ผมเป็นโรคทางจิตเวชมาหลายปีแล้วครับ ลองไปให้จิตแพทย์ตรวจดูหลายที่ หมอยืนยันค่อนข้างตรงกันว่าอาการที่ผมเป็นคือ OCD(Obsessive Compulsive Disorder) หรือ โรคย้ำคิดย้ำทำ
ขอเกริ่นถึงเรื่องราวสมัยเด็กๆของผมนะครับ เพราะผมเชื่อว่าเหตุการณ์เลวร้ายในตอนเด็กของผมส่งผลต่อโรคที่ผมเป็นอยู่ไม่มากก็น้อย
เหตุการณ์ที่ผมถือว่าแย่และทำให้ผมฝังใจมากที่สุดเกิดตอนผมอนุบาล3 ครับ เรื่องคือผมไม่สบาย รู้สึกคลื่นไส้อยู่พักใหญ่แล้วก็อาเจียนออกมาในที่สุด จากวันนั้นทำให้ผมกลายเป็นคนที่กลัวการอาเจียนชนิดที่เรียกว่าโฟเบียก็ว่าได้ครับ(ก่อนหน้านี้เคยอาเจียนแล้วก็ไม่ชอบอาการแบบนี้ทุกครั้ง แต่หลังจากครั้งนี้คือถึงขั้นกลัวจนฝังใจเลย TT) ก็เกือบ20ปีแล้วมั้งที่ผมใช้ชีวิตโดยถือคติว่า กรูจะป่วยจะไม่สบายเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่ไม่อาเจียนพอ ส่งผลให้ผมค่อยๆกลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบกังวลเป็นพักๆ กังวลว่าวันนี้เราจะไม่สบายหรือเปล่า จะต้องเจอเหตุการณ์เหมือนตอนอนุบาลวันนั้นไหม ยิ่งเวลาผมรู้สึกคลื่นไส้ผมจะยิ่งจิตตกหนักกลัวว่าจะตามมาด้วยการอาเจียนอีก ถึงแม้สุดท้ายอาการคลื่นไส้มักจะมาแล้วหายไปเองโดยที่ผมไม่รู้ตัว แล้วเวลาเห็นคนอื่นอาเจียนทีไรผมจะเกิดอาการใจสั่น+กลัวไปพักใหญ่ เป็นชั่วโมงถึงเป็นวัน คงเพราะกังวลลึกๆว่าตัวเองจะเป็นแบบเขา
ผมอาเจียนจริงๆครั้งล่าสุดในชีวิตคือตอน ม.3 ซึ่งตอนนี้คือเวลาผ่านมา 8 ปีกว่าๆละครับ ช่วง 8 ปีกว่าๆนี่เป็นช่วงที่ผมไม่มีอาเจียนอีกเลยแม้แต่รอบเดียว แต่อาการหวาดกลัวต่อการอาเจียนก็หนักขึ้น และช่วงนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความย้ำคิดซึ่งเกิดจากความวิตกกังวลของผมที่สะสมมาตั้งแต่อยู่อนุบาล
ผมมโนว่าตัวเองคลื่นไส้หนักขึ้นหลังจากนั้นไม่นานรวมถึงอาการอื่นๆที่อาจเกี่ยวข้องกับการอาเจียน เช่น ปวดท้อง มีน้ำเปรี้ยวๆหวานๆอยู่ที่คอ ใจสั่นกินข้าวไม่ค่อยลง ฯลฯ เริ่มมีมโนข้ามคืนบ่อย นอนไม่หลับ กังวลอยู่ตลอดทั้งคืนและก็รู้สึกว่าร่างกายมันเกร็งไปหมด หายใจไม่ทั่วท้อง
ทั้งที่ช่วงหลังตัวผมเองก็รู้ว่าอาการทั้งหมดที่ว่าเกิดจากผมคิดไปเอง แค่ลืมๆมันไปเดี๋ยวมันก็หาย ผมกลับยิ่งหมกมุ่นกับอาการพวกนี้มากกว่าเดิม ความรู้สึกเหมือนเสพติดกับความคิดเดิมๆทั้งที่รู้ว่ายิ่งคิดยิ่งไม่มีความสุขแต่ก็หยุดคิดไม่ได้ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นมาบังคับให้หัวผมคิดทั้งที่จริงอะไรบางอย่างที่ผมว่ามันก็ไม่มีตัวตน
