สวัสดีค่ะ วันนี้ ดิฉันอยากแอบมาพูดความจริงที่แอบสงสัยๆบางอย่าง ความรู้สึกที่แอบแฝงแสดงอาการในใจ มาเป็นระยะๆ
เกริ่นก่อนนะคะ
ดิฉันอายุ27ปี ปัจจุบันมีสามีแล้ว สามีอายุเยอะกว่ามาก อยู่กิน เสียผี สร้างบ้าน แพลนอนาคต ไม่มีลูก(แต่ไหนแต่ไร ตามความคิดตัวเองคือไม่อยากมีและไม่คิดจะมี) แต่ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานกันค่ะ
สมัยวัยรุ่นวัยเรียน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยชอบผู้ชายคนไหน ไม่เคยโฟกัสเรื่องรักๆใคร่ๆ จนถึงอายุ22-23ปีเลย
เคยคุยกับผู้หญิง แบบแสดงอาการเป็นห่วงเป็นใย แต่จะบอกว่ารู้สึกดีก็แอบแปลกๆ เลยตัดการติดต่อกับเธอคนนั้นไป
สมัยทำงานที่ไทย ช่วงอายุ22 ก็รู้สึกสนใจสาวน้อยคนนึง และละความสนใจจากเธอไม่ได้มาจนถึงทุกวันนี้จะ6ปี แม้รู้ว่าเธอจะแต่งงานมีลูกสองแล้ว
ก่อนจะเจอผู้ชายคนแรก ที่เข้าหาเรา หลังๆจึงรู้ว่าเจ้าชู้หลอกฟันสาวดีๆนี่เอง ก็จบกันไปแบบเจ็บๆค่ะ จนพบกับสามีคนนี้ เข้าหาทางผู้ใหญ่ พูดคุยจัดแจงอะไรๆกัน จนรู้ตัวอีกที เราก็มาอยู่ที่นี่กับเขาแล้ว
ล่าสุด ไปสนามไดร์ฟกอล์ฟ(ญี่ปุ่น)ทุกสัปดาห์ มาราวๆเกือบ3เดือน แรกๆ ไปเจอพนักงานวัยรุ่นทั้งชายและหญิง ก็รู้สึกสนใจแต่สาวนางนึง มีโอกาสได้คุยกับเธอแบบใกล้ๆ (คือมีลูกค้าคนอื่นลืมการ์ดกดเอาลูกกอล์ฟวางลืมไว้ เราจึงเรียกสาวนาง มาบอกแบบแอบประหม่าจะว่าเขินก็เปล่าเขิน)
สังเกตตัวเอง เวลาพูดกับพนักงานคนอื่น จะใช้อีกน้ำเสียงนึง(คือถ้าใครเคยพูดภาษาญี่ปุ่น จะเป็นค่ะ แบบว่าพูดเสียงแอ๊บๆอัตโนมัติ) แต่ถ้าพูดกับสาวนางนี้ มักจะประหม่าและใช้น้ำเสียงแบบปกติ
บางทีเดินสวนกัน จังหวะที่ตามาสบตากัน เราทำตัวไม่ถูก เดินเตะโต๊ะเลย
บางทีพักจากเหนื่อย ถ้าหางตาไปเห็นว่าสาวนางเดินมา เราก็จะเนียนๆเอามือถือมากดๆๆ ถ้าพนักงานคนอื่นหรือผู้ชายเดินมาเรากลับเฉยๆไม่ได้สนใจจะทำอะไรแบบนี้
แต่พักหลังนี้ไม่เห็นสาวนางนั้นละ ก็แอบนึกถึงและมองหาทุกครั้งเวลาที่ไปแล้วไม่เจอ
เข้าเรื่องนะคะ
