เรื่องสั้น ขนาดสั้น : ไม่ต้องตกใจ

เย็นวันหนึ่งในขณะที่แม่ติดธุระด่วน จึงวานให้ไปงานศพแทน ผมไม่ปฏิเสธ จึงได้กุลีกุจอตระเตรียมแต่งตัวพร้อมกับเอาซองที่แม่ยื่นให้มาเก็บเอาไว้ กระทั่งเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงออกเดินทาง ผมใช้เวลาขับรถเครื่องฝ่าความมืดไม่นานนักก็ถึงที่บ้านงาน แต่เมื่อเข้าไปเคารพศพจึงได้ทราบว่าผู้ตายเป็นคุณตาสูงอายุตามที่แม่บอก แม่ยังบอกอีกว่าแกเป็นพ่อของเพื่อนแม่ซึ่งแกเสียชีวิตอย่างเร่งด่วนด้วยอาการโรคประจำตัวกำเริบ หลังจากเคารพศพเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็ออกมานั่งเก้าอี้ข้างนอกแถวหลัง ๆ ข้างคุณป้าคนหนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้จักท่าน

ระหว่างรอพระมาทำพิธีสวด อยู่ๆสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นชายสูงอายุคนหนึ่งหน้าตาละม้ายคล้ายกันจนเรียกว่าเหมือนกับคุณตาผู้วายชนม์ แกกำลังยืนทำความสะอาดดอกไม้แห้งที่ข้างโลง ผมตกใจกับภาพที่เห็นจนตัวแข็ง ขนแทบทุกเส้นลุกไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวถึงปลายเท้าของผมรู้สึกเย็นเยียบพร้อมทั้งอาการที่ขยับเขยื้อนไม่ได้ ป้าที่นั่งข้างๆแกคงเห็นผมอยู่ในอาการแปลก ๆ และคงจะรู้สาเหตุ จึงหันมาคุยกับผม

"ไอ้หนุ่ม เอ็งไม่ต้องตกใจหรอก นั่นฝาแฝดของคนที่ตาย แกเป็นผัวป้าเอง" คุณป้าพูดพร้อมกับยื่นหน้ามองไปที่ชายที่ยืนข้างโลงก่อนจะหันมายิ้มให้ผม ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แสดงอาการโล่งอกก่อนจะพูดว่า

"อ้าวเหรอครับ ผมใจหายเลย แต่แกยังดูไม่แก่เหมือนกับคุณตาคนที่ตายเลยนะครับคุณป้า" ผมยิ้มให้ป้าแล้วเอามือลูบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อซึมครั้งหนึ่งก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่มเพื่อลดอาการคอแห้ง

"ก็ใช่นะสิ ก็แกเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำตายพร้อมกับป้าเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นแกยังไม่แก่เลย" ป้ายิ้มอ่อน ๆ พร้อมด้วยร่างกายที่ดูเริ่มเปลี่ยนไป

โดย : พิฆเนศ