ช่วงนี้ผมกินยาก่อนนอน 2 ตัว 1.setraline(ยาแก้ความรู้สึกย้ำคิด ออกฤทธิ์ระยะยาว กินทุกคืนวันละเม็ด) 2.diazepam(ยาตัวนี้ออกฤทธิ์เร็วและทำให้ง่วง ตัวนี้ผมกินบ้างหยุดบ้างเป็นบางช่วง แล้วแต่ว่าช่วงนั้นหลับยากหรือหลับง่าย) *ก่อนหน้านี้ผมกิน solian วันละครึ่งถึง1เม็ดด้วย ต้านซึมเศร้า*
อย่างไรก็ดีผมกินมาถึงตอนนี้ผมยังตอบไม่ได้เลยว่ายาที่กินช่วยให้อาการดีขึ้นหรือแย่ลงอย่างไร บางครั้งอารมณ์ผมก็แจ่มใสขึ้นทั้งที่กินยาปริมาณเท่าเดิมหรือลดยาลง ในทางกลับกันบางทีผมก็รู้สึกแย่ลงทั้งที่กินยาต่อเนื่องไม่ขาด
ไลฟ์สไตล์ผมคือชอบแยกตัวจากเพื่อนฝูงเพราะผมเป็นคนคุยไม่เก่ง วิตกกังวลง่ายและชอบหมกมุ่นเรื่องปัญหาของตัวเอง เลยมักอยู่ใน comfort zone ของตัวเองมากกว่า ตอนวัยเรียนก็โดนเพื่อนในห้องแกล้งหรือล้อว่าเอ๋อ ไม่เต็ม เป็นออทิสติกอะไรทำนองนี้เยอะ ซึ่งคงเป็นเพราะผมไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครนั่นแหละครับ แม้แต่คนในครอบครัวผมยังไม่สนิท คนที่รู้ว่าผมเป็นOCDไม่เห็นด้วยที่ผมชอบอยู่แต่ในโลกส่วนตัวของตัวเองซึ่งผมพอเข้าใจดีว่าทำไม เพียงแต่ผมเป็นคนกลัวการเข้าสังคมพอสมควรเลยเพราะผมมีนิสัยชอบคิดมากเวลาถูกคนรอบข้างว่า ตำหนิ หรือพูดตะคอกเสียงดังใส่(นิสัยแก้ไม่หายสักที) แต่การอยู่คนเดียวที่ดูเหมือนทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยช่วงแรกๆ ระยะยาวอาจทำให้มีเวลาหมกมุ่นกับอาการของตัวเองมากขึ้น บางทีผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหนีเสือปะจระเข้ เพราะหนีสังคมแต่ก็เจอOCDแทน 555+
มาถึงตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าผมกำลังทุกข์กับอะไรอยู่กันแน่ ระหว่างความกังวลว่าจะเกิดอาเจียนขึ้นมาจริงๆหลังมโนว่าคลื่นไส้ กับความหงุดหงิดที่ไม่สามารถดึงตัวเองออกจากวงจรความคิดเหล่านี้ได้ทั้งที่ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายคือแค่ทำเป็นลืมเดี๋ยวอาการมันก็หายไป บางทีหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ก็แอบนึกอยากคิดสั้นนะครับแต่กลัวบาปกรรม
