ขอพื้นที่ระบายเรื่องIS(วิจัย)

ผมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี ผมเชื่อว่าแต่ละคนที่เรียนมหาลัยก็ปวดหัวกับเรื่องนี้เช่นกัน แก้เอยอะไรเอย ซึ่งของผมก็เป็นอะไรแนวๆนั้น แต่ก็มีอะไรบางอย่างเพิ่มมา
ก็คือตอนนี้ผมอยู่ปี4 และกำลังจะเรียนซัมเมอร์ในรายวิชาที่เหลือในวันจันทร์นี้ ปี4ของผมก็เหมือนคนอื่นๆ เทอมแรกเรียนวิจัยเพื่อนทำโครงร่าง เทอมต่อมาก็เรียนISเพื่อทำรูปเล่มส่ง และผมก็ควรจะจบแล้วส่งไปแล้ว ไม่ใช่ผมคนเดียวสิ ทั้งclassเลยดีกว่า ผมต้องเล่าย้อนกลับไปถึงเทอมที่ผ่านมา 1-2อาทิตย์แรก อาจารย์เข้ามาแนะนำรูปเล่มและแจกตัวอย่าง และบอกกำหนดการ แล้วหลังจากนั้นไม่กี่อาทิตย์ โควิดระบาดอีกรอบ ผมต้องใช้คำว่าไม่ค่อยมีโอกาสได้เข้าม. เพราะวิชาส่วนใหญ่เรียนออนไลน์ บางวิชาก็ยังมีเรียนที่ม.อยู่ ทำให้ได้เจอที่ปรึกษาISยาก(นิดหน่อย) เวลาก็ผ่านไปก็ถึงกำหนดพรีเซ้นแบบงงๆ ก็พรีเช้นผ่านไป ในขณะนั้นก็ทำรูปเล่มไปด้วย ก็ปริ้น-แก้วนไป ถามว่าทำไมไม่ส่งเป็นไฟล์ให้อาจารย์ตรวจ งั้นผมต้องถามกลับว่าทำไมส่งไฟล์ไปแล้วอาจารย์ไปตอบไม่คอมเม้นอะไรเลย ต้องปริ้นไปถามต่อหน้าถึงจะรู้เลย แล้วก่อนปิดเทอมอาจารย์ที่รับผิดชอบรายวิชาISก็เข้ามาบอกว่า ห้องนี้มีเรียนซัมเมอร์ใช่ไหม งั้นคงต้องทำISยาวไปจนถึงซัมเมอร์เลยนะ เพราะเทอมที่ผ่านมาทั้งอาจารย์และนักเรียนก็ไม่ค่อยสะดวกกัน บางคนก็ไปเก็บแบบสอบถามไม่ได้เพราะติดโควิต บางคนทำเรื่องดีๆก็เก็บผ่านเน็ต อย่างของผมต้องไปเก็บที่แห่งหนึ่งที่มันไม่สะดวกจะเก็บแบบออนไลน์ กลับมาเข้าเรื่องต่อ บางกลุ่มรูปเล่นนำเสนอก็เสร็จแล้ว เก็บแบบสอบถามเสร็จแล้ว รอคำนวนแล้วแยกเป็น5บท แต่ต้องรออาจารย์มาอธิบาย ตัดภาพมาที่กลุ่มผม ของผมรูปเล่มนำเสนอยังไม่ได้ตรวจเลย ส่งตั้งแต่ต้นเดือนมีนา ตอนนี้2เมษายังไม่มีอะไรกลับมาเลย แล้วผมเรียนซัมเมอร์ตั้งแต่วันที่ 5 เมษาถึงกลางเดือนพ.ค 4มิ.ยเกรดออก แล้วคือรูปเล่มนำเสนออ่ะอาจารย์ก็ยังไม่ได้ตรวจ แบบสอบถามก็ยังไปเก็บไม่ได้ 5บทนี่เลิกพูดถึง มีเวลาแค่เดือนนิดๆ จะเสร็จไหมก็ไม่รู้ ปวดหัวมาก จะจบซะก็ไม่จบ

