เพื่อนไม่แคร์เราเลย

กลุ่มเรามี5คนค่ะ แต่เหมือนจะมีแค่4 เพื่อนตัดเราออกตลอด ตอนแรกมี6คนแต่อีกคนอยู่สายวิทย์ เวลาไม่ตรงกันเลยเริ่มห่าง ตอนนี้เลยเหลือ5 เทอม1ก็ปกติค่ะ เพื่อนก็ชวนไปเที่ยวปกติ แต่เราไม่ได้ไปด้วยเพราะที่บ้านไม่ปล่อยเวลาไปเลยมีแค่4คน แต่อยู่ที่รรก็ปกติดี เราเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ เดี๋ยวก็อารมณ์ดีไปเลย พูดเยอะมากกก บางครั้งก็ไม่พูดเลยแต่ไม่ได้เศร้าอะไรนะคะ พอเทอม2เราลองไปสอบสาธิตดู เราเครียดมากๆ รอบแรกไม่ติดเราซึมมากเลยค่ะ พูดน้อย กินน้อย เครียด แต่ปรากฏว่ารอบสำรองเราติด เราเลยกลับมาแฮปปี้เหมือนเดิม แต่เพื่อนไม่เหมือนเดิมค่ะ เราไม่ได้คิดไปเอง แต่เพื่อนเปลี่ยนไปจริงๆ เราพูดอะไรบางครั้งก็เมิน เราต้องพูดซ้ำสองสามรอบถึงจะสนใจแบบงั้นๆไป เวลาเดินทางมันเดินได้เป็นคู่ๆ จะเป็นเราตลอดที่เป็นเศษ เวลาเราชวนใครไปห้องน้ำก็ไม่มีใครไปเป็นเพื่อน เราทำอะไรอยู่ก็ไม่ค่อยรอ แต่เวลาเพื่อนชวนไปไหนเราก็ไป เพื่อนคนไหนยังอยู่ในสหกรณ์เราก็รอแม้คนอื่นจะไปแล้ว เราโดนทรีทต่างไปจากเดิมจริงๆ ตั้งแต่มกรา ตอนแรกเราก็พยายามไม่สนใจ แต่พอหลังๆมานี้เราเริ่มไม่ไหวแล้ว เหมือนเราอยู่คนเดียว เวลาเพื่อนพูดอะไรเราก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ เราเริ่มพูดน้อยลง เราเริ่มเสียความมั่นใจ เราเป็นคนไม่ค่อยชอบโทร แต่คนในกลุ่มชอบโทรกันตลอด แต่โทรมาเราก็คุยปกติ โอเคนะคะ แค่เขินเลยไม่ชอบ แล้วเราไม่เคยมีแฟนหรือคนคุยเลยไม่ค่อยเก่งเรื่องนี้ ให้คำปรึกษาไม่เก่ง แต่คนในกลุ่มเก่งเรื่องนี้หมด ทั้ง4คนเลยคุยด้วยกันบ่อยสุด เราสนิทกับคนในกลุ่มน้อยที่สุด จนถึงเมื่อวานซืนตอนเย็น เพื่อนคนนึงก็ตามงานอยู่ อีกสามคนไปเอารถกับครู ก่อนกลับบ้านคุณครูเค้าจะไปเอารถรับส่งมารอรับนักเรียน มันเป็นรถกระบะน่ะค่ะ เราก็บอกว่าอยากไปด้วย แต่เพื่อนที่นั่งท่องงานอยู่บอกรอก่อนได้มั้ย เราก็รอเพราะไม่อยากให้เพื่อนอยู่คนเดียว พอสามคนนั้นกลับเข้ามาในรรกับครูก็ไม่ยอมลงรถพร้อมกับนั่งฟังกันอย่างสนุกสนานในรถ เรากับเพื่อนอีกคนเลยเคาะกระจกเรียกแบบสนุก แต่หลังจากนั้นเราเริ่มไม่สนุกแล้วเพราะพวกนางก็เปิดรถค่ะ แต่ไม่ลงนะ พร้อมเรียกอีกคนเข้าไปนั่งด้วย เราได้แต่ยืนมอง นางบอกรถเต็มแล้วๆๆๆ ขึ้นไม่ได้แล้วๆๆ เราก็ยิ้มแห้งๆ อือๆ พร้อมกับปิดประตูให้ เรายืนมองอยู่แปปนึง ไม่รู้จะรู้สึกยังไง ทั้งสี่คนนั่งหัวเราะกันในรถอย่างสนุก เราที่ยืนอยู่คนเดียวข้างนอกได้แต่มอง เรารู้สึกแย่จนจะร้องเลยขึ้นห้องไปทำงานค้าง