ขอเสริมว่าผมเป็นคนที่หมกตัวอยู่กับหน้าจอเยอะว่างเมื่อไรต้องจับมือถือมาดูโซเชี่ยลไม่ก็เล่นเกมตลอด เกมนึงที่ผมเล่นประจำคือ ROVออนไลน์ แต่ตอนนี้พยายามลดความถี่ในการเล่นเกมให้น้อยลงเพราะบางคนบอกว่ายิ่งเล่นเกมยิ่งทำให้สมาธิสั้นและอารมณ์แปรปรวนง่าย ตอนนี้ผมพยายามช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านและงานกิจการให้มากขึ้นเพื่อลดเวลาที่จะอยู่กับตัวเองและมือถือลง(ถ้าเป็นเมื่อก่อนชีวิตผมคือทำอะไรแทบไม่เป็นเลยครับ เรียนอย่างเดียว) แต่ผมก็ยังคงเป็นคนติดโทรศัพท์มือถือในสายตาของใครหลายคนอยู่ดี เพราะว่างเมื่อไรเป็นต้องหยิบมือถือขึ้นมากดนั่นดูนี่ตลอด ต่อให้ไม่เล่นเกมก็ชอบเสพเฟสบุ๊ค อินสตาแกรม ฯลฯ บางครั้งผมก็พยายามบอกตัวเองให้ไปหากิจกรรมอื่นที่ไม่ต้องใช้มือถือทำบ้าง แต่สุดท้ายในวันนึงผมก็ใช้งานมือถือตกอยู่ที่ราว 8-9 ชั่วโมงโดยเฉลี่ย(อันนี้สังเกตตามที่เครื่องมันแจ้งแต่ละสัปดาห์นะครับ) ผมขอพูดชัดๆว่าผมไม่ได้มีเจตนาโทษมือถือหรือเกมแต่อย่างใดนะครับที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ ผมเชื่อว่าอาการของผมมีที่มาจากหลายสาเหตุ เรื่องมือถือเป็นแค่1ในข้อสงสัยซึ่งผมเองก็ไม่แน่ใจ เลยรอถามความเห็นจากคนในนี้นี่แหละครับ...
เพื่อนๆในนี้ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับโรคทำนองนี้หรือกำลังประสบปัญหาคล้ายๆกัน ผมอยากขอคำแนะนำหรือไม่ก็มาระบายปัญหาเล่าสู่กันฟังก็ได้ อย่างน้อยก็ให้รู้สึกว่ามีเพื่อนร่วมชะตากรรม☺️☺️☺️ขอบคุณครับ
เป็นโรคจิตเวช กังวลง่าย
ขอเกริ่นถึงเรื่องราวสมัยเด็กๆของผมนะครับ เพราะผมเชื่อว่าเหตุการณ์เลวร้ายในตอนเด็กของผมส่งผลต่อโรคที่ผมเป็นอยู่ไม่มากก็น้อย
เหตุการณ์ที่ผมถือว่าแย่และทำให้ผมฝังใจมากที่สุดเกิดตอนผมอนุบาล3 ครับ เรื่องคือผมไม่สบาย รู้สึกคลื่นไส้อยู่พักใหญ่แล้วก็อาเจียนออกมาในที่สุด จากวันนั้นทำให้ผมกลายเป็นคนที่กลัวการอาเจียนชนิดที่เรียกว่าโฟเบียก็ว่าได้ครับ(ก่อนหน้านี้เคยอาเจียนแล้วก็ไม่ชอบอาการแบบนี้ทุกครั้ง แต่หลังจากครั้งนี้คือถึงขั้นกลัวจนฝังใจเลย TT) ก็เกือบ20ปีแล้วมั้งที่ผมใช้ชีวิตโดยถือคติว่า กรูจะป่วยจะไม่สบายเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่ไม่อาเจียนพอ ส่งผลให้ผมค่อยๆกลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบกังวลเป็นพักๆ กังวลว่าวันนี้เราจะไม่สบายหรือเปล่า จะต้องเจอเหตุการณ์เหมือนตอนอนุบาลวันนั้นไหม ยิ่งเวลาผมรู้สึกคลื่นไส้ผมจะยิ่งจิตตกหนักกลัวว่าจะตามมาด้วยการอาเจียนอีก ถึงแม้สุดท้ายอาการคลื่นไส้มักจะมาแล้วหายไปเองโดยที่ผมไม่รู้ตัว แล้วเวลาเห็นคนอื่นอาเจียนทีไรผมจะเกิดอาการใจสั่น+กลัวไปพักใหญ่ เป็นชั่วโมงถึงเป็นวัน คงเพราะกังวลลึกๆว่าตัวเองจะเป็นแบบเขา
