ผมขอเล่าเรื่องแบบไม่ยาวมากให้พอเข้าใจนะครับ
ผมกับB คนนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ อ.3 อยู่ด้วยกันจนถึง ป.6
ชอบแกล้งกัน มีความรู้สึกดีๆมากมาย และจริงๆ ผมมีความรู้สึกดีๆกับB มากด้วยมีความสุขแบบเป็นตัวของตัวเองมากเวลาได้อยู่ใกล้กัน
และสมัยนั้นเหมือนB ก็จะชอบผมด้วย แต่ยังไม่เคยได้บอกชอบ หรือ รักกันสักที
ระหว่าง อ.3 - ป.6 ก็มีความสุขมากครับ ทะเลาะ / งอล / พยายามจีบกัน
จนท้ายที่สุด รู้ตัวอีกทีต่างก็ต่างแยกย้าย เพราะจบ ป.6
ระหว่างนั้นก็ติดต่อกันแต่น้อยลงมาก ทาง MSN และ HI5
พอขึ้นม.1 ก็บังเอิญได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ต่างห้อง
ผมอยู่โหลสุดเพราะสอบไม่ทัน แต่จับฉลากเข้ามาได้ เลยอยู่ห้อง 1
ส่วน B อยู่ห้อง 9 เพราะเรียนเก่งอยู่แล้ว
ระหว่างนั้น ผมดีใจที่เธอได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก
แต่พอเวลาผ่านไปสังคมเริ่มเปลี่ยนไป เราได้รู้จักผู้คนมากขึ้น ความรู้สึก
ดีระหว่างที่ผมมีกับ B ก็เหมือนเหินห่าง ต่างคนก็ต่างใช้ชีวิตในช่วง มัธยมต้น
โอกาสที่จะได้เจอกันมีน้อยมาก เพราะห้อง 9 กับ 1 อยู่คนละตึกกัน
สังคมก็ต่างกันอย่างลิปลับ โอกาสที่จะมองหน้าแทบจะติดลบ
เวลาช่วงเที่ยงก็แค่ผ่านๆ เลยดูเหมือนสมัยนั้นต่างคนต่างติดเพื่อนกัน
เลยเหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างลืมความทรงจำดีๆตรงไหนไปพอควร
สมัยนั้นพอผ่าน ม.1 ขึ้น ม.2 - ม.3 ก็เสเพ แทบไม่ได้สนใจหรืออาจจะลืมกันไปเลย
พอได้มีโอกาสเดินสวนกันก็มีทักนิดเดียว คือนิดเดียวจริงๆ แต่ความรู้สึก
มันก็อั้นๆอยู่เหมือนรู้กัน
มีช่วงนึง
ช่วง ม.2 วันวาเลนไทผมอยากจะเข้าไปให้ดอกไม้ B แต่ความกล้าไม่มากพอ
ทั้งที่ B ก็นั่งห่างจากผมไปเพียงแค่ 25 เมตร และเหมือน B จะรู้ด้วยมั้งว่าผมต้องการ
จะไห้ดอกไม้กับ B แต่แล้วสุดท้ายผมก็ไม่ได้ให้ เลยยิ่งไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรต่อเลย
หลังจากนั้นพอผมเหงาก็เริ่มหาแฟน จนได้แฟนทีเป็นรุ่นพี่ที่เพิ่งจบ ม.6 ไปแล้ว ในช่วง ม.3
แต่ก็นะเหมือนสมัยนั้น B ก็คงจะเห็นว่าผมมีแฟน แต่ก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรมั้ง
พอผมจบ ม.3 ไปคนนั้นผมก็ได้เลิกและคบกับคนใหม่ ในสายอาชีพ ปวช ปี1
และก็ไม่ได้เจอ B อีกต่อไปจนลากยาว มา 9 ปี..... จวบจนวันนี้ 2564
มันเป็นระยะเวลาที่นานมาก ผมรู้ว่ามันนานมากเกินไปที่จะคงความรู้สึกนั้น
เพราะต่างคนก็ต่างมีเรื่องราวเข้ามามากมาย
***(พีค) จนได้มาเจอกันไม่นานมานี้ ก่อนวันที่ จขกท จะเขียนกท นี้ขึ้นมาไม่นาน
เราได้มาเจอกันก็เพราะหนังก็อตสิล่านั้นละ ผมเป็นคนบอกเพื่อนชาย ให้ชวน B มาเอง
ก็ไม่คิดว่า B จะมา แต่พอมาเจอกันแล้ว ผมมีความสุขมากที่ได้คุยกับเธอ
ในใจว่า 9 ปี ที่ผ่านมาอะไรต่ออะไรก็คงผ่านเข้ามาในชีวิตของเราทั้งคู่มากมาย
แต่ความรู้สึกที่ผมคุยกับเธอ ผมพยายามแล้วที่จะคุยกับเธอแบบเพื่อนธรรมดา
