บ้านเรามีกัน 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว เรา ตอนนี้พ่อกับแม่แยกกันอยู่แล้ว แต่ยังไม่ได้หย่า โดยแม่อยู่กับเราและพี่ ที่บ้าน (หลังเอาไว้อยู่อาศัย) ส่วนพ่ออยู่คนเดียวที่ตึกแถว (หลังไว้เปิดร้านขายของ)
ต้นเหตุมาจากที่พ่อเป็นคนอารมณ์ร้าย ขี้โมโหมาก ชอบพูดจาดูถูกคนในบ้านทุกคน เวลาโกรธใครก็จะไม่ให้เงินใช้ โดยเฉพาะกับแม่ที่เป็นแค่แม่บ้านธรรมดา
ถ้าโกรธลูกก็เคยทำถึงขั้นหอบเอาของรักของหวงไปเผาทิ้ง ไปทิ้งขยะ หรือทุบทำลาย
เหตุการ์ณหนักสุดคือตอนเราพึ่งเรียนจบใหม่ๆ เขาไปยกเลิกน้ำ ยกเลิกไฟ ยกเลิกอินเทอร์เน็ตออกโดยไม่บอกกล่าวก่อนสักคำ เพราะไม่พอใจที่สามคนแม่ลูกเถียงเขา แข็งข้อกับเขา
ทุกครั้งที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน แม่ก็เสียใจทุกครั้งกับการกระทำของพ่อ เพราะพ่อจะทำเหมือนแม่เป็นอากาศธาตุ ไม่สนใจใยดี เหมือนแม่ไม่มีตัวตน แต่แม่ก็อยากให้ครอบครัวยังเป็นครอบครัว
ทำกับข้าววางไว้ให้เหมือนเดิม ถึงรู้ว่าพ่อจะไม่กิน
ซักผ้า รีดผ้าให้ เวลาเห็นพ่อวางเอาไว้
พอทำแบบนี้ไปนานๆเข้าพ่อก็ยอมอ่อนลงมาคุย มาดีกับแม่
ครั้งนี้ก็เหมือนเดิมแต่ต่างกันตรงที่เป็นเรากับพ่อทะเลาะกันก่อน แล้วเขาก็ไปพาลใส่แม่ ว่าที่เราปีกกล้าขาแข็งเป็นเพราะแม่เสี้ยมสอนมา
เราไม่คุยกับเขามาหนึ่งปีแล้ว ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน เหมือนที่เขาทำกับแม่ เราและพี่มาก่อน เวลาเขาโกรธมากๆ จนสุดท้ายเขาก็ยอมดีกับแม่ แต่มันก็ดีได้ไม่นาน พอแม่พูดไม่เข้าหู เขาก็ด่าแม่อีก ไม่ให้เงินแม่ใช้ ทำเหมือนแม่ไม่มีตัวตนเหมือนเดิม เรากับพี่อยากให้แม่มีความสุขบ้าง พ่อทำแม่เสียใจมาเยอะแล้ว อยากให้แม่รักตัวเองเยอะๆ
แต่แม่ก็ทำใจแยกกันอยู่ถาวรกับพ่อไม่ได้สักที เพราะอยู่ด้วยกันมานาน นอนร้องไห้ทุกวัน แม่รักพ่อมากจริงๆ จนเราเองยังสงสัยว่าพ่อรักแม่ได้เท่านี้มั้ย? หรือรักแค่ตัวเอง...
เราเจ็บเวลาได้ยินคำพูดพ่อบอกว่า ‘ไม่ต้องมายุ่งกับกู พวกสามคนไปเลี้ยงดูกันเอง’ เหมือนพวกเราไม่ใช่ครอบครัว แต่คือภาระชิ้นโตที่เขาอยากจะทิ้งคว้างตอนไหนก็ได้ พอเราไม่คุยกับเขา ครึ่งปีแรกก็มีด่าเรากับแม่ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดถึงเราอีกเลย เหมือนเขาไม่เคยมีเราเป็นลูกอีกแล้ว เงินที่ฝากแม่ให้เขา เขาก็ไม่สนใจ
ตอนนี้เรารู้สึกว่าครอบครัวเรามันมาถึงจุดแตกหักที่ต่อกันไม่ติดแล้ว ไม่รุ้ว่าควรจะทำยังไงดี ต่างคนต่างใช้ชีวิต แม่ก็เสียใจ แต่อยู่ด้วยกันก็มีแต่ความเสียใจอยู่ดี...
