เรารู้สึกว่าไม่มีเพื่อนเลยค่ะตั้งแต่ขึ้นมหาลัย เราเคยอยู่มหาลัยแห่งหนึ่ง เราคิดมาตลอดเลยว่าเราเจอเพื่อนแท้เพื่อนดีเพื่อนเก่ง แต่ว่าพวกเขามองเราเป็นคนโง่แล้วก็เวลามีงานกลุ่มอย่างหาสัดส่วนอาหาร เพื่อนก็จะพากันกลับหอกลับบ้านหมดทิ้งให้เราทำคนเดียว
โดยส่วนตัวเราเองก็มีปัญหากับทางบ้านด้วย เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากจะกลับบ้านค่ะ รู้ว่ากลับไปก็ไม่มีอะไรดีๆรอเราให่กลับไปเหมือนตอนเด็กๆ
พอจะขึ้นปี2ก็ถูกบังคับให้เรียนพยาบาลอีกทั้งๆที่เราถนัดเลยค่ะ ตอนแรกที่หากลุ่มเพื่อนคุยในห้องแชทก็ไปเจอคนหนึ่งเข้า
เราก็ดูคุยถูกคอกันดี เราเล่าเหตุการณ์ที่เราไม่ได้อยากจะให้เป็นแบบนี้กับเพื่อนคนแรกฟัง เพื่อนบอกว่า 'ไม่เป็นไร ถือซะว่าเรามาเจอกัน'
เป็นคำโกหกที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาเลยค่ะ พอมองมาปัจจุบันที่เวลาเราทำอะไรก็ดูน่าอึดอัดไปซะหมด สุดท้ายเราลองถามไปว่า 'อยู่กับเค้าเป็นยังไงบ้างเหรอ?'
เพื่อนบอกว่าเราไม่เข้าหาคนอื่น เข้าหาแต่พวกที่โยนงานหัวอ่อนเกินไป ฝากให้ซื้อขนมมาให้ทำไมต้องไปให้ตลอด
เรายอมรับว่าซึ้งใจที่เขาเป็นห่วงเรา แต่พอบอกเราคำสุดท้ายที่จำไปจนวันตายเลยก็คือ 'อยู่ด้วยแล้วหนักใจ'
เราก็รู้ตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้เป็นคนที่ยิ้มง่ายหัวเราะมีความสุขอะไรขนาดนั้น เพราะเราไม่ได้อยู่หอ พอเลิกเรียนก็ต้องกลับบ้านตามเวลาที่คนในบ้านบอก ถ้าช้าก็จะโทรตาม จากวันนั้นเราก็รู้ได้เลยว่าเราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับในเขาแล้ว เวลาเราเข้าไปหาคนในกลุ่มเขาก็จะมองว่าเราดูมาเกาะเพื่อนกินคะแนน เราก็พยายามออกห่าง
แต่มันน่าขำแล้วเราก็ไม่เข้าใจสุดๆไปเลยค่ะ ขำจนอยากจะบ้า
พึ่งซื้อปากกาใหม่ก็เอามาให้เรา ทำไมก็ไม่รู้ ซื้อขนมมาบอกไม่ชอบ แต่ก็ซื้อมาให้เรา ทำไปทำไม พอเราจะกลับบ้าน บางครั้งก็จะมาส่งเราที่ป้ายรถเมล์
ทั้งๆที่บอกว่าหนักใจเวลาอยู่ด้วย ไม่คุยกันเลยในห้องเรียนกินข้าวก็แยกกัน แต่ก็เอาขนมมาให้
ต้องรู้สึกยังไงกับความประหลาดแบบนี้
เราพยายามบอกตัวเองเสมอว่าไม่ให้เชื่อกับการกระทำของเขา
เราอ่อนไหวง่ายพอมีคนใจดีด้วยหน่อยก็จะห้อยตามติดคนอื่น ยิ่งเพื่อนเข้ามาทำแบบนี้ก็ยิ่งให้คิดว่าความเป็นเพื่อนจะเป็นเหมือนก่อนเข้ามหาลัย
มันแย่จริงๆ บางทีเราก็คิดว่าถ้าเงินทางบ้านมันช็อตเกินเยียวยาแล้วต้องออกอีกรอบ มันก็ไม่ดีกับอนาคตเรานั่นแหละ พอออกมาก็คงไม่มีใครแล้วด้วยเหมือนกัน
มันทั้งสงสัยแล้วก็อยากจะระบายด้วยค่ะ
พอขึ้นมหาลัยแล้วรู้สึกเพื่อนน้อยมั๊ยคะ?
