ท้อใจกับที่บ้านผิดไหมคะ

เราอยู่มหาลัยปี2 เป็นช่วงที่หลายๆคนเริ่มทำงานหรือสร้างอนาคตแล้วแต่เราไม่มีเลยค่ะแล้วก็หนักใจกับแม่มากๆเราเป็นซึมเศร้ามาตั้งแต่ช่วงม.ต้นแล้วค่ะเหมือนจะดีเพราะไม่มีความคิดที่อยากจะตายเลยไม่ได้เข้าพบแพทย์ เรื่องของเรื่องคือแม่เป็นคนที่ห้ามทุกอย่างมาตั้งแต่เด็กๆเลยค่ะ ห้ามคุยหรือเล่นกับเพื่อนผู้ชายเด็ดขาด มีโครงงาน รายงาน หรือกิจกรรมอะไรแม่ก็ไม่เคยให้ไปค่ะแม่พูดว่าบ้านไม่มีหรอถึงอยากจะออกไปทำข้างนอกเราก็อธิบายว่าครูสั่งเป็นกลุ่มแม่เลยตัดปัญหาซื้อทุกอย่างทั้งคอม เครื่องปริ้น ให้ครบพร้อมกับบอกว่าถ้ามีรายงานก็ให้เพื่อนมาทำที่บ้าน ช่วงม.ต้นมีงานหลายอย่างที่เราก็ทำไม่เป็นเลยถามเพื่อนในเฟสแม่ก็จะมายืนดูค่ะแล้วถามว่าทำอะไรคุยกับใคร คุยทำไมเรื่องอะไร แม่จะตั้งกฎไว้ให้นอนช่วง 2 ทุ่มทุกวัน ไม่ให้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนเลิกเรียนตัองกลับบ้านให้ตรงเวลา พอช่วงม.ปลายแม่เริ่มให้ออกมาทำงานกลุ่มได้ค่ะต้องบอกล่วงหน้า 2 วัน แต่ทุกครั้งที่ออกมาช่วงบ่ายแม่จะเริ่มโทรตามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนโมโหทุกครั้ง พร้อมกับคำถามว่าจะกลับไหมบ้านจะกลับเมื่อไหร่ ตอนนี้อยู่ที่ไหนกับใครแล้วก็จะฟังเสียงเพื่อนของเรา เราไม่มีเพื่อนที่คบกันมานานนะคะเพราะว่าเราไม่เคยออกไปไหนหรือไปช่วยเขาทำธุระได้เลย เราทะเลาะกับเพื่อนประถมช่วงม.４ ด้วยเรื่องที่ว่าเพื่อนต้องไปติดต่อครูที่โรงเรียนอยากให้เราไปเป็นเพื่อนแต่เราไปไม่ได้ค่ะขอแม่แล้วแม่ก็ทะเลาะกันทุกรอบ เพื่อนพูดกับเราอารมณ์เขามีเราเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวแต่เราไม่เคยไปไหนหรือช่วยอะไรเขาได้เลยหลังจากนั้นก็เลิกคบกันค่ะ เพื่อนเข้าใจนะคะว่าแม่เราไม่ให้ออกจากบ้านแต่ตอนที่แม่อยู่กับเรา กับอยู่กับเพื่อนจะเป็นคนละคนเลยค่ะเพื่อนเลยคิดว่าเราไม่อยากไปเอง ช่วงม.ปลายที่ออกไปทำงานกลุ่มได้แม่จะไปรับไปส่งตลอดค่ะมีครั้งนึงที่ไปทำโครงงานช่วงม.6 แม่ก็จะไปนั่งเฝ้าแล้วพอกลับถึงบ้านแม่ก็จะมาว่าตลอดค่ะว่าทำไมทำตัวแบบนี้ตอนอยู่กับเพื่อน มันน่าเกลียดไม่เหมาะสม แม่ไม่เคยให้ออกไปทำงานพาร์ทไทม์หรืออะไรเลยค่ะแต่ตอนนี้ที่เราขึ้นมหาลัยแม่กลับมาพูดว่า เมื่อไหร่จะจบรีบๆเรียนไม่ได้หรอ ไม่ต้องเรียนก็ได้มั้งอ่านหนังสือเอา รีบเรียนรีบจบจะได้เลี้ยงแม่ได้ คือเราเป็นคนขี้กลัวค่ะ กลัวทุกอย่าง ไม่สู้คนช่วงแรกๆที่ได้ออกไปใช้ชีวิตมหาลัยคนเดียวเรากลัวมากค่ะจนนอนไม่หลับ ไม่กล้าข้ามถนนเพราะตกใจเสียงรถเป็นบางครั้งนะคะ เรารู้สึกว่าโรคซึมเศร้ากลับมาครั้งนี้หนักมากๆเลยค่ะเพราะบางครั้งเราก็จะคุมอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีเท่าไหร่ เราบอกแม่แล้วค่ะว่าเป็นโรคซึมเศร้าสิ่งที่ได้คือแม่บอกว่าโรคนี้ไม่มีอยู่จริง สร้างขึ้นมาเอง วันๆเราไม่ทำอะไรเลยใครจะสบายเท่าเราอีกแล้วเรียกร้องความสนใจผิดวิธี ไม่ได้ทานยานะคะเพราะก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เป็นอาจจะคิดไปเองจริงๆ แต่เมื่อ2ปีก่อนไม่ไหวจริงๆค่ะเลยไปปรึกษาหมอ หมอแนะนำให้บำบัดอย่างเดียว
ป.ล ทุกครั้งที่ขอแม่เรื่องออกไปข้างนอก ทำงานหรือไปเที่ยวกับเพื่อนจะทะเลาะกับแม่ทุกครั้งค่ะแล้วจะลงเอยด้วยแม่ตีทุกครั้งตั้งแต่เด็กจนถึงม.6 ช่วงมหาลัยยังไม่เคยโดนตีค่ะโดนด่าอย่างเดียว
ป.ล 2 มหาลัยอยู่จังหวัดใกล้บ้านค่ะจะไปกลับบ้านทุกอาทิตย์ถ้าไม่กลับพ่อแม่จะไม่โอนเงินให้ค่ะต้องกลับบ้านตลอด
เหนื่อยมากเลยค่ะที่ต้องนั่งรถไกลๆ 2 ชม.หลังเลิกเรียนวันศุกร์แล้วก็นั่งรถมาเรียนวันจันทร์ใหม่ ที่บ้านไม่รวยไม่จนนะคะพออยู่ได้แต่พ่อแม่เป็นพวกรักญาติมากจนเกินไปจนโดนเขาหลอกเซ็นที่ดินกับบ้านไปหมดแล้วค่ะ 
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