แต่ผมหักความรู้สึกที่จะ พัฒนาให้กลายเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้
เพราะมันมีเรื่องราวดีๆมากมาย เหมือนวันวานยังหวานอยู่
ผมเลยเลือกที่จะคุยกับเธอน้อยลง แบบ เธอคงรู้สึกว่าผมคุยกับเธอน้อยจริงๆ
เพราะผมกลัวว่าคุยมากไปผมคงจะห้ามใจที่จะพัฒนาความสัมพันธ์นี้ไม่ได้แน่
ผมก็ไม่รู้ว่า เธอมีใครในใจอยู่แล้วหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกดีกับเธอจริงๆ
ผมรู้ว่ามันสายมาก เธออาจจะ move on ได้ตั้งแต่ ม.2 ม.3 นานแล้วก็ได้
แต่ดูแล้วเธอก็ปกติกับผมมากเลย เหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมอีกแล้ว
ผมจึงคิดอยู่หลายวันว่า ผมจะบอกไปดีไหมว่าผมยังชอบเธอ
อยากขอโทษที่รู้สึกกับเธอเป็นเพื่อนธรรมดาไม่ได้ ไม่ว่าจะครั้งไหนๆที่เจอกัน
เพราะผมรู้สึกว่า เวลาที่ได้กลับมาเจอเธอ ผมคงจะอึดอัดแบบนี้ต่อไปแน่ถ้าได้เจอครั้งหน้า
เลยไม่ต่างกับว่าผมเสียเพื่อนคนหนึ่งไปแบบลับๆ ผมคิดว่าถ้าบอกไปก็คงคุ้มกว่าปัจจุบันไหมนะ
เลยอยากมาถามเพื่อนๆ pantip หน่อยว่า ถ้าคุณอยู่ในเหตการณ์แบบนี้ คุณจะไปต่อ
หรือพอแค่นี้ เพราะผมก็กลัวเสียเพื่อน กลัวเสียวันวานดีๆ กลัวว่าถ้าเราบอกเขาไป
เขาจะปฏิเสธ แล้วเป็นแค่เพื่อน แบบนั้นผมคงจะเสียทั้งความรู้สึก หรือ เสียเพื่อนไปหนึ่งคนเลย
ความทรงจำที่ผมหลับตาแล้วมันรู้สึกดีกับ B มันคงจะกลายเป็นเจ็บจับใจแทนความรู้สึกดีๆไปเลยก็ได้
ขอคำแนะนำหน่อยครับ
ขอบคุณมากครับ
อยากจีบเพื่อนเก่าสมัยประถม ควรเริ่มยังไงดีครับ
ผมกับB คนนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ อ.3 อยู่ด้วยกันจนถึง ป.6
ชอบแกล้งกัน มีความรู้สึกดีๆมากมาย และจริงๆ ผมมีความรู้สึกดีๆกับB มากด้วยมีความสุขแบบเป็นตัวของตัวเองมากเวลาได้อยู่ใกล้กัน
และสมัยนั้นเหมือนB ก็จะชอบผมด้วย แต่ยังไม่เคยได้บอกชอบ หรือ รักกันสักที
ระหว่าง อ.3 - ป.6 ก็มีความสุขมากครับ ทะเลาะ / งอล / พยายามจีบกัน
จนท้ายที่สุด รู้ตัวอีกทีต่างก็ต่างแยกย้าย เพราะจบ ป.6
ระหว่างนั้นก็ติดต่อกันแต่น้อยลงมาก ทาง MSN และ HI5
พอขึ้นม.1 ก็บังเอิญได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ต่างห้อง
ผมอยู่โหลสุดเพราะสอบไม่ทัน แต่จับฉลากเข้ามาได้ เลยอยู่ห้อง 1
ส่วน B อยู่ห้อง 9 เพราะเรียนเก่งอยู่แล้ว
ระหว่างนั้น ผมดีใจที่เธอได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก
แต่พอเวลาผ่านไปสังคมเริ่มเปลี่ยนไป เราได้รู้จักผู้คนมากขึ้น ความรู้สึก
ดีระหว่างที่ผมมีกับ B ก็เหมือนเหินห่าง ต่างคนก็ต่างใช้ชีวิตในช่วง มัธยมต้น
โอกาสที่จะได้เจอกันมีน้อยมาก เพราะห้อง 9 กับ 1 อยู่คนละตึกกัน
สังคมก็ต่างกันอย่างลิปลับ โอกาสที่จะมองหน้าแทบจะติดลบ
เวลาช่วงเที่ยงก็แค่ผ่านๆ เลยดูเหมือนสมัยนั้นต่างคนต่างติดเพื่อนกัน
เลยเหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างลืมความทรงจำดีๆตรงไหนไปพอควร
