ค่ะ เพราะต้องทำงานที่ห้องคอม น้องเค้าเป็นนักบอลค่ะ ที่ซ้อมบ้างไม่ซ้อมบ้าง เราก็คิดว่าน้องคงไม่ซ้อมจนอยู่ดึกขนาดนี้หรอก เราก็เดินออกจากโรงเรียนปกติ แล้วก็เจอน้องที่หน้าโรงเรียน คือตอนนั้นเราก็สตั้นนะคะ แบบทำอะไรไม่ถูก เลยเลือกที่จะเดินไปนั่งข้างๆน้อง เราสองคนก็เงียบใส่กัน มันอึนๆแบบบอกไม่ถูก เราเลยเปิดบทสนทนาไปว่า ไม่อยากกลับมาคุยกันจริงๆหรอ น้องก็ตอบเราว่า มันก็ได้ แต่สุดท้ายยังไงมันก็แค่พี่น้อง ยอมรับเลยว่าตอนนั้นมันก็จุกเหมือนกันนะคะ ชาไปทั้งตัวเลย เราสองคนเลยแยกจากกันแค่นั้นค่ะ ทุกวันนี้ก็ยังคอยห่วงใยน้องเค้าอยู่นะคะ รู้สึกพยายามจะตัดยังไงก็ตัดไม่ขาด ปีนี้น้องก็ม.3แล้ว คงได้แยกย้ายกันไปเติบโตจริงๆ ~