แม่เริ่มพูดบ่อยๆว่าอยากให้จัดงานแต่งงานไวๆ ไวกว่าที่เคยกำหนด ซึ่งก่อนนั้น เราเองที่บ่ายเบี่ยงตลอด เพราะไม่อยากให้ทางบ้านมาคาดหวังอะไร ซึ่งเรารู้ดีว่าก็คงเรื่องอยากให้มีลูก แลไปมาหาสู่กันมากกว่านี้กับบรรดาญาติๆ(ปกติรู้แค่คนที่บ้าน) คงไม่พ้นซักไซร้เรื่องการงาน การเงิน ซึ่งเราไม่อยากยุ่งยาก เพราะญาติบางคนขี้เห่อ แต่แฝงชอบขอสปอนเซอร์ ขอร่วมธุรกิจ บลาๆๆ
ถามว่าเรารักผู้ชายไหม คนนี้น่ะ ก็รัก ชอบในตอนแรกๆ แต่ตอนนี้จะ6ปีแล้ว ก็คือผูกพันธ์ เป็นเพื่อน เป็นคนให้คำปรึกษา เรารู้สึกว่าสามียังเข้าใจรับฟังเราแบบไม่ตั้งความหวัง ซึ่งตรงกันข้ามกับทางบ้านเลยค่ะ
1. เราจะบอกแม่ ถึง*เหตุผลที่จะขอไม่แต่งงานเลย*
ว่าอยากเป็นแบบนี้ตลอดไป จริงแล้วคืออยากอิสระแบบที่ว่าแม่ไม่คาดหวังให้ชีวิตหนูต้องแต่งงานได้ไหมคะ หนูชอบผู้หญิง หนูไม่คบผู้หญิงก็ได้ แต่จะขอไม่แต่งกับชายคนไหนอีกได้ไหม สมควรต่อรองกับแม่แบบนี้รึเปล่าคะ
และ2. อื่นใดคือ กลัวแม่ไม่เปิดใจ หรือจะเสียใจไหม เพราะลูกสาวคนเดียวค่ะ บ่ายเบี่ยงต่อไป เก็บเงียบแบบนี้ตลอดไปเลยดีกว่าใช่ไหมคะ
นอนไม่หลับ จะบอกแม่ดีรึเปล่า ว่าเราชอบเพศเดียวกัน
เกริ่นก่อนนะคะ
ดิฉันอายุ27ปี ปัจจุบันมีสามีแล้ว สามีอายุเยอะกว่ามาก อยู่กิน เสียผี สร้างบ้าน แพลนอนาคต ไม่มีลูก(แต่ไหนแต่ไร ตามความคิดตัวเองคือไม่อยากมีและไม่คิดจะมี) แต่ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานกันค่ะ
สมัยวัยรุ่นวัยเรียน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยชอบผู้ชายคนไหน ไม่เคยโฟกัสเรื่องรักๆใคร่ๆ จนถึงอายุ22-23ปีเลย
เคยคุยกับผู้หญิง แบบแสดงอาการเป็นห่วงเป็นใย แต่จะบอกว่ารู้สึกดีก็แอบแปลกๆ เลยตัดการติดต่อกับเธอคนนั้นไป
สมัยทำงานที่ไทย ช่วงอายุ22 ก็รู้สึกสนใจสาวน้อยคนนึง และละความสนใจจากเธอไม่ได้มาจนถึงทุกวันนี้จะ6ปี แม้รู้ว่าเธอจะแต่งงานมีลูกสองแล้ว
ก่อนจะเจอผู้ชายคนแรก ที่เข้าหาเรา หลังๆจึงรู้ว่าเจ้าชู้หลอกฟันสาวดีๆนี่เอง ก็จบกันไปแบบเจ็บๆค่ะ จนพบกับสามีคนนี้ เข้าหาทางผู้ใหญ่ พูดคุยจัดแจงอะไรๆกัน จนรู้ตัวอีกที เราก็มาอยู่ที่นี่กับเขาแล้ว