สมัยนั้นพอผ่าน ม.1 ขึ้น ม.2 - ม.3 ก็เสเพ แทบไม่ได้สนใจหรืออาจจะลืมกันไปเลย
พอได้มีโอกาสเดินสวนกันก็มีทักนิดเดียว คือนิดเดียวจริงๆ แต่ความรู้สึก
มันก็อั้นๆอยู่เหมือนรู้กัน
มีช่วงนึง
ช่วง ม.2 วันวาเลนไทผมอยากจะเข้าไปให้ดอกไม้ B แต่ความกล้าไม่มากพอ
ทั้งที่ B ก็นั่งห่างจากผมไปเพียงแค่ 25 เมตร และเหมือน B จะรู้ด้วยมั้งว่าผมต้องการ
จะไห้ดอกไม้กับ B แต่แล้วสุดท้ายผมก็ไม่ได้ให้ เลยยิ่งไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรต่อเลย
หลังจากนั้นพอผมเหงาก็เริ่มหาแฟน จนได้แฟนทีเป็นรุ่นพี่ที่เพิ่งจบ ม.6 ไปแล้ว ในช่วง ม.3
แต่ก็นะเหมือนสมัยนั้น B ก็คงจะเห็นว่าผมมีแฟน แต่ก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรมั้ง
พอผมจบ ม.3 ไปคนนั้นผมก็ได้เลิกและคบกับคนใหม่ ในสายอาชีพ ปวช ปี1
และก็ไม่ได้เจอ B อีกต่อไปจนลากยาว มา 9 ปี..... จวบจนวันนี้ 2564
มันเป็นระยะเวลาที่นานมาก ผมรู้ว่ามันนานมากเกินไปที่จะคงความรู้สึกนั้น
เพราะต่างคนก็ต่างมีเรื่องราวเข้ามามากมาย
***(พีค) จนได้มาเจอกันไม่นานมานี้ ก่อนวันที่ จขกท จะเขียนกท นี้ขึ้นมาไม่นาน
เราได้มาเจอกันก็เพราะหนังก็อตสิล่านั้นละ ผมเป็นคนบอกเพื่อนชาย ให้ชวน B มาเอง
ก็ไม่คิดว่า B จะมา แต่พอมาเจอกันแล้ว ผมมีความสุขมากที่ได้คุยกับเธอ
ในใจว่า 9 ปี ที่ผ่านมาอะไรต่ออะไรก็คงผ่านเข้ามาในชีวิตของเราทั้งคู่มากมาย
แต่ความรู้สึกที่ผมคุยกับเธอ ผมพยายามแล้วที่จะคุยกับเธอแบบเพื่อนธรรมดา
แต่ผมหักความรู้สึกที่จะ พัฒนาให้กลายเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้
เพราะมันมีเรื่องราวดีๆมากมาย เหมือนวันวานยังหวานอยู่
ผมเลยเลือกที่จะคุยกับเธอน้อยลง แบบ เธอคงรู้สึกว่าผมคุยกับเธอน้อยจริงๆ
เพราะผมกลัวว่าคุยมากไปผมคงจะห้ามใจที่จะพัฒนาความสัมพันธ์นี้ไม่ได้แน่
ผมก็ไม่รู้ว่า เธอมีใครในใจอยู่แล้วหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกดีกับเธอจริงๆ
ผมรู้ว่ามันสายมาก เธออาจจะ move on ได้ตั้งแต่ ม.2 ม.3 นานแล้วก็ได้
แต่ดูแล้วเธอก็ปกติกับผมมากเลย เหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมอีกแล้ว
ผมจึงคิดอยู่หลายวันว่า ผมจะบอกไปดีไหมว่าผมยังชอบเธอ
อยากขอโทษที่รู้สึกกับเธอเป็นเพื่อนธรรมดาไม่ได้ ไม่ว่าจะครั้งไหนๆที่เจอกัน
เพราะผมรู้สึกว่า เวลาที่ได้กลับมาเจอเธอ ผมคงจะอึดอัดแบบนี้ต่อไปแน่ถ้าได้เจอครั้งหน้า
เลยไม่ต่างกับว่าผมเสียเพื่อนคนหนึ่งไปแบบลับๆ ผมคิดว่าถ้าบอกไปก็คงคุ้มกว่าปัจจุบันไหมนะ
เลยอยากมาถามเพื่อนๆ pantip หน่อยว่า ถ้าคุณอยู่ในเหตการณ์แบบนี้ คุณจะไปต่อ
หรือพอแค่นี้ เพราะผมก็กลัวเสียเพื่อน กลัวเสียวันวานดีๆ กลัวว่าถ้าเราบอกเขาไป
เขาจะปฏิเสธ แล้วเป็นแค่เพื่อน แบบนั้นผมคงจะเสียทั้งความรู้สึก หรือ เสียเพื่อนไปหนึ่งคนเลย
ความทรงจำที่ผมหลับตาแล้วมันรู้สึกดีกับ B มันคงจะกลายเป็นเจ็บจับใจแทนความรู้สึกดีๆไปเลยก็ได้
ขอคำแนะนำหน่อยครับ
ขอบคุณมากครับ