รักแม่มาก แต่กลับไม่อยากอยูากับแม่เลยทำยังไงดีคะ?

คือเราอยู่บ้านกับแม่2คน รักแม่มาก แต่เราก็เริ่มห่างจากแม่ทีละนิดๆ ไม่รู้เรพาะอะไรเหมือนกัน พออยู่ด้วยก็เหมือนไม่อยากคุย อยากอยู่เฉยๆ ไม่อยากให้เขายุ่ง แต่พอห่างกันก็กลับคิดถึงเป็นห่วงแม่จะเป็นยังไงบ้างนะทำอะไรอยู่ เป็นแบบนึ้จนเริ่มจึ้นมัธยมปลาย แม่เราได้ย้ายไปทำงานที่ ค่างจังหวัดชั่วคราว เราเลยจำเป็นต้องนอนหอค่ะ พอได้นอนหอแล้วรู้สึกดีใจ แต่ก็เป็นห่วงแม่มากๆ แม่ทักมาตอนว่าทำอะไร เป็นไงบ้าง บอกให้ใช้เงินประหยัดๆนะ พอตังหมดจะไม่ให้แล้ว เพราะการที่เรานอนหอนั้น ค่าใช้จ่ายจะสูงมาก ค่ากิน ค่าเช่าหอ ค่าไฟ ค่าน้ำ ไม่พอต้องมาจ่ายค่าการเรียนอีก เช่นค่าการบ้านที่ต้องปริ้นต้องจ่าย ค่าห้องต่างๆ คือมันเยอะมากสมัยนี้คือ ต้องมีเงินอะไม่งั้นคือจบเลย ไม่มีคอมพิวเตอร์ก็ laptop ก็ลำบาก แม่เราก็เสียสละเอาให้เราใช้ เราก็สงสารแม่ แต่มันจำเป็นจริงๆ ถ้าไม่มี laptop ก็ไม่สามารถทำงานส่งครูได้จริงๆค่ะ
แต่แม่เราเป็นคนที่ชอบคิดมากแล้วมาว่าเราตลอด โดยไม่ถามหาความจริง เชื่อแต่คนอื่นไม่เคยเชื่ออะไรในตังเราเลย ชอบด่าชอบว่าเรา ไม่ค่อยให้กำลังใจ เมื่อก่อนชอบกดดันเรา แม่เราเป็นคนหัวสูง อยู่กินแบบธรรมดาก็กลัวจะน้อยหน้าเขา และยายกับแม่และคนในเครือญาติเราจะเป็นเหมือนกันหมดคือชอบเปรียบเทียบ เราเกลียดอะไรแบบนี้มากเลย ชอบมาเปรียบเทียบเราตลอด และเหยียดพวกชาวเขาซะส่วนมาก เพราะชาวเขาสังคมเขาไม่เหมือนเรา บางคนเขาก็ไม่รู้ตักหรอกว่ามารยาทคืออะไร ค่อยๆสอนก็ได้แต่เขาก็จะเหยียดจะด่าอย่างเดียวเลย และไม่ได้ว่าแค่ชาวเขานะ ว่าพวกเด็กๆที่ติดดินอีก รู้แหละว่าเด็กมันซน ชอบไปเล่น ดินๆทรายๆ แต่ก็ไม่ควรไปว่าประมาณว่า แบบ ไม่ต้องไปใกล้เด็กพวกนี้นะมันสกปรก คือเมื่อก่อนเคาก็คิดตามผู้ใหญ่ในเครือญาติเราตลอด แต่พอเข้ามาในสังคมที่กว้างขึ้น มันทำให้เรารู้เองเลยว่าแบบนี้ผิดนะไม่ควรทำนะ มันกลายเป็นเรามองคนในเครือญาติเราว่าเขาแน่ไปเลยช่วงนึง แต่ตอนนี้ไม่ไ้เข้าไปยุ่งไรกับญาติแล้ว เพราะเขาไม่ได้เหยียดแต่คนอื่นนะ เขาเหยียดคนในเครือญาติกันเองด้วย คือเมื่อก่อนอะเรามีปานดำครึ่งหน้าเลย แต่ตอนนี้เหลือแค่รอบดวงตาแล้วค่ะ เขาว่าเราว่า เกิดมาก็เป็นกาละกิณีละ ไม่เจริญหรอก เขาพูดกับเราแบบนี้ และเหยียด้รามาตลอดเพราะเราคลอดก่อนกำหนด และเราผอมกว่าเด็กในห้องด้วยแหละ และเราก็ผิวคล้ำ ผิดกับพ่อแม่ยายที่ขาว เพราะว่าเราเป็นผญ.ที่ชอบเตะบอล เลยคล้ำแดด เราเรียนไม่เก่งด้วย เขาเลยว่าเราตลอด นี่แหละค่ะญาติเรา(บางส่วนอาจไม่ได้เกี่ยวไรกับเรื่องของแม่เรานะแต่เราก็อยากระบายมันออกมาเฉยๆ)