โดยส่วนตัวเราเองก็มีปัญหากับทางบ้านด้วย เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากจะกลับบ้านค่ะ รู้ว่ากลับไปก็ไม่มีอะไรดีๆรอเราให่กลับไปเหมือนตอนเด็กๆ
พอจะขึ้นปี2ก็ถูกบังคับให้เรียนพยาบาลอีกทั้งๆที่เราถนัดเลยค่ะ ตอนแรกที่หากลุ่มเพื่อนคุยในห้องแชทก็ไปเจอคนหนึ่งเข้า
เราก็ดูคุยถูกคอกันดี เราเล่าเหตุการณ์ที่เราไม่ได้อยากจะให้เป็นแบบนี้กับเพื่อนคนแรกฟัง เพื่อนบอกว่า 'ไม่เป็นไร ถือซะว่าเรามาเจอกัน'
เป็นคำโกหกที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาเลยค่ะ พอมองมาปัจจุบันที่เวลาเราทำอะไรก็ดูน่าอึดอัดไปซะหมด สุดท้ายเราลองถามไปว่า 'อยู่กับเค้าเป็นยังไงบ้างเหรอ?'
เพื่อนบอกว่าเราไม่เข้าหาคนอื่น เข้าหาแต่พวกที่โยนงานหัวอ่อนเกินไป ฝากให้ซื้อขนมมาให้ทำไมต้องไปให้ตลอด
เรายอมรับว่าซึ้งใจที่เขาเป็นห่วงเรา แต่พอบอกเราคำสุดท้ายที่จำไปจนวันตายเลยก็คือ 'อยู่ด้วยแล้วหนักใจ'
เราก็รู้ตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้เป็นคนที่ยิ้มง่ายหัวเราะมีความสุขอะไรขนาดนั้น เพราะเราไม่ได้อยู่หอ พอเลิกเรียนก็ต้องกลับบ้านตามเวลาที่คนในบ้านบอก ถ้าช้าก็จะโทรตาม จากวันนั้นเราก็รู้ได้เลยว่าเราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับในเขาแล้ว เวลาเราเข้าไปหาคนในกลุ่มเขาก็จะมองว่าเราดูมาเกาะเพื่อนกินคะแนน เราก็พยายามออกห่าง
แต่มันน่าขำแล้วเราก็ไม่เข้าใจสุดๆไปเลยค่ะ ขำจนอยากจะบ้า
พึ่งซื้อปากกาใหม่ก็เอามาให้เรา ทำไมก็ไม่รู้ ซื้อขนมมาบอกไม่ชอบ แต่ก็ซื้อมาให้เรา ทำไปทำไม พอเราจะกลับบ้าน บางครั้งก็จะมาส่งเราที่ป้ายรถเมล์
ทั้งๆที่บอกว่าหนักใจเวลาอยู่ด้วย ไม่คุยกันเลยในห้องเรียนกินข้าวก็แยกกัน แต่ก็เอาขนมมาให้
ต้องรู้สึกยังไงกับความประหลาดแบบนี้
เราพยายามบอกตัวเองเสมอว่าไม่ให้เชื่อกับการกระทำของเขา
เราอ่อนไหวง่ายพอมีคนใจดีด้วยหน่อยก็จะห้อยตามติดคนอื่น ยิ่งเพื่อนเข้ามาทำแบบนี้ก็ยิ่งให้คิดว่าความเป็นเพื่อนจะเป็นเหมือนก่อนเข้ามหาลัย
มันแย่จริงๆ บางทีเราก็คิดว่าถ้าเงินทางบ้านมันช็อตเกินเยียวยาแล้วต้องออกอีกรอบ มันก็ไม่ดีกับอนาคตเรานั่นแหละ พอออกมาก็คงไม่มีใครแล้วด้วยเหมือนกัน
มันทั้งสงสัยแล้วก็อยากจะระบายด้วยค่ะ