คบกับแฟนมา 10 ปี ผู้ชายไม่มีอนาคตไม่คิดถึงเรื่องแต่งงานหรือมีครอบครัวอะไรเลย เราควรไปต่อหรือหยุดพอแค่นี้ ....!

เราคบกับแฟนมาสมัยเรียนม.ปลาย ตอนนั้นเราคบผู้ชายหลายคน เพราะว่าไม่คิดอะไรเลย เราคบกับพี่ที่อยู่มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง แต่แค่เล่นๆไม่คิดอะไร จนมาเจอแฟนคนปัจจุบัน ตอนนั้นเขาบอกเราว่า อายุ 28 ปี แต่แล้วก็โกหกเรื่องอายุกับเรา เราก็ไม่ได้จริงจังอะไรเลย ลองคบดูเห็นเป็นผู้ใหญ่กว่า จนคบมาถึงปัจจุบัน  เขาเคยให้คำสัญญาว่าจะเลี้ยงดูเรา แต่เราเขาทำไม่ได้ จะออกรถในปี 2013 ก็ไม่ได้ออก เพราะมีเรื่องนั้นเรื่องโน้น เขาพูดกับเราในปีนั้น  
จนกระทั่งเราเรียนจบม.ปลายต่างจังหวัด แล้วมาเรียนมหาลัยในกรุงเทพฯ จนเรียนจบ ป.ตรี  เราก็มีงานทำ มีเงินเดือน เพราะเราจะสังเกตพฤติกรรมของเขาตลอด นิสัย ความเห็นแก่ตัว เขาได้ทำงานราชการแต่เงินน้อย แล้วก็ไปทำบัตรเครดิตหลายใบจนเป็นหนี้ จนเราไม่ไหวแล้ว เราต้องเป็นคนช่วยเหลือเขาเรื่องการกิน เรามีเงินซื้อให้กินตลอด เขาไม่มีเงินก็มาใช้กับเรา หลายๆปีที่อยู่ด้วยกันเราอดทนตลอด เขาไม่เคยช่วยเหลือ ค่าห้อง ค่ากิน และอื่นๆ เราหาเงินด้วยตัวเองตลอด  จนเมื่อปีแล้ว แม่เราก็ถามนะ เมื่อไรแต่งงงาน แม่เราบอกว่า  200,000 บาท  ทอง 2 บาท ให้มีหน้ามีตาหน่อย
แต่แล้วเราถามแฟน เขาก็เงียบ มาบอกเราว่า เก็บเงินก่อน เราบอกว่าจะเก็บได้ไงหนี้บัตรเครดิตเกือบสองแสนบาท เงินเดือนแค่ หมื่นห้า จ่ายแต่ขั้นต่ำ ก็ไม่พอก็ต้องมาใช้ ไม่เคยแม้แต่ช่วยเหลือ
จนเราถามเขา คบกันและอยู่ด้วยกัน ให้เราแล้วได้อ่ะไร , เขาบอกไม่รู้ เราบอกเลิกหลายครั้ง ไม่เลิก มาบอกเราว่าไม่มีใคร เราก็พูดว่า ไม่มีใคร ตอนนี้เราก็คุยไปเรื่อยๆไม่จริงจัง  เราคิดจะมีครอบครัวและแต่งงาน เราถามถึงอนาคต เขาเงียบไม่สนใจอะไร ที่จริงเรื่องมีมายกว่านี้
กับความเห็นแก่ตัวของเขา  เราเคยบอกเขาว่า ถ้าเรามีใหม่ ต้องปล่อยเราไป เพราะเราไม่รู้รักแล้ว ทุกวันนี้ไม่รู้สึกรัก เราเฉยมากกว่า เพราะทำแต่งานเท่านั้น จนเขาพูดว่า,.. ถ้ามีใหม่จะฆ่าให้ตายหมด  
เรานิหมดคำพูด

ครั้งหนึ่ง แม่เราบอกว่า เลิกไปเถอะ หาแฟนใหม่ ถ้าผู้ชายหาง่ายก็ดีสิ เดี๋ยวนี้หาดีๆยาก เอาที่พอเข้าใจเราก็พอ อยู่ด้วยกันแล้ว Ok  
จนปัจจุบันคบมา 10 ปี ไม่มีอะไรเลย เราอยากไปจากเขามาก  เขาไม่ยอมเรา เขาเคยตีทำร้ายเรา จนเราต่อสู้ ไม่มีใครยอมใคร ทุกวันนี้บอกเลยว่า ไม่รักและไม่รู้สึกอะไรเลย ช่วงนี้เราลองคุยกับผู้ชายใหม่ดู(ชาวต่างชาติ) เรื่องของเรามีอีกเยอะ ของเล่าพอแค่นี้