งานที่ว่าเป็นธุรกิจร้านอาหารของพ่อและแม่ เราช่วยที่ร้านตั้งแต่เด็กๆ สมัยเรียนการบ้านไม่ค่อยได้ทำ เพราะที่ร้านจะยุ่งมาก คนเยอะแทบไม่มีเวลา พอเข้ามหาลัยกว่าจะได้ทำงานส่งอาจาร ก็ ตี 1 นอนเกือบสว่างบ้าง นอน2-3 ชม.บ้าง เลิกเรียนก็กลับมาช่วยงานที่บ้านต่อทุกวัน ร่างกายแทบไม่ไหวแต่ก็ผ่านอุปสรรคมาได้จนเรียนจบ ปัจจุบันทำงานมีรายได้เป็นของตัวเอง แบ่งให้ทางบ้านส่วนหนึ่ง เข้างาน ออกจากบ้าน 8 โมง เลิกงานกลับถึงบ้าน 2 ทุ่ม ก็ต้องไปช่วยที่ร้านต่อ เพราะไม่มีคนช่วย ลูกจ้างไม่มีเพราะไม่ถูกใจแม่บ้าง ทำงานไม่เข้าตาแม่ก็จะให้ออก แต่ปัญหาคือ เราเหนื่อยมาก เพราะก็ไม่อยากปล่อยให้พ่อและแม่ทำกันแค่2คน ยิ่งรู้ว่างานที่ร้านหนัก เราก็ไม่กล้าจะปล่อยไว้ เลยต้องทำมาแบบนี้ตลอด บางวันเหนื่อยจนน้ำตาไหล แต่ก็บอกใครไม่ได้ และร้านอาหารที่เปิดมี 2 ร้าน กลางวัน กับ กลางคืน คนละร้านคนละเวลากัน เราแค่ต้องการให้ร้านเหลือเพียงร้านเดียว คือช่วงกลางวัน อย่างน้อยพ่อและแม่ก็ยังคงมีรายได้อยู่ และไม่เสียสุขภาพด้วย เพราะจะมีเวลาพักผ่อน เราก็จะมีเวลาพักผ่อนบ้าง ควรจะพูดยังไงดี ให้ร้านช่วงดึกเลิกขายเพราะพ่อเป็นคนหวงพื้นที่มาก เหมือนไมาอยากปล่อยให้ใครได้ที่ตรงนี้ แต่อยู่ไปก็มีเเตาเสียสุขภาพนอกจากค่าที่จะแพงแล้ว เวลาพักก็แทบไม่มี เพราะเราก็ไปช่วยได้แค่ตอนที่เลิกงาน
ปล.พ่อเป็นคนคิดมาก
จะทำยังไง ถ้าเลิกงานมาเหนื่อยๆ แต่ต้องมาทำงานอีกที่
ปล.พ่อเป็นคนคิดมาก