เข้าเรื่องต่อเนาะ พอแม่ย้ายกลับมาเราก็ได้ไปอยูากับแม่ที่บ้านเหมือนเดิม มันก็โดนเหมือนเดิมแหละค่ะ จนเราเริ่มจะต่อต้าน เย็นชาขึ้นเพราะเราก็โดนบูลลี่มาหลายอย่างเรื่องหน้าตา จนเราเริ่มหัดดื่มกับเพื่อนๆ เริ่มไปรู้จักสังคมที่เรียกว่ามันแย่มากๆเลยดีกว่าคือเราไปทำอาสาค่ะ พอไปรู้จักสังคมนี้เข้าเราก็เครียดนะคะ แต่เราไม่อยากกลับเลย จนเรามาช่วยงานวิ่งมาอำนวยความสะดวก พอจบงาน แม่เราก็บังคับให้กลับพร้อมกันทั้งๆที่คนอื่นก็ยังไม่กลับกันเลย แต่แม่เราก็เอารถมารับลงรถมาจูงมือเราขึ้นรถเลยค่ะ ตอนนั้นอายมาก ทุกคนมอง เป็นไรที่ขายหน้าสุดๆเลยค่ะ ด่าเราให้คนอื่นเห็น ทำเราอับอาย เราจะไม่ลงรายอะเอียดเรื่องนี้มากนะคะ จนเราเริ่มมามีแฟนในเกมส์เขาก็แย่ทำเราเสียความรู้สึกหลายอย่าง จนมีพี่คนหนึ่งเขาพึ่งอกหักมา เขาก็มาจีบเรา ตอนแรกเราก็งงทำไมมาจีบคนพี่ที่เราสนิทเขาพูดว่า เขาจริงจังนะ เขาอยากลองมีความรักอีกครั้ง แต่เขาก็กลัวแหละช่วยปลอบใจเขาทีนะดามใจเขาหน่อยถือว่าพี่ขอ ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดไรกับเขาเลยนะคะ จนผ่านมา1เดือนเราก็เริ่มชอบเพราะเราสัมผัสได้ถึงความรักของเขาจริงๆค่ะ อีกอย่างเราก็เริ่มชอบแล้วด้วย จนพี่เขาขวนไปเที่ยวเชียงใหม่ไปนอนค้างคืนค่ะ ไม่ได้ไปกันแค่2คนนะคะแต่ไปกัน4คนค่ะ มีรุ่นพี่ที่สนิทคนนั้นแหละแล้วก็แฟนพี่เขาค่ะ ก่อนไปเราบอกเขาว่าไม่ไปดีมั้ยเพราะเรายังไม่ได้เป็นไรกันจะไปมันก็ดูไม่ดีนะ พอพูดจบเจาเงียบไปแล้วพูดขอเป็นแฟนเราเลยค่ะเราก็ดีใจดลยตอบตกลง หลังจากทริปนั้นเคาก็เริ่มไปมาหากันค่ะบ้านเขาบ้านเรา ตอนนี้เราจบม.6แล้วเลยไปนอนบ้านเขาค่ะ เราอยู่กับเขามีความสุขดีค่ะ จนคิดจะกลับบ้าน พอกลับมาบรรยากาศเดิมๆมันกลับมาเราเลยไม่อยากกลับบ้านเริ่มไม่คุยกับแม่กลับมาก็พูดขวานผ่าซากตลอดอายที่จะสบตา อายที่จะคุยด้วย แตาพอเข้าห้องก็ชอบออกมาแอบฟังหน้าประตูห้องตลอด ว่าแม่นอนรึยัง ทำอะไรอยู่ เป็นห่วง คิดถึง รักนะ แบบนี้ตลอด ทำไงดีคะ