กระทู้โคลงสี่



โคลงกระทู้
#  ตำนานดอกกุหลาบ บทพระราชนิพนธ์เรื่อง มัทนะพาธา
ของ ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 6

รักเหมือนโคถึก       ผิว์คึกขังไว้
จึ่งโลดแล่นไป         บ่อยู่ที่ขัง

      #   ตำ.....ราธร่ำร้อย                  กรองกานท์           
นาน.....เนิ่นเนาบุราณ                          แต่งแต้ม
ดอก.....กุพชกะบาน                             งามเด่น                    
กุหลาบ.....กลีบแรกแย้ม                      ชื่อมัทธะนาฯ

       #  รัก..... คราไออุ่นเอื้อ               อิงนาง
เหมือน.....ลุ่มหลงอำพราง                  ซ่อนไว้              
โค.....ถันดั่งนวลปราง                        ยวนยั่ว  ชายนา*
ถึก.....เปลี่ยวพังคอกไซร้                    ยิ่งช้างตกมัน**

       #  ผิว์.....พลันตาสบเจ้า              ชวนตะลึง
คึก.....คลั่งบอาจดึง                           หย่อนไว้
ขัง.....ตัวแต่ใจรึง                              แรงเร่า  ร้อนรน
ไว้.....แต่ตัวจิตไหม้                           มุ่งเคล้านางเอย                                                 

     #  จึ่ง.....เลยลืมล่วงล้ำ                 ชะเลกาม
โลด.....ลิ่วหลงลุกลาม                      เร่าร้อน
แล่น.....ลิบสู่สงคราม                        สัตว์สู่  สมนา
ไป.....บ่หยุดยุดย้อน                         คลั่งไคล้ เมามัว

       #  บ่.....เกรงกลัวขวากกั้น           อันใด
อยู่.....ห่างหนทางไกล                       สุดหล้า                   
ที่.....ยากย่อมบากไป                        บ ยั่น
ขัง.....ห่อนหักโหมกล้า                      ย่อยั้งฤๅยอมฯ



#  กระทู้คำพังเพย

รักดีหามจั่ว     รักชั่วหามเสา
น้ำร้อนปลาเป็น   น้ำเย็นปลาตาย

     #  รัก.....งามตามแต่งแต้ม     สีสัน
ดี.....ชั่วตัวผูกพัน                        ก่อไว้
หาม.....รักหนักอนันต์                 คอนบ่า  ไว้นา
จั่ว.....อยู่สูงเปรียบได้                 ดั่งน้องนางเดียว

     #  รัก.....เชียวเพียงพี่พร้อง       พบนวล
ชั่ว.....ค่ำคืนยังครวญ                    พร่ำเพ้อ
หาม.....หักบ่เรรวน                       ใจจ่อ  เจ้าฤๅ
เสา.....หนักแบกรักเก้อ                  ก่อไว้ลืมวาง

     #  น้ำ.....เย็นพลางพี่พลั้ง          เผลอกิน         
ร้อน.....เร่าเผาชีวิน                        มอดม้วย
ปลา.....หลงว่ายวาริน                    ลอยล่อง
เป็น.....แค่ยาพิษถ้วย                     ล่อไว้ลวงชาย

     #  น้ำ.....คำคล้ายแค่ให้           คนหลง
เย็น.....ย่อมชวนงวยงง                 หมกมุ่น
ปลา.....เผลอย่อมพะวง                 กินเหยื่อ
ตาย.....ดั่งคนเคยคุ้น                    แค่เคล้ากลกาม ฯ

ครูเปี๊ยก
2  มีนาคม  2564

#  ทดลองเขียน โคลงกระทู้ ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น ที่คุณครูสอนให้เขียน แล้วไม่ได้กลับมาเขียนอีกเลย
วันนี้ว่างขออนุญาตนำมาฝาก  ครับ
* โคถัน  = โคเพศเมีย
**ถึกเปลี่ยว = โคผู้ ที่กำลังเป็นสัด
ดอกกุพชกะ  =  ดอกกุหลาบ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่