เราดูเป็นเด็กมีปัญหาไหมอ่ะทุกคน

คือชีวิตเรามันก็ดูเป็นเด็กธรรมดานะจากภายนอกแต่ตั้งแต่เด็กพ่อกับแม่ของเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่าไรแม่ก็ทำงานมีเราตอนอายุแค่23เราเองก็ไปอยู่ที่เนอสเซอรี่ตั้งแต่เล็กๆเลยทำให้มีมนุษย์​สัมพันธ์ดีมั้ง55​เพราะเจอคนเยอะๆมาตั้งแต่เด็กแล้วก็อยู่กับพ่อแม่แค่ช่วงอนุบาลก็รู้สึกว่าพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแต่เราก็มีมาหาตากับยายบ้างแต่ขอนอกเรื่องนิดนึงเราอาจจะไม่ค่อยได้เว้นวรรคนะคะ ต่อๆตากับยายก็ชอบพาเราขึ้นไปร้องเพลงเราชอบมากอะไรที่เกี่ยวกับดนตรีชอบร้องเพลงไรงี้ แต่พอป.1เราก็ต้องไปอยู่กับยายที่เป็นน้องสาวของยายอีกทีเพราะเขามีลูกไม่ได้เราเลยไปอยู่ด้วย เขาก็ทำให้เราทุกอย่างจนเราดูเป็นลูกคุณหนูงานบ้านก็ไม่ทำทำอะไรไม่เป็นเลย อยู่กับเขามา5ปี จนถึงป.5แม่เรามีน้องเราบอกเบยว่าตอนนั้นคือไม่อยากมีน้องเลยร้องไห้หนักมาก เราเริ่มอยากมาอยู่กับแม่แม่เลยให้มาอยู่ช่วงป.6เราติวสอบหลายที่มากแต่เราขี้เกียจมากๆเพราะตลอดเวลา5ปีเราไม่เคยอ่านหนังสือเลย พอถึงวันสอบใช่ค่ะ เราสอบไม่ติดเราเสียใจรู้สึกว่าทำให้แม่ผิดหวังเราเลยไปต่อรร.อื่นเราอยู่ได้1ปีแม่พยายามให้เราอแกไปเรียนโฮมสคูลแต่เราไม่ชอบซึ่งเรารู้สึกว่าเป็นตอนที่เราเริ่มดื้อกับแม่ พอขึ้นม.2มา เราก็มีแฟนห้องเดียวกันนั้นแหละแต่เรื่องเรากะแฟนแปลกตรงที่เป็นเพื่อนกันมา1ปีไม่เคยคุยกันเลยพึ่งคุยกันตอนขึ้นม.2มาตอนแรกคบกันเล่นๆไปๆมาๆ7เดือนละค่ะ แล้วเราก็รักเขามากแต่ตอนคบแรกๆก็ทะเลาะกับแม่เรื่องนี้คือแม่จะให้เลิกแต่เราไม่อยากเลิกก็ทะเลาะกันพอนานๆไปแม่ก็ชอบแซวเรื่องแฟนคือเราไม่ชอบเลย บางทีเขาทำเหมือนจะเข้าใจเราแต่ไม่เลย เขาไม่เคยเข้าใจเราเลยสักนิดตอนนี้เราจะขึ้นม.3แล้วแต่แม่จะให้ย้ายรร.ซึ่งก่อนหน้าเราทะเลาะกับแม่เรื่องนี้หลายครั้งมากจนเรารู้สึกว่าเราเหมือนจะเป็นซึมเศร้าเพราะว่าบางทีที่ทะเลาะเราจิกแขนตัวเองบางครั้งก็อยากตายแต่ก็ดีที่ยังกบัวตายอยู่55 เราบอกแม่อยากไปเที่ยวกับเพื่อนแบบคนอื่นๆบ้างแต่แม่ไม่เคยให้ไปเลยเราอยากแค่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างตอนนี้แม่ของเราจะให้เราย้ายไปอยู่ที่ทำงานของเขาเพราะว่าเขาจะย้ายไปอยู่เเถวนั้นให้เราไปกับเขาอยู่กับน้องกับเขาแต่เรารู้สึกว่าอีกแค่ปีเดียวเองให้เราจบๆไปไม่ได้หรอเราไม่อยากย้ายแบบนี้เขาก็บอกว่าเราอยากอยู่แต่กับแฟนใช่ก็มีความคิดแบบนั้นบ้าง แต่ก็มีเพื่อนสนิทเราด้วยแล้วก็เราเรียนที่นี้การเรียนเราดีมันทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากเก่งกว่านี้อยากให้เราเรียนดีแบบนี้ไปเรื่อยๆแม่ก็ไม่เข้าใจเขาให้เราเลิกยุ่งกับเเฟนทุกอย่างเกี่ยวกับแฟนเราหมด เราไม่อยากเลิกเพราะเรารู้สึกว่าเขาไม่ได้ผิดเราเคยบอกเขาว่าเราจะไม่เป็นคนบอกเลิกเขาเด็ดขาด เราอยากอยู่กับแม่นะแต่เราไม่อยากย้ายจริงๆเราไม่รู้​ว่าย้ายไปเราจะมีเพื่อนสนิทกะเขาไหมเพราะคนอื่นก็มีเพื่อนกันหมดแล้วตอนนี้พ่อเราก็มีแฟนใหม่ด้วยเราก็อยากมีพ่อแบบคนอื่นนะคือปัญหาสำหรับเรามันเยอะมากเลยทุกอย่างตีเข้ามาจนเรานอนร้องไห้ทุกคืนเราอยากไปพบจิตแพทย์​นะ แต่เราก็บอกแม่กับยายบ้างแล้วเขาก็บอกว่าไม่ต้องไปหรอกเราเลยคิดว่าปัญหาแค่นี้เองคงเป็นแค่ปัญหาเล็กๆ แม่เองบางครั้งพูดเหมือนเข้าใจเราแต่เขาเองไม่เคยเข้าใจเราอยากคุยกับเขาเรื่องนี้มากแต่เราไม่กล้า เราแค่ขอแค่ปีเดียวเราก็จะได้ไปอยู่กับเขา เราไม่รู้ว่าเราควรตัดสินใจไรดี เราลืมเล่า เราไม่รู้ว่าเราอยากเป็นอะไรซึ่งเป็นปัญหาต่อการเรียนต่อของเรามากๆ เราไม่รู้​ว่าเราควรทำไรดีเราอบากเป็นทุกอย่างเลย เราไม่มีเป้าหมายในชีวิตเลย นี้ก็เป็นสิ่งที่เรารู้สึกแย่กับตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้เรารู้สึกแย่กับตัวเองมาก เราไม่รู้​ว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิตดี แต่ปัญหาอาจจะเกิดจากตัวเราเองก็ได้😥

**เรื่องเราอาจจะงงๆนะเราเล่าเรื่องไม่ค่อยเรียงเท่าไร เราอยากได้คำแนะนำสักหน่อยก็ยังดี