ผมอาเจียนจริงๆครั้งล่าสุดในชีวิตคือตอน ม.3 ซึ่งตอนนี้คือเวลาผ่านมา 8 ปีกว่าๆละครับ ช่วง 8 ปีกว่าๆนี่เป็นช่วงที่ผมไม่มีอาเจียนอีกเลยแม้แต่รอบเดียว แต่อาการหวาดกลัวต่อการอาเจียนก็หนักขึ้น และช่วงนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความย้ำคิดซึ่งเกิดจากความวิตกกังวลของผมที่สะสมมาตั้งแต่อยู่อนุบาล
ผมมโนว่าตัวเองคลื่นไส้หนักขึ้นหลังจากนั้นไม่นานรวมถึงอาการอื่นๆที่อาจเกี่ยวข้องกับการอาเจียน เช่น ปวดท้อง มีน้ำเปรี้ยวๆหวานๆอยู่ที่คอ ใจสั่นกินข้าวไม่ค่อยลง ฯลฯ เริ่มมีมโนข้ามคืนบ่อย นอนไม่หลับ กังวลอยู่ตลอดทั้งคืนและก็รู้สึกว่าร่างกายมันเกร็งไปหมด หายใจไม่ทั่วท้อง
ทั้งที่ช่วงหลังตัวผมเองก็รู้ว่าอาการทั้งหมดที่ว่าเกิดจากผมคิดไปเอง แค่ลืมๆมันไปเดี๋ยวมันก็หาย ผมกลับยิ่งหมกมุ่นกับอาการพวกนี้มากกว่าเดิม ความรู้สึกเหมือนเสพติดกับความคิดเดิมๆทั้งที่รู้ว่ายิ่งคิดยิ่งไม่มีความสุขแต่ก็หยุดคิดไม่ได้ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นมาบังคับให้หัวผมคิดทั้งที่จริงอะไรบางอย่างที่ผมว่ามันก็ไม่มีตัวตน
ช่วงนี้ผมกินยาก่อนนอน 2 ตัว 1.setraline(ยาแก้ความรู้สึกย้ำคิด ออกฤทธิ์ระยะยาว กินทุกคืนวันละเม็ด) 2.diazepam(ยาตัวนี้ออกฤทธิ์เร็วและทำให้ง่วง ตัวนี้ผมกินบ้างหยุดบ้างเป็นบางช่วง แล้วแต่ว่าช่วงนั้นหลับยากหรือหลับง่าย) *ก่อนหน้านี้ผมกิน solian วันละครึ่งถึง1เม็ดด้วย ต้านซึมเศร้า*
อย่างไรก็ดีผมกินมาถึงตอนนี้ผมยังตอบไม่ได้เลยว่ายาที่กินช่วยให้อาการดีขึ้นหรือแย่ลงอย่างไร บางครั้งอารมณ์ผมก็แจ่มใสขึ้นทั้งที่กินยาปริมาณเท่าเดิมหรือลดยาลง ในทางกลับกันบางทีผมก็รู้สึกแย่ลงทั้งที่กินยาต่อเนื่องไม่ขาด
ไลฟ์สไตล์ผมคือชอบแยกตัวจากเพื่อนฝูงเพราะผมเป็นคนคุยไม่เก่ง วิตกกังวลง่ายและชอบหมกมุ่นเรื่องปัญหาของตัวเอง เลยมักอยู่ใน comfort zone ของตัวเองมากกว่า ตอนวัยเรียนก็โดนเพื่อนในห้องแกล้งหรือล้อว่าเอ๋อ ไม่เต็ม เป็นออทิสติกอะไรทำนองนี้เยอะ ซึ่งคงเป็นเพราะผมไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครนั่นแหละครับ แม้แต่คนในครอบครัวผมยังไม่สนิท คนที่รู้ว่าผมเป็นOCDไม่เห็นด้วยที่ผมชอบอยู่แต่ในโลกส่วนตัวของตัวเองซึ่งผมพอเข้าใจดีว่าทำไม เพียงแต่ผมเป็นคนกลัวการเข้าสังคมพอสมควรเลยเพราะผมมีนิสัยชอบคิดมากเวลาถูกคนรอบข้างว่า