สวัสดีค่ะ เราขอตั้งกระทู้นี้แบบถามปัญหานะคะ คือ
ตอนนี้เราศึกษาอยู่ ม.3 และ ม.4 เป็นปีที่ต้องเลือกสายเราได้เข้าสาย วิท-คณิต เตรียมวิศวะ และในห้องรวมเรามี ผู้หญิงเพียง 10 คน และผู้ชายอีก 34 คน คือเพื่อนเราได้เข้าสาย ศิลป์-คำนวน แล้วได้อยู่ห้องเดียวกันหมดเลย และตอนนี้เราหวังว่าเราไม่ได้คิดไปเอง คือเพื่อนเราตอบเราช้ากว่าเดิมแถมมีอะไรเค้าก็ไปเที่ยวด้วยกันปกติเราจะไปด้วยกัน 3 คน เราก็แค่หวังว่าเราคงคิดไปเองว่า เพื่อนเราตีตัวออกห่างจากเรา และในห้อง วิท-คณิต ที่เราอยู่เนี่ยพวกเขา มีเพื่อนกันเป็นกลุ่มอยู่แล้ว เราไม่รู้จะจะเริ่มต้องเริ่มต้น เข้าหาคนอื่นยังไง เพราะเราเป็นคนที่มีกำแพงหนามากๆ พลายามพังแล้ว แต่ด้วยปัญหาตอนประถมหลายๆ อย่างคือตอน ม.ต้น ถ้าไม่มีใครทักเรา เราก็คงกินข้าวบนห้องคนเดียว หรือทำอะไรคนเดียว คือเราเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวด้วย ก็รู้ว่าอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้เราตาย แต่เราแค่รู้สึกว่า ไม่มีความหมั่นใจ หรือแสดงออกหหลายๆ อย่าง อยู่สึกเหงา รู้สึกไม่อยากเดินไปข้างหน้า คือไม่ใช่ว่าเราไม่อยากมีอนาคตที่ดีนะ แต่หันไปทางไหนมันกลับมดหมน เราก็เริ่มเครียดมันคงเป็นเรื่องปกติ เพราะถึงขนาดเอามาเล่าลงกระทู้ เพราะเรื่องนี้เราไม่รู้จะปรึกษา ใครจริง คือเราก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยจะว่าเราก็ได้นะ คือ แค่ชีวิตตัวเองยังไม่รู้จะเดินหน้าต่อยังไงเลย ใครเข้าใจความรู้สึกพวกนี้หรือยังไงก็สามารถบอกได้นะคะ
ปล.ถ้ากระทู้นี้มีคำผิดเยอะขอโทษนะคะคือเราไม่แข็งภาษาไทยจริงๆ (คนไทยแท้)
ปัญหาเรื่องเพื่อน ม.ปลาย และหลายๆ อย่าง
ตอนนี้เราศึกษาอยู่ ม.3 และ ม.4 เป็นปีที่ต้องเลือกสายเราได้เข้าสาย วิท-คณิต เตรียมวิศวะ และในห้องรวมเรามี ผู้หญิงเพียง 10 คน และผู้ชายอีก 34 คน คือเพื่อนเราได้เข้าสาย ศิลป์-คำนวน แล้วได้อยู่ห้องเดียวกันหมดเลย และตอนนี้เราหวังว่าเราไม่ได้คิดไปเอง คือเพื่อนเราตอบเราช้ากว่าเดิมแถมมีอะไรเค้าก็ไปเที่ยวด้วยกันปกติเราจะไปด้วยกัน 3 คน เราก็แค่หวังว่าเราคงคิดไปเองว่า เพื่อนเราตีตัวออกห่างจากเรา และในห้อง วิท-คณิต ที่เราอยู่เนี่ยพวกเขา มีเพื่อนกันเป็นกลุ่มอยู่แล้ว เราไม่รู้จะจะเริ่มต้องเริ่มต้น เข้าหาคนอื่นยังไง เพราะเราเป็นคนที่มีกำแพงหนามากๆ พลายามพังแล้ว แต่ด้วยปัญหาตอนประถมหลายๆ อย่างคือตอน ม.ต้น ถ้าไม่มีใครทักเรา เราก็คงกินข้าวบนห้องคนเดียว หรือทำอะไรคนเดียว คือเราเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวด้วย ก็รู้ว่าอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้เราตาย แต่เราแค่รู้สึกว่า ไม่มีความหมั่นใจ หรือแสดงออกหหลายๆ อย่าง อยู่สึกเหงา รู้สึกไม่อยากเดินไปข้างหน้า คือไม่ใช่ว่าเราไม่อยากมีอนาคตที่ดีนะ แต่หันไปทางไหนมันกลับมดหมน เราก็เริ่มเครียดมันคงเป็นเรื่องปกติ เพราะถึงขนาดเอามาเล่าลงกระทู้ เพราะเรื่องนี้เราไม่รู้จะปรึกษา ใครจริง คือเราก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยจะว่าเราก็ได้นะ คือ แค่ชีวิตตัวเองยังไม่รู้จะเดินหน้าต่อยังไงเลย ใครเข้าใจความรู้สึกพวกนี้หรือยังไงก็สามารถบอกได้นะคะ
ปล.ถ้ากระทู้นี้มีคำผิดเยอะขอโทษนะคะคือเราไม่แข็งภาษาไทยจริงๆ (คนไทยแท้)