เราไม่ค่อยชอบให้คนที่ไม่ได้วาดรูป หรือไม่ได้อยู่ในวงการดูงานเราเท่าไหร่

โลกนี้ก็เป็นแบบนี้ละครับ ผมเคยเป็นอารมณ์เดียวกันนะ คือไม่อยากให้คนอื่นมาวิพากษ์วิจารณ์งานเรา อย่างผมเคยส่งเรื่องนึงไปจนได้ทำเป็นหนังสือขายตามร้านทั่วประเทศ แต่พอเอาให้เพื่อนดูมันวิจารณ์ยับทำเอาหน้าเหลือสองนิ้ว บางคนก็ปนๆดูถูกนิดๆด้วย แต่อย่างที่คนในอดีตอย่างสุนทรภู่กล่าวไว้อะครับ นินทากาเล เหมือนเทน้ำ คนเราอ่ะไม่ว่ายังไงก็ต้องถูกพูดนินทา หรือวิพากษ์วิจารณ์อยู่แล้วครับ ขนาดพระพุทธเจ้ายังโดน มันเป็นสัจธรรมชีวิตครับ แต่หากไม่ให้ใครวิจารณ์เลยคิดแต่ว่าตัวเองวาดดีอยู่ตลอด มันก็พัฒนายากอะครับ จริงอยู่ว่ามีพวกปากปีจออยู่ แต่ถ้าเราไม่รับฟังคนอื่นๆเลยเราจะไม่รู้ว่าเราแย่ตรงไหน แล้วเราก็จะอยู่ในกล่องความคิดของเราต่อไป ตัวอย่าง เช่น

-นายวาดส่วนมือแย่นะ /ฉันวาดดีจะตาย
-น่าจะปรับการวางสัดส่วนหน่อยนะ/ฉันวาดดีจะตาย

เห็นภาพไหมครับ แล้วถ้ายิ่งคนในวงการวาดเหมือนกันยิ่งจ้องจับผิดและต่อว่าหนักกว่าคนธรรมดาอีกผมว่านะ

เราไม่จำเป็นต้องเอาความคิดเขามาใส่ในใจเราทั้งหมดก็ได้ครับเลือกเฉพาะความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์เชิงสร้างสรรค์ไว้ได้ครับ แต่ใครด่าเราไม่มีเหตุผลก็ไม่ต้องแคร์มันครับ

ศิลปะไม่มีอะไรตายตัวครับ เหมือนการที่ผมมอง ผญ คนเดียวกัน แต่มีความรู้สึกต่างกันได้ครับเพราะคนละมุมมอง เช่น ชาวบ้านบอกคนนี้สวย ผมกลับบอกงั้นๆเพราะมาตรฐานแต่ละคน จินตนาการ ความคาดหวังต่างกันไปครับ

อย่างที่ไอน์สไตน์บอกแหละครับ จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ ก็อย่าเครียดไปเลยครับ แค่วาดสิ่งที่เรารัก เราชอบเพลินไปกับมันก็พอละครับ

อย่างผมคิดแง่ดีหน่อยกับคนที่ด่าผลงานผมแบบไม่มีเหตุผล ผมก็คิดในใจแค่ว่าทำได้อย่างกูปะละ ยังทำไม่ได้อ่อน กากหว่ะไป ก็พอครับ