เราควรทำไงกับชีวิต

เราอายุ15ปีตอนเราเกิดพ่อกับแม่แยกทางกันพ่อไปทำงานกับป้าที่ปทุมส่วนเราอยู่เพชรบูร์ณกับย่าตั้งแต่เด็กจนถึงตอนม.2ย่าไม่ค่อยสนใจดูแลเราชอบทุบตีเราพ่อเราตายตอนเราอยู่ป.5เราทักไปคุยกับแม่ว่าอยากมาอยู่กรุงเทพกับป้าแม่เลยให้มาเรีบนต่อม.3ที่ปทุมกับป้าเราคิดว่าป้าจะดีกว่าย่าแต่ป้ากับลุงกับเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตเราป้าหลอกแม่เราว่าค่าเทอม4500ทั้งๆที่ร.รที่เราเรียนค่าเทอมแค่1800ลุงก็ชอบด่าเราลุงกับป้ามีลูก3คนลูกชายคนโตหนึ่งคน ลูกสาวคนกลาง1คน ลูกชานคนเล็กอีก1คนอยู่ม.1ป้าใช่งานเราเหมือนกับทาสให้ใส่เสื้อผ้าเก่าๆใช่ของต่อคนในบ้านให้เรานอนห้องเก็บของป้าไม่เคยเข้าใจเราชอบด่าชอบดูถูกเราตลอดเวลากินข้าวเราต้องรอให้ครอบครัวป้ากินเสร็จก่อนเราถึงไปกินต่อเพราะเราไม่กล้าไปนั่งร่วมมีแต่คนรังเกียจเราเวลามีปัญหาอะไรในบ้านป้าจะชอบด่าเราโทดเราเกิดอะไรขึ้นก็โทดเราเวลาเราเจ็บปวดไม่ค่อยสนใจเราหาว่าสำออยเราไม่อยากอยู่บ้านเราอยู่กับเพื่อนเรามีความสุขมากวันที่ป้าตีเราวันนั้นเราเสียใจมากๆเราเลยไปหาเพื่อน เพื่อนแนะนำให้เรรดูดเนื้อ ดูดชากัญชา แนะนำยาเสพติดให้เราแต่เราไม่กล้าพอเราเเค่สูบบุหรี่คลายเครียดพอกลับบ้านมาก็ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ของคนในบ้านเราอยากตายมากแต่ใจไม่กล้าพอเราเคยพยาบามหลายแล้วแต่ก็เพราะใจเสาะเกืนไปเราปรึกษาแม่แม่บอกให้เราอดทนอีก3ปีจนกว่าจะจบม.6แต่แค่นี้เราก็ไม่ไหมแล้วจริงๆเราควรทำยังไงดี😭