ทำไปก็จะร้องไห้ไป แต่ร้องไม่ได้เพราะมีเพื่อนทำเวรอยู่ ครูก็ไล่บอกให้เราออกไปนอกห้อง เพื่อนจะทำเวร เราก็บอกขออยู่ได้มั้ย มันไม่ได้กระทบกับเพื่อนสักหน่อย ครูก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ พอผ่านไปสักพักทั้งสี่คนก็ขึ้นห้องมาเอากระเป๋า แล้วก็ลงไป ไม่ถามหรือพูดอะไรกับเราสักคำ เราก็ไม่รู้จะทำยังไง จะอยู่ข้างบนต่อดีมั้ย หรือลงไปด้วย แต่เราลงไปดีกว่าเพราะบนห้องไม่เหลือใครแล้ว เราเดินลงไปคนเดียวเพื่อหาอีกสี่คน เราไม่โอเคมากๆ ไปนั่งดูพวกนางหัวเราะกันคิกคัก คุยกันสนุกๆ แต่เรานั่งทำหน้าไม่โอเค หัวเราะแหะๆ คนโง่ยังดูออกเลยค่ะว่าเราซึม เราเสียใจอยู่ แต่นี่ไม่มีใครสนใจความรู้สึกเรา จนถึงเวลากลับบ้าน มีสามคนกลับไปก่อนแล้ว ไม่รอเรากับเพื่อนอีกคน(คนที่เรานั่งเฝ้านางท่องนั่นแหละ) ปกติเราก็รอนางทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้เรารู้สึกแย่มาก เราไม่อยากรอคนที่ทิ้งเราไว้ข้างนอก แต่เพื่อนบอกรอหน่อยนะ เราก็ใจอ่อนรอค่ะ พอเดินออกมานางก็เดินนำไป ไม่รอเราเดินขนาบข้างหรืออะไรเลย ยิ่งอยากร้องมากกว่าเดิมอีก อยู่บนรถรับส่งเราก็ทำหน้าเสียตั้งแต่เพิ่งขึ้นจนถึงบ้าน ถึงบ้านแล้วเราร้องเลยค่ะ อัดอั้นมากๆ รู้สึกแย่ ชาไปหมด เราไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรผิด พอวันนี้ เมื่อกี้เลยค่ะ เราเพิ่งเข้าไปอ่านแชทกลุ่มวิชาศิลปะ ครูมายืนยันว่าไปจริงๆใช่มั้ย เราก็งงว่าไปไหน สรุปว่าสี่คนนั้นลงชื่อกันไปนคร2วัน1คืน ไปกันสี่คน ไปวันจันทร์นี้แล้ว เราไม่รู้เรื่องเลย ไม่มีใครบอกอะไรเราเลย เราชาเลยค่ะ เราอยากลาออกใจจะขาด แต่ก็เสียดายเพราะอีก2อาทิตย์จะจบแล้ว(เราอยู่ม.4จะไปต่อม.4ใหม่ที่สาธิตเลยไม่ต้องแคร์เกรดตรงนี้ค่ะ) เราเสียใจมากๆ ใครเป็นอะไรเราแคร์หมด เราไม่รู้ว่าทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้ใครไม่พอใจ เมื่ออาทิตย์ก่อนเราก็บอกเพื่อนว่าเราจะไปจัดฟันนะ ฟันเรามีปัญหา จะเป็นดาวติ้กต่อกพูดเชิงขำๆน่ะค่ะ แต่คนนึงในกลุ่มพูดว่าไม่ใช่ทุกคนจะจัดแล้วเข้ากับหน้า เรารู้สึกแปลกๆเหมือนโดนแซะ แต่ก็ปล่อยผ่านไปค่ะ เราควรทำไงต่อดีคะ เราว่าเราทนไม่ไหวแล้ว จะให้ย้ายกลุ่มก็เสียเวลาเพราะจะหมดเทอมแล้ว ให้อยู่คนเดียวเราก็ไม่ไหว อยู่กับกลุ่มเราก็รู้สึกแย่ ให้ลาออกเลยพ่อก็ไม่ให้ค่ะ เป็น10ชม.ในรรที่เรารู้สึกแย่มาก ตอนนี้ความสุขเดียวของเราคือได้กลับบ้านมาดูนักร้องที่เราชอบแล้วค่ะ ไม่ตอบใครก็ขอโทษล่วงหน้าก่อนนะคะ ยังไม่ได้ลงทะเบียนค่ะ)