จดหมายวันฤดูร้อน

ฤดูร้อน1ฤดู กับอีกความโลภทางใจอีก8ดาบ แสดงโวหารเกิ่บจิต ฟังแร้วรู้เรย. love earth your have me a day too.

เวลา วารี ไหลไปมิย้อนกลับ ทางเดิน คนจริง มิเหลียวหลัง แรกรุ่น ก้าวข้ามฤดู มีพลัง มิรอรั้ง พุ่งไป เส้นชัยปอง ร้อนแดด ฝนหนาว หลายคราวผ่าน ล้วนถึงกาล งานเลิก ให้ลาถอย ผ่านชีวิต มากล้วน ทิ้งร่องรอย แดดอ่อ

ท้องฟ้า แสงแดด แสนสดใส ดั่งหัวใจ ของฉัน เฝ้าฝันหา อยากจะพบ ประสบเจอ ยามนิทรา ดวงดารา เปล่งประกาย คลายแสงจันทร์ รักของฉันเปรียบดุจดั่งเช่นภูผา ภาวนา ดวงจัน

เคยมีฝัน…แต่ฝันนั้นเงียบงันเหลือเกิน เคยเขียนกลอนเพลินเพ้อพาราตรีเหงา ร้อยคำรักฝากลมพัดกระซิบเบา แต่ไม่เคยมีใครเฝ้ามองอย่างเข้าใจ ฉันจึงเขียน…ให้แสงจันทร์เป็นพยาน ให้ลมหวานพาความคิดถึงไ

อยู่ด้วยกัน สองคน จนคุ้นเคย ไม่คิดเลย การจากลา จะมาถึง ลมรำเพย รำพัน ฉันรำพึง ความคิดถึง เหมือนทำให้ ตายช้าๆ เปรียบเหมือนนก บินไป ใต้ฟ้าแดง ด้วยเรี่ยวแรง ที่เหลือ เพื่อไปหา อธิษฐาน ขอให้เจอ เธออีก