ทำยังไงดีในวันที่ครอบครัวร้าวฉานถึงขีดสุด
ต้นเหตุมาจากที่พ่อเป็นคนอารมณ์ร้าย ขี้โมโหมาก ชอบพูดจาดูถูกคนในบ้านทุกคน เวลาโกรธใครก็จะไม่ให้เงินใช้ โดยเฉพาะกับแม่ที่เป็นแค่แม่บ้านธรรมดา
ถ้าโกรธลูกก็เคยทำถึงขั้นหอบเอาของรักของหวงไปเผาทิ้ง ไปทิ้งขยะ หรือทุบทำลาย
เหตุการ์ณหนักสุดคือตอนเราพึ่งเรียนจบใหม่ๆ เขาไปยกเลิกน้ำ ยกเลิกไฟ ยกเลิกอินเทอร์เน็ตออกโดยไม่บอกกล่าวก่อนสักคำ เพราะไม่พอใจที่สามคนแม่ลูกเถียงเขา แข็งข้อกับเขา
ทุกครั้งที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน แม่ก็เสียใจทุกครั้งกับการกระทำของพ่อ เพราะพ่อจะทำเหมือนแม่เป็นอากาศธาตุ ไม่สนใจใยดี เหมือนแม่ไม่มีตัวตน แต่แม่ก็อยากให้ครอบครัวยังเป็นครอบครัว
ทำกับข้าววางไว้ให้เหมือนเดิม ถึงรู้ว่าพ่อจะไม่กิน
ซักผ้า รีดผ้าให้ เวลาเห็นพ่อวางเอาไว้
พอทำแบบนี้ไปนานๆเข้าพ่อก็ยอมอ่อนลงมาคุย มาดีกับแม่
ครั้งนี้ก็เหมือนเดิมแต่ต่างกันตรงที่เป็นเรากับพ่อทะเลาะกันก่อน แล้วเขาก็ไปพาลใส่แม่ ว่าที่เราปีกกล้าขาแข็งเป็นเพราะแม่เสี้ยมสอนมา
เราไม่คุยกับเขามาหนึ่งปีแล้ว ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน เหมือนที่เขาทำกับแม่ เราและพี่มาก่อน เวลาเขาโกรธมากๆ จนสุดท้ายเขาก็ยอมดีกับแม่ แต่มันก็ดีได้ไม่นาน พอแม่พูดไม่เข้าหู เขาก็ด่าแม่อีก ไม่ให้เงินแม่ใช้ ทำเหมือนแม่ไม่มีตัวตนเหมือนเดิม เรากับพี่อยากให้แม่มีความสุขบ้าง พ่อทำแม่เสียใจมาเยอะแล้ว อยากให้แม่รักตัวเองเยอะๆ
แต่แม่ก็ทำใจแยกกันอยู่ถาวรกับพ่อไม่ได้สักที เพราะอยู่ด้วยกันมานาน นอนร้องไห้ทุกวัน แม่รักพ่อมากจริงๆ จนเราเองยังสงสัยว่าพ่อรักแม่ได้เท่านี้มั้ย? หรือรักแค่ตัวเอง...
เราเจ็บเวลาได้ยินคำพูดพ่อบอกว่า ‘ไม่ต้องมายุ่งกับกู พวกสามคนไปเลี้ยงดูกันเอง’ เหมือนพวกเราไม่ใช่ครอบครัว แต่คือภาระชิ้นโตที่เขาอยากจะทิ้งคว้างตอนไหนก็ได้ พอเราไม่คุยกับเขา ครึ่งปีแรกก็มีด่าเรากับแม่ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดถึงเราอีกเลย เหมือนเขาไม่เคยมีเราเป็นลูกอีกแล้ว เงินที่ฝากแม่ให้เขา เขาก็ไม่สนใจ
ตอนนี้เรารู้สึกว่าครอบครัวเรามันมาถึงจุดแตกหักที่ต่อกันไม่ติดแล้ว ไม่รุ้ว่าควรจะทำยังไงดี ต่างคนต่างใช้ชีวิต แม่ก็เสียใจ แต่อยู่ด้วยกันก็มีแต่ความเสียใจอยู่ดี...