ล่าสุด ไปสนามไดร์ฟกอล์ฟ(ญี่ปุ่น)ทุกสัปดาห์ มาราวๆเกือบ3เดือน แรกๆ ไปเจอพนักงานวัยรุ่นทั้งชายและหญิง ก็รู้สึกสนใจแต่สาวนางนึง มีโอกาสได้คุยกับเธอแบบใกล้ๆ (คือมีลูกค้าคนอื่นลืมการ์ดกดเอาลูกกอล์ฟวางลืมไว้ เราจึงเรียกสาวนาง มาบอกแบบแอบประหม่าจะว่าเขินก็เปล่าเขิน)
สังเกตตัวเอง เวลาพูดกับพนักงานคนอื่น จะใช้อีกน้ำเสียงนึง(คือถ้าใครเคยพูดภาษาญี่ปุ่น จะเป็นค่ะ แบบว่าพูดเสียงแอ๊บๆอัตโนมัติ) แต่ถ้าพูดกับสาวนางนี้ มักจะประหม่าและใช้น้ำเสียงแบบปกติ
บางทีเดินสวนกัน จังหวะที่ตามาสบตากัน เราทำตัวไม่ถูก เดินเตะโต๊ะเลย
บางทีพักจากเหนื่อย ถ้าหางตาไปเห็นว่าสาวนางเดินมา เราก็จะเนียนๆเอามือถือมากดๆๆ ถ้าพนักงานคนอื่นหรือผู้ชายเดินมาเรากลับเฉยๆไม่ได้สนใจจะทำอะไรแบบนี้
แต่พักหลังนี้ไม่เห็นสาวนางนั้นละ ก็แอบนึกถึงและมองหาทุกครั้งเวลาที่ไปแล้วไม่เจอ
เข้าเรื่องนะคะ
แม่เริ่มพูดบ่อยๆว่าอยากให้จัดงานแต่งงานไวๆ ไวกว่าที่เคยกำหนด ซึ่งก่อนนั้น เราเองที่บ่ายเบี่ยงตลอด เพราะไม่อยากให้ทางบ้านมาคาดหวังอะไร ซึ่งเรารู้ดีว่าก็คงเรื่องอยากให้มีลูก แลไปมาหาสู่กันมากกว่านี้กับบรรดาญาติๆ(ปกติรู้แค่คนที่บ้าน) คงไม่พ้นซักไซร้เรื่องการงาน การเงิน ซึ่งเราไม่อยากยุ่งยาก เพราะญาติบางคนขี้เห่อ แต่แฝงชอบขอสปอนเซอร์ ขอร่วมธุรกิจ บลาๆๆ
ถามว่าเรารักผู้ชายไหม คนนี้น่ะ ก็รัก ชอบในตอนแรกๆ แต่ตอนนี้จะ6ปีแล้ว ก็คือผูกพันธ์ เป็นเพื่อน เป็นคนให้คำปรึกษา เรารู้สึกว่าสามียังเข้าใจรับฟังเราแบบไม่ตั้งความหวัง ซึ่งตรงกันข้ามกับทางบ้านเลยค่ะ
1. เราจะบอกแม่ ถึง*เหตุผลที่จะขอไม่แต่งงานเลย*
ว่าอยากเป็นแบบนี้ตลอดไป จริงแล้วคืออยากอิสระแบบที่ว่าแม่ไม่คาดหวังให้ชีวิตหนูต้องแต่งงานได้ไหมคะ หนูชอบผู้หญิง หนูไม่คบผู้หญิงก็ได้ แต่จะขอไม่แต่งกับชายคนไหนอีกได้ไหม สมควรต่อรองกับแม่แบบนี้รึเปล่าคะ
และ2. อื่นใดคือ กลัวแม่ไม่เปิดใจ หรือจะเสียใจไหม เพราะลูกสาวคนเดียวค่ะ บ่ายเบี่ยงต่อไป เก็บเงียบแบบนี้ตลอดไปเลยดีกว่าใช่ไหมคะ