ตำหนิ หรือพูดตะคอกเสียงดังใส่(นิสัยแก้ไม่หายสักที) แต่การอยู่คนเดียวที่ดูเหมือนทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยช่วงแรกๆ ระยะยาวอาจทำให้มีเวลาหมกมุ่นกับอาการของตัวเองมากขึ้น บางทีผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหนีเสือปะจระเข้ เพราะหนีสังคมแต่ก็เจอOCDแทน 555+
มาถึงตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าผมกำลังทุกข์กับอะไรอยู่กันแน่ ระหว่างความกังวลว่าจะเกิดอาเจียนขึ้นมาจริงๆหลังมโนว่าคลื่นไส้ กับความหงุดหงิดที่ไม่สามารถดึงตัวเองออกจากวงจรความคิดเหล่านี้ได้ทั้งที่ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายคือแค่ทำเป็นลืมเดี๋ยวอาการมันก็หายไป บางทีหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ก็แอบนึกอยากคิดสั้นนะครับแต่กลัวบาปกรรม
ขอเสริมว่าผมเป็นคนที่หมกตัวอยู่กับหน้าจอเยอะว่างเมื่อไรต้องจับมือถือมาดูโซเชี่ยลไม่ก็เล่นเกมตลอด เกมนึงที่ผมเล่นประจำคือ ROVออนไลน์ แต่ตอนนี้พยายามลดความถี่ในการเล่นเกมให้น้อยลงเพราะบางคนบอกว่ายิ่งเล่นเกมยิ่งทำให้สมาธิสั้นและอารมณ์แปรปรวนง่าย ตอนนี้ผมพยายามช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านและงานกิจการให้มากขึ้นเพื่อลดเวลาที่จะอยู่กับตัวเองและมือถือลง(ถ้าเป็นเมื่อก่อนชีวิตผมคือทำอะไรแทบไม่เป็นเลยครับ เรียนอย่างเดียว) แต่ผมก็ยังคงเป็นคนติดโทรศัพท์มือถือในสายตาของใครหลายคนอยู่ดี เพราะว่างเมื่อไรเป็นต้องหยิบมือถือขึ้นมากดนั่นดูนี่ตลอด ต่อให้ไม่เล่นเกมก็ชอบเสพเฟสบุ๊ค อินสตาแกรม ฯลฯ บางครั้งผมก็พยายามบอกตัวเองให้ไปหากิจกรรมอื่นที่ไม่ต้องใช้มือถือทำบ้าง แต่สุดท้ายในวันนึงผมก็ใช้งานมือถือตกอยู่ที่ราว 8-9 ชั่วโมงโดยเฉลี่ย(อันนี้สังเกตตามที่เครื่องมันแจ้งแต่ละสัปดาห์นะครับ) ผมขอพูดชัดๆว่าผมไม่ได้มีเจตนาโทษมือถือหรือเกมแต่อย่างใดนะครับที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ ผมเชื่อว่าอาการของผมมีที่มาจากหลายสาเหตุ เรื่องมือถือเป็นแค่1ในข้อสงสัยซึ่งผมเองก็ไม่แน่ใจ เลยรอถามความเห็นจากคนในนี้นี่แหละครับ...
เพื่อนๆในนี้ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับโรคทำนองนี้หรือกำลังประสบปัญหาคล้ายๆกัน ผมอยากขอคำแนะนำหรือไม่ก็มาระบายปัญหาเล่าสู่กันฟังก็ได้ อย่างน้อยก็ให้รู้สึกว่ามีเพื่อนร่วมชะตากรรม☺️☺️☺️ขอบคุณครับ