เราจะทำยังงัยดี กับความรู้สึกและความสัมพันนี้

ตามหัวข้อเลยค่ะ !!! เรื่องที่เราเจอมามันอาจจะเป็นเรื่องปกติ ธรรมดาของคนอื่นนะคะ คือว่า เรามีครอบครัวแล้ว ละเราก็อยู่กัน 3คนพ่อแม่ลูก เราจะเป็นคนที่อ่อนไหวกับเรื่องการที่สามีตะคอกเสียงใส่ ซึ่งเขาจะเป็นกับเราแค่คนเดียว คนอื่นเขาพูดดีด้วยหมด คือเขาทำงานนอกบ้านนะคะ แต่งานบ้าน อะไรคือไม่เอาเลย ก่อนนะนี้เราเลี้ยงลูกอยู่บ้านเราเลยบอกเขาว่า ตอนนี้ไม่ทำไม่เป็นไร แต่พอชั้นทำงานเทอจะต้องช่วยกันทำงานบ้านนะ ละตอนนี้เราก็ได้ทำงานแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ช่วยงานบ้านเราเลย เราอยู่ห้องเช่า ซึ่งห้องไม่ได้ใหญ่มาก ล้างจาน กวาดห้อง ถูห้อง ซักผ้า ตากผ้า อะไรก็ไม่เอาเลย เช้าก็ไม่เคยตื่นก่อนมาช่วยจัดการเรื่องลูก งานเข้า 08:00น. เขาตื่น 07:50น. ต่างจากเรา ที่เราต้องตื่น06:00น.  ทั้งต้องหาซื้อข้าวให้ลูก อาบน้ำให้ลูกเตรียมตัวลูกไป รร ไปส่งลูกที่ รร (รร ลูกเราไม่ไกล ใกล้ๆบ้าน แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะมาส่งลูกเองเลยถ้าเราไม่บอก เราต้องเดินมารอรถ ประมาณ 500เมตร ทุกเช้า โดยที่เขาโดยที่เขาไม่เคยเสนอว่าจะไปส่งเราถ้าเราไม่ขอหรือบอก (แต่เวลากลับบ้านเขามารับนะคะเพราะมันไม่มีรถกลับรถมันหมด)วันหยุด ถ้าไม่นอนยันเย็น ก็จะไปอยู่บ้านเพื่อน กลับเข้าห้องทีก็เกือบตี1ซึ่งต่างจากเรา ที่เราอยู่ห้องเล่นกับลูก2คน ละมันก็จะมีเรื่องทะเลาะกันเล็กๆน้อยๆทุกครั้ง เราอยากจะหย่า แต่พอมองหน้าลูกเราก็ทำไม่ลง เราพยายามไม่คิด ไม่รู้สึไม่รู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเรา แต่มันก็ทำไมได้ เรากลัวถ้าเราหย่ากันเขาจะเอาลูกไป เรากลัวจริงๆ แต่เราก็เคยถามเขาตรงๆว่าแยกกันอยู่มั้ย เขาก็จะบอกว่าจะแยกกันอยุ่ทำไม อยากให้ลุกเป็นเหมือนเราหรอ (เราทั้งคู่เราทั้งคู่พ่อแม่แยกทางกัน) เราอยู่แบบนี้มาประมาณจะเข้าปีที่5แล้ว ความรู้สึกเรา คือว่าถ้คือว่าถ้ามีเขาแล้วเรายังเหนื่อยใจแบบนี้ เราอยู่กับลูก2คนดีกว่า แต่เราก็แต่เราก็ทำแบบนั้นม่ได้ เราเลยอยากจะให้พวกพี่ๆช่วยแนะนำเราหน่อยว่าควรจะทำยังงัยดีกับความรู้สึกแบบนี้