ทำยังไงดีค่ะ เลิกชอบคนที่ชอบไม่ได้ งื้ออออ

ทีแรกเราแอบชอบพี่ที่ทำงานอยู่คนนึง เวลาเขาทำอะไรก็จะคอยมองตลอด สายตามันไปเองแบบไม่รู้ตัว เวลาใครพูดถึงเรื่องของพี่เค้า เราก็คอยฟัง อยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนเดียว แค่ได้มองเราก็ยิ้ม ถ้าหากวันไหนได้คุยกันเราจะอารมณ์ดีไปทั้งวันเลย เราก็ดึงสติตัวเองกลับมาตลอดนะคะ ว่าเห้ย ท่าทางที่เขาส่งมา แค่มิตรภาพ เขาแค่ทำดีกับเราโปรยเสน่ห์ไปเรื่อยเหมือนๆกันหมด ชอบเขาตั้งแต่เจอครั้งแรก จนเขามีแฟน จนเขาเลิกกับแฟน เราก็ยังตัดใจเลิกชอบเขาไม่ได้ ชอบเขามา เป็นปีแล้วค่ะ ทุกครั้งที่ถามตัวเองว่าทำไม ต้องคิดถึงขนาดนี้ เราเห็นเขามีความสุข เราก็ยินดีกับเขานะคะ เวลาเขากข์เราก็เป็นห่วงแต่ไม่กล้าก้าวข้ามเส้นเข้าไป  เวลาเราอยู่คนเดียวบางทีเราชอบร้องไห้ค่ะ เห็นเขาแล้วทำไมมันปวดใจจังทั้งๆที่ก็ไม่ได้จิตนาการอะไร อารมณ์มันบอกไปเองอธิบายไม่ได้ ไม่อยากชอบคนนี้แล้ว ไม่อยากคิดถึงอีกทุกครั้งที่เรา หลบหน้า เดินหนี ไม่มอง ไม่สนใจ เหมือนพี่เขารู้ตัวก็จะยิ่งเข้าใกล้เรามากขึ้น จนมีครั้งนึงเราวิ่งหนีเขา เขาก็ถามเราว่าเกลียดพี่ขนาดนั้นเลยเหรอพี่แค่ชอบเราเองจะกลัวทำไม เราอึ้งค่ะแล้วตีตัวออกห่างค่ะ ปกติคนเราควรจะดีใจว่าคนที่เราชอบก็ชอบเราเหมือนกันใช่ไหมค่ะ แต่เรากลับแปลกออกไป ความคิดตีกันในสมองมั่วไปหมด เราทั้งสวดมนต์ นั่งสมาธิ ไปวัด ก็ไม่หายค่ะ ไปเที่ยวก็แล้ว เจอคนใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ ก็ยังเลิกชอบพี่เขาไม่ได้ ปรึกษาเพื่อนมันก็บอกว่าเราน่ะ ตกหลุมรักเขาไปแล้ว ทำอะไรแก้อะไรไม่ได้หรอก เราทรมานทางความรู้สึกมากนะคะ แต่การแสดงออกของเรามันตรงข้ามกับข้างในหมด หน้านิ่ง ทำตัวปกติเจอกัน คุยกันได้ ดิลงานกันได้ปกติ เพราะเราคิดเสมอว่า อย่างเราเหมาะกับเป็นเพื่อน เป็นน้อง มากกว่าอย่างอื่น เราไม่ได้ดูถูกตัวเองนะคะ แต่ว่า สถานะ ทางหน้าที่การงาน หรือ หน้าตาในสังคมห่างชั้นกันมากไป เราพยายามชอบผู้ชายคนอื่นๆที่เข้ามาแล้ว หน้าพี่เขาก็จะลอยซ้อนทับตลอดค่ะ เหมือนบ้า เหมือนเพ้อ แต่เพ้ออะไรเป็นปี เกือบสองปีแล้ว ขอวิธีตัดใจค่ะ