แล้วสิ่งที่บั่นทอนจิตใจผมเลยนะ คือเล่มวิจัยที่ปีผ่านๆมาทำเสร็จ ก็วางกองไว้ให้ฝุ่นขึ้นในห้องสมุด บางเล่มก็เป็นสิบๆปีที่แล้ว บางเล่มก็ปีที่แล้ว ผมก็กลับมาคิดนะว่าทั้งหมดที่นักศึกษาอดหลับอดนอนแก้กันมา มันก็เป็นได้แค่กระดาษรองฝุ่นหรอ สุดท้ายก็แค่เอาไปวางให้ฝุ่นเกาะหรอ

ผมไม่เข้าใจอ่ะ IS คือ Independent Study ค้นคว้าอิสระ แล้วมันอิสระแค่ไหน เอาเรื่องที่เราคิดเพื่อไปให้อาจารย์เลือกว่าเราค้นคว้าอะไรได้ไม่ได้ มันอิสระตรงไหน พออาจารย์เลือกให้ เราทำเป็นเดือนๆเพื่อให้อาจารย์แค่ออกแรงวงกลมแล้วให้กลับไปแก้ ให้กลับไปดูใหม่ แล้วอิสระที่ว่าคือตัวกำหนดการเรียนจบกับไม่จบ ไม่มีA-F มีแค่SกับI เลือกอะไรได้บ้างกับอิสระนี้ ผมเชื่อว่ามันต้องมีคำพูดน่าเบื่อแบบ "ใครๆเขาก็ทำกัน" "ทำๆไปเหอะเดี๋ยวก็จบ" มันอาจจะดูเหมือนผมหาข้ออ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ผมไม่ใช่วัวควายที่เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำโดยไม่คิดไม่สงสัยอะไรเลย ผมเป็นคนมีความรู้สึก และตอนนี้ผมก็กำลังรู้สึกว่าความเหนื่อยและความพยายามของผมทั้งหมดจะเป็นแค่ขยะให้ฝุ่นเกาะ ผมเชื่อว่าที่ไหนๆก็เป็นแบบนี้ แต่ผมไม่เห็นประโยชน์อะไรจากมันเลย ผมเรียนสายอาชีพ ปวช-ปวสและมาถึงป.ตรี ผมทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งที่3แล้วนะ พูดเป่าหูให้เชื่อว่าถ้าเข้ามหาลัยแล้วทำวิจัยดีๆตอนสัมภาษณ์จะทำให้เรามีโอกาศหาที่เรียนง่าย แต่พอผมเข้ามหาลัย ผมใช้โควต้า ไม่ได้สอบแข่ง สัมภาษณ์ชื่อ ที่อยู่ วิชาที่ชอบก็ได้เข้าเรียนเลย แล้วผมก็ไม่เคยเห็นใครถือมันมาให้สัมภาษณ์ด้วย แล้วก็เป่าหูว่าถ้าทำวิจัยดีๆจะทำให้เวลาสมัครงานเราดูน่ารับเข้าทำงาน ผมจะบอกว่าพี่ผมได้เกียรตินิยมอันดับ1ของม.ดัง วันไปสมัครก็เอาไปแค่วุฒิ resume ทะเบียนบ้าน-บัตรประชาชน ไม่เห็นเอาเล่นวิจัยไปด้วยเลย แถมยังได้เงินเดือนครึ่งแสน กับอีกคนคือแฟนเก่าผมได้เกียรตินิยมอันดับ1เหมือนกันจากอีกม. ทุกวันนี้เป็นขี้ข้าบริษัทได้เงินเดือน12,000 ถ้าถามว่าได้เกียรตินิยมแล้วเกี่ยวอะไร ถ้ามีสมองก็ลองคิดดูนะว่าเขาเรียนได้เกียรตินิยม เขาจะทำวิจัยชุ่